Wyniki 11-15 spośród 15 dla zapytania: authorDesc:"Dorota Kołodyńska"

Application of optical profile measurement in studies of ion exchange resins Zastosowanie profilometrii optycznej w badaniach jonitów DOI:10.15199/62.2015.5.10


  Two com. ion exchange resins with bis(2-pyridylmethyl)amine groups were studied for structure and roughness before and after sorption of Cu(II) ions by a static method. Optical microscopy was used to det. the physicochemical properties of the resins. Linear maps of the elemental compn. on the cross section of the resin beads after Cu(II) sorption. Some small differences between the studied resins were evidenced. Jonity chelatujące (zwane również jonitami kompleksującymi) stanowią grupę wymieniaczy jonowych, zdolnych do selektywnej sorpcji jonów metali przejściowych. Ich zdolności sorpcyjne zależą w dużym stopniu od rodzaju grup funkcyjnych. Na szczególną uwagę zasługują jonity z grupami bis(2-pirydylometylo) aminowymi, zwanymi również bispikoliloaminowymi. Przykładami tego typu jonitów są Dowex M 4195 oraz Lewatit MonoPlus TP 220. W przedstawionej pracy do badań procesu sorpcji jonów Cu(II) na tych jonitach zastosowano profilometr optyczny, umożliwiający precyzyjne, przestrzenne obrazowanie mikrogeometrii powierzchni wybranych materiałów. Badania prowadzono dla roztworów o niskim pH. Warto podkreślić, że tego typu badania, ze szczególnym uwzględnieniem mikrogeometrii i analizy chropowatości przeciętych ziaren w/w jonitów (w różnych ich miejscach), nie były dotąd opisane w literaturze. Odzysk cennych metali, takich jak miedź, nikiel i kobalt jest uzasadniony względami ekonomicznymi, co powoduje zainteresowanie badaniami ich hydrometalurgicznego wydobycia. Stwarza to możliwość selektywnego rozdziału i odzysku pierwiastków z surowców odpadowych, w tym ze zużytych ogniw, świetlówek lub sprzętu elektronicznego. Wielką zaletą technologii hydrometalurgicznych jest możliwość efektywnego odzysku metali i związków o wysokiej czystości z surowców wieloskładnikowych, w procesach prowadzonych w niskich temperaturach oraz przy niskich wartościach pH. Celem pracy jest wytyczenie kierunku rozwoju tych metod z wykorzystaniem nowoczesnyc[...]

Hydrogel superabsorbents as microelement carriers Superabsorbenty hydrożelowe jako nośniki mikroelementów DOI:10.15199/62.2015.5.30


  Two com. hydrogels were used as sorbents of Cu(II), Zn(II), Mn(II) and Fe(III) ions from their aq. solns. in the presence of Na N-(1,2-dicarboxyethylene)-D,L-aspartate under static conditions to det. kinetic and adsorption parameters of the sorption at changing pH and concn. of metals. The hydrogels can be applied in modern agriculture. Przedstawiono możliwość zastosowania hydrożeli Luquasorb 1160 oraz Luquasorb 1280 jako materiałów wyjściowych do otrzymywania nawozów mineralnych o kontrolowanym działaniu na bazie biodegradowalnego czynnika kompleksującego. Sorpcję kompleksów Cu(II), Zn(II), Mn(II) i Fe(III) z kwasem iminodibursztynowym prowadzono metodą statyczną na wymienionych superabsorbentach polimerowych. Określono wpływ stężenia, czasu kontaktu faz, pH oraz obecności jonów azotanowych( V) i siarczanowych(VI) na pojemność sorpcyjną. Wyznaczono parametry kinetyczne i sorpcyjne. W ostatnich latach nieregularne opady deszczu i długotrwałe okresy suszy powodują zmiany klimatu, wpływające na osiąganie niskiej wydajności w uprawach polowych. W związku z tym poszukuje się składu podłoża, które zapewni utrzymanie w środowisku korzeni optymalnych właściwości fizycznych, głównie powietrznych i wodnych. W celu modyfikacji podłoży można stosować dodatki syntetyczne, hydrożele, zwane superabsorbentami polimerowymi (SPA). Są to usieciowane związki wielkocząsteczkowe zdolne chłonąć wodę w ilościach od 10-krotnie do nawet 1000-krotnie większych od ich suchej masy. Zjawisko pochłanianwody jest konsekwencją rozsunięcia sieci łańcuchów polimerowych, co przejawia się spęcznieniem materiału polimerowego, który przyjmuje postać żelu1, 2). Najbardziej pożądanymi cechami hydrożeli z punktu widzenia ich zastosowań są przede wszystkim możliwie duża pojemność absorpcji, duża szybkość odwracalnego chłