Wyniki 11-20 spośród 30 dla zapytania: authorDesc:"Teofil Jesionowski"

Wpływ parametrów strącania na właściwości fizykochemiczne Mg(OH)2 i jego wybranych kalcynatów


  Przedstawiono badania dotyczące doboru optymalnych warunków procesu strącania wodorotlenku magnezu, których celem było uzyskanie produktu o jak najlepszych parametrach fizykochemicznych i morfologiczno-dyspersyjnych. Wodorotlenek magnezu otrzymywano w reakcji strącania, stosując azotan(V) magnezu i wodorotlenek sodu. Uwzględniono temperaturę i stężenia reagentów. Określono wpływ warunków doświadczalnych na charakter dyspersyjny otrzymywanych wodorotlenków, wyznaczając gęstość nasypową, polidyspersyjność i średnice cząstek. Ponadto określono profile zwilżalności w układach wodnych. W celu uzyskania tlenku magnezu, próbki Mg(OH)2 poddano obróbce termicznej. Otrzymane produkty charakteryzowano w analogiczny sposób. Dokonano porównania fizykochemicznych parametrów tlenków magnezu i ich uwodnionych korelatów. Aby sprawdzić charakter adsorpcyjny wybranych wodorotlenków oraz tlenków, wyznaczono powierzchnię właściwą BET, objętość i wielkość porów. Metodą WAXS określono również strukturę krystaliczną wybranych tlenków. Przeprowadzenie tak szerokiego zakresu badań umożliwiło ocenę właściwości użytkowych otrzymanych produktów oraz wybór produktów najbardziej reprezentatywnych. Politechnika Poznańska Agnieszka Pilarska, Łukasz Klap iszewski, Teofil Jesionowski∗ Wpływ parametrów strącania na właściwości fizykochemiczne Mg(OH)2 i jego wybranych kalcynatów The effect of precipitation parameters on physicochemical properties of magnesium hydroxide and its calcinates Mgr inż. Agnieszka PILARSKA w roku 2001 ukończyła studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Kierunek - Technologia Chemiczna, specjalność - technologia organiczna. Jest doktorantką na Wydziale Technologii Chemicznej PP. Mgr inż. Łukasz Klapiszewski w roku 2010 ukończył studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Kierunek - Technologia Chemiczna, specjalność - technologia organiczna. Jest doktorantem na Wydzia[...]

Właściwości fizykochemiczne kompozytów TiO2/SiO2 otrzymanych w wyniku nukleacji układu reakcyjnego


  Określono wpływ dodatku rutylowych zarodków krystalizacji na właściwości fizykochemiczne kompozytów tlenkowych TiO2/SiO2 formowanych metodą precypitacji emulsyjnej z użyciem cykloheksanu jako fazy organicznej. Hybrydy TiO2/SiO2 strącano z roztworów siarczanu(VI) tytanu(IV) oraz krzemianu sodu, które były prekursorami Ti oraz Si. Jako emulgatory zastosowano etery nonylofenylopolioksyetylenoglikolowe (C9H19PhO(CH2CH2O)nH) o średnim stopniu oksyetylenowania 3 (NP3) i 6 (NP6). Dodatkowo do układu reakcyjnego wprowadzano rutylowe zarodki krystalizacji. Otrzymane kompozyty tlenkowe TiO2/ SiO2 poddano wszechstronnej charakterystyce fizykochemicznej. Wyznaczając rozkłady wielkości cząstek oraz indeks polidyspersyjności (technika NIBS), szczegółowo określono właściwości dyspersyjne. Obserwacje mikroskopowe, prowadzone metodą skaningowej mikroskopii elektronowej, pozwoliły na ocenę morfologii powierzchni badanych form tlenkowych. Właściwości adsorpcyjne określono przez wyznaczenie izoterm adsorpcji-desorpcji azotu oraz oznaczenie powierzchni właściwej, objętości oraz średniej wielkości porów. Politechnika Poznańska Katarzyna Siwińsk a-Stefańsk a, Dominik Pauks zta, Teofil Jesionowsk i Właściwości fizykochemiczne kompozytów TiO2/SiO2 otrzymanych w wyniku nukleacji układu reakcyjnego Physicochemical properties of TiO2/SiO2 oxide composites produced by nucleation of reaction system Dr inż. Katarzyna SIWIŃSKA-STEFAŃSKA w roku 2004 ukończyła studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Od 1 października 2009 r. jest zatrudniona na stanowisku asystenta w Instytucie Technologii i Inżynierii Chemicznej WTCh PP. Specjalność - technologia chemiczna nieorganiczna, inżynieria materiałowa. Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej, Politechnika Poznańska, Pl. M. Skłodowskiej-Curie 2, 60-965 Poznań, tel.: (61) 665-37-47, fax.: (61) 665-36-49, e-mail: Katarzyna.Siwinska-Stefanska@put.poznan.pl * Autor do korespon[...]

Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. I. Aspekty technologiczne


  Zbadano proces rozpuszczania krzemionek amorficznych Syloid® 244 (WR Grace Davison) i Arsil® (Zakłady Chemiczne Rudniki) w roztworach wodorotlenków potasu, sodu i litu oraz w roztworach krzemianów potasu i sodu z dodatkiem wodorotlenku litu. Proces rozpuszczania prowadzono w temp. 65 i 85°C. Celem pracy było opracowanie technologii otrzymywania specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. W wyniku badań określono wartości graniczne modułu molowego, gęstości i zawartości tlenków (SiO2+K2O+Na2O+Li2O)% mas. dla wymaganego przedziału lepkości 200-350 cP. Two com. amorphous SiO2 were dissolved in aq. soln. of KOH, NaOH and LiOH at 65°C and 85°C. D., viscosity, modulus and contents of SiO2, K2O, Na2O and Li2O in the final products were detd. Wodne roztwory krzemianów są układami zawierającymi różne proporcje metali alkalicznych, czwartorzędowych jonów amoniowych oraz krzemionki1). Najbardziej popularnymi i szeroko stosowanymi wodnymi roztworami krzemianów są krzemiany sodu lub potasu, zwyczajowo nazywane szkłem wodnym sodowym lub potasowym. Roztwory te produkowane są komercyjnie od XIX w. zarówno w Europie, jak i w innych rejonach świata2). Technologię otrzymywania roztworów szkła wodnego sodowego i szkła wodnego potasowego przedstawiono na rys. 1. Rzadziej Politechnika Poznańska Wojciech Malewski, Filip Ciesielczyk, Teofil Jesionowski* Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. I. Aspekty technologiczne Preparation of special potassium-sodium water glass modified with lithium oxide. Part 1. Technological aspects Dr inż. Filip CIESIELCZYK w roku 2003 ukończył studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Jest adiunktem w Instytucie Technologii i Inżynierii Chemicznej tej uczelni. Specjalność - technologia chemiczna nieorganiczna, ochrona środowiska. Dr inż. Wojciech MALEWSKI w roku 1988 ukończył studia na Wydziale[...]

Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. II. Aspekty kinetyczne


  Zbadano kinetykę procesu rozpuszczania krzemionki amorficznej (Syloid® 244 WR Grace Davison) w mieszaninie wodnych roztworów krzemianów potasu i sodu z dodatkiem wodorotlenku litu dla temp. 55°C i 65°C. Przedstawiono krzywe kinetyczne α = α(t) i r = r(t) dotyczące omawianego procesu. Określono stopnie przemiany dla procesów realizowanych w obu temperaturach oraz szybkość reakcji. Uzyskane wyniki badań odniesiono do teoretycznego równania kinetycznego O’Connora i Greenberga. Com. amorphous SiO2 was dissolved in an aq. soln. of K and Na water glasses (with addn. of LiOH) at 55°C and 65°C to study the dissolution kinetics. The dissolution rate increased with the increasing temp. The results were compared with theor. O’Connor-Greenberg equation. Wodne roztwory krzemianów sodu i potasu znalazły szerokie zastosowanie przemysłowe. Do produkcji detergentów zużywa się ok. 2/3 ich światowej produkcji. Ponadto są one stosowane do form odlewniczych, w przemyśle papierniczym w procesie klejenia tektury falistej, a także do wybielania i stabilizacji papieru oraz pulpy jako składnik stabilizujący nadtlenek wodoru, do produkcji elektrod spawalniczych, w branży budowlanej jako składnik przyspieszający wiązanie i utwardzający cement, do produkcji farb krzemianowych oraz w przemyśle chemicznym do produkcji sit molekularnych, żeli i zoli krzemionkowych, krzemionek strącanych oraz różnych krzemianów. Mniejsze ilości zużywa się w przemyśle włókienniczym, farbiarskim i drukarskim, jako zaprawa Politechnika Poznańska Wojciech Malewski, Filip Ciesielczyk, Teofil Jesionowski* Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. II. Aspekty kinetyczne** Preparation of special potassium-sodium water glass modified with lithium oxide. Part 2. Kinetic aspects Mgr inż[...]

Formowanie kompozytu tlenkowego TiO2-SiO2 w emulsji z wykorzystaniem heksanu lub heptanu jako rozpuszczalnika organicznego


  Ustalono najkorzystniejsze parametry procesu formowania kompozytów tlenkowych TiO2-SiO2 otrzymywanych metodą precypitacji emulsyjnej z użyciem heksanu lub heptanu jako fazy organicznej. Kompozyty TiO2-SiO2 strącano z roztworów krzemianu sodu oraz siarczanu(VI) tytanu(IV). Jako emulgatory zastosowano niejonowe związki powierzchniowo czynne. Uzyskane kompozyty tlenkowe TiO2-SiO2 poddano wszechstronnej charakterystyce fizykochemicznej. Szczegółowo określono ich właściwości dyspersyjne, wyznaczając w tym celu rozkłady wielkości cząstek oraz indeks polidyspersyjności (technika NIBS). Wykorzystując skaningową mikroskopię elektronową, dokonano obserwacji mikroskopowych, które pozwoliły na ocenę morfologii powierzchni badanych form tlenkowych. Analizę rentgenograficzną wybranych próbek kompozytów tlenkowych przeprowadzono przy użyciu techniki WAXS. Właściwości adsorpcyjne określono przez wyznaczenie izoterm adsorpcji-desorpcji azotu oraz wyznaczenie powierzchnii właściwej, objętości oraz średniej wielkości porów. Celem określenia właściwości hydrofilowo- Dr inż. Katarzyna SIWIŃSKA-STEFAŃSKA w roku 2004 ukończyła studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Jest adiunktem w Instytucie Technologii i Inżynierii Chemicznej Wydziału Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Specjalność - technologia chemiczna nieorganiczna, inżynieria materiałowa. Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej, Politechnika Poznańska, Pl. M. Skłodowskiej-Curie 2, 60-965 Poznań, tel. (61) 665-37-47, fax. (61) 665- 36-49, e-mail: Katarzyna.Siwinska-Stefanska@put.poznan.pl * Autor do korespondencji: Politechnika Poznańska Katarzyna Siwińska-Stefańska*, Jagoda Michalak, Teofil Jesionowski Formowanie kompozytu tlenkowego TiO2-SiO2 w emulsji z wykorzystaniem heksanu lub heptanu jako rozpuszczalnika organicznego Synthesis of TiO2-SiO2 oxide composite in emulsion by using hexane and heptane as organic solvents Inż. Jagoda M[...]

Advanced hybrid materials. Present and future Zaawansowane materiały hybrydowe. Teraźniejszość i przyszłość DOI:10.15199/62.2017.1.13


  A review, with 106 refs., of lignin and chitin-matrix composites. W ostatnich latach w efektywny i zintensyfikowany sposób rozwijana jest tematyka związana z syntezą zaawansowanych, wielofunkcjonalnych układów hybrydowych, m.in. na bazie polimerów pochodzenia naturalnego. Dzięki połączeniu kilku komponentów wytwarzane są materiały o bardzo dużym znaczeniu użytkowym. W ramach szeroko zakrojonych prac naukowo-technicznych, obejmujących szereg zazębiających się ścieżek reakcyjnych i procesowych, wytworzono m.in. nowatorskie, zaawansowane układy hybrydowe na bazie ligniny oraz chityny. Znaczenie tych materiałów w rozwoju innowacyjności potwierdzają próby podjęte w kierunku ich zastosowania w różnych dziedzinach nauki oraz gospodarki. Przyszłość nowoczesnej technologii chemicznej należy do takich zaawansowanych układów, a ich rozwój jest ze wszech miar uzasadniony. W szerokim znaczeniu pojęcie "materiał hybrydowy" istnieje w nauce i przemyśle od kilkudziesięciu lat. Postęp technologiczny oraz definiowanie i wykorzystywanie nowoczesnych urządzeń jest możliwe dzięki wielofunkcjonalnym materiałom o coraz to mniejszych rozmiarach, głównie nanometrycznych, a także zdefiniowanych właściwościach fizykochemicznych i strukturalnych. Nieustający rozwój wielu dziedzin nauki obserwowany w ostatnich latach pozwolił na poszerzenie wiedzy na temat produkcji materiałów hybrydowych o kontrolowanej wielkości oraz kształcie cząstek, co bezpośrednio przełożyło się na wzrost liczby nowatorskich materiałów i/lub biomateriałów, czyniąc ten temat niezwykle atrakcyjnym. Świadczy o tym liczba opublikowanych prac naukowych, która wg bazy Scopus dla frazy hybrid materials jest równa 707 616, a dla bazy inorganic-organic hybrids wynosi 40 3171). Dzięki coraz większej świadomości ekologicznej społeczeństwa we wszystkich dziedzinach życia kładzie się duży nacisk na produkcję materiałów hybrydowych przyjaznych środowisku. Dlatego w ostatnich latach występuj[...]

Porównanie fizykochemicznych i użytkowych właściwości talku oraz syntetycznych kompozytów tlenkowych MgO·SiO2

Czytaj za darmo! »

Badano otrzymywanie wysoko zdyspergowanego, syntetycznego kompozytu MgO·SiO2, mogącego w przyszłości posłużyć jako substytut naturalnych odpowiedników, powszechnie stosowanych w wielu gałęziach przemysłu. Porównano wyniki uzyskane w badaniach z wykorzystaniem syntetycznego kompozytu i talku jako przedstawiciela naturalnych krzemianów magnezu. Przeprowadzono serie prób doświadczalnych, w których otrzymano syntetyczny układ MgO·SiO2, dokonano jego analizy fizykochemicznej oraz przetestowano zastosowanie jako selektywnego adsorbentu fenolu. MgO·SiO2 composite was pptd. from 5% soln. of MgSO4 and Na2SiO3 at room temp. under stirring in a large lab. reactor (10 L). The oxide composite was studied for bulk d., H2O, paraffinic oil and Bu2 phthalate adsorption,[...]

Wpływ modułu krzemianu sodu na właściwości fizykochemiczne syntetycznych kompozytów tlenkowych CuO·SiO2


  Przedstawione badania dotyczą otrzymywania syntetycznych kompozytów tlenkowych CuO·SiO2 przy użyciu 5-proc. roztworów krzemianu sodu (o wartościach modułu krzemianowego 1,67-3,3) oraz azotanu(V) miedzi(II). Moduł krzemianowy jest cechą charakterystyczną szkła wodnego i stanowi stosunek SiO2:Na2O, a jego wartość decyduje o fizycznych parametrach roztworu krzemianu sodu, m.in. takich jak gęstość, lepkość i temperatura wrzenia. Otrzymane kompozyty CuO·SiO2 poddano wszechstronnej analizie fizykochemicznej. Określono ich właściwości dyspersyjne oraz morfologiczne. W celu sprawdzenia jasności, udziału poszczególnych barw, nasycenia i odcienia barwy wykonano analizę kolorymetryczną. Wyznaczono również profile zwilżalności wodą oraz zbadano skład chemiczny wytrąconych pigmentów. Właściwości adsorpcyjne określono przez wyznaczenie izoterm adsorpcji-desorpcji azotu, które posłużyły z kolei do określenia powierzchni właściwej, objętości porów oraz ich średniej wielkości. Ustalono, że zwiększenie modułu krzemianu sodu (z 1,67 do 3,3) wpływa w istotny sposób na skład chemiczny, jak również aktywność powierzchniową otrzymanego kompozytu. Politechnika Poznańska Anna Modrzejewska-Sikorska, Katarzyna Siwińska-Stefańska, Teofil Jesionowski* Wpływ modułu krzemianu sodu na właściwości fizykochemiczne syntetycznych kompozytów tlenkowych CuO·SiO2 Effect of sodium silicate modulus on the physicochemical properties of CuO·SiO2 oxide composites Mgr inż. Anna MODRZEJEWSKA-SIKORSKA w roku 2006 ukończyła studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Jest doktorantem na Wydziale Technologii Chemicznej. Specjalność - ekotechnologia. Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej, Politechnika Poznańska, Pl. M. Skłodowskiej-Curie 2, 60-965 Poznań, tel.: (61) 665-37-20, fax: (61) 665-36-49, e-mail: Teofil.Jesionowski@put.poznan.pl * Autor do korespondencji: Dr inż. Katarzyna SIWIŃSKA-STEFAŃSKA - notkę bio[...]

Kompozyty polimerowe PET/SiO2 otrzymane metodą polimeryzacji in situ i metodą mieszania w stopie


  Celem pracy było uzyskanie i zbadanie właściwości nanokompozytów PET/SiO2 (o zawartości nanokrzemionki 1, 3, 5 i 7% mas. w PET) wytworzonych metodą syntezy in situ i dla porównania przez mechaniczne dyspergowanie w procesie wytłaczania. Określono ich morfologię (SEM), właściwości mechaniczne (wytrzymałość na rozciąganie σm, moduł sprężystości przy rozciąganiu Et, wydłużenie przy zerwaniu εB, udarność an i twardość) oraz termiczne (DSC). Wyniki badań nanokompozytów porównano z wynikami badań niemodyfikowanego PET. Fotografie SEM nanokompozytów wykazują dwufazową strukturę układów PET/ SiO2 z wyraźnie widocznymi wydzieleniami pojedynczych cząstek SiO2, jak i ich nielicznymi aglomeratami o wielkości nie przekraczającej 1 μm (w nanokompozytach otrzymanych w procesie wytłaczania) i 5 μm (w nanokompozytach otrzymanych metodą in situ). Wykazano, że dodatek SiO2 do PET, zarówno w procesie wytłaczania, jak i in situ, znacząco wpływa na zmianę właściwości mechanicznych osnowy, powodując znaczne zmniejszenie σm, wzrost: Et, twardości, temperatury krystalizacji i stop- Kompozyty polimerowe PET/SiO2 otrzymane metodą polimeryzacji in situ i metodą mieszania w stopie PET/SiO2 composites prepared by in situ method and by melt compounding Zakład Technologii Materiałów Polimerowych, Instytut Polimerów, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, ul. Pułaskiego 10, 70-322 Szczecin, tel.: (91) 449-48-35, fax: (91) 449-42-47, e-mail: Jola. Janik@zut.edu.pl Dr inż. Jolanta JANIK w roku 1995 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Szczecińskiej, obecnie Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Jest zatrudniona w Zakładzie Technologii Materiałów Polimerowych Instytutu Polimerów ZUT na stanowisku adiunkta. Tytuł doktora nauk technicznych otrzymała we wrześniu 2000 r. na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Szczecińsk[...]

« Poprzednia strona  Strona 2  Następna strona »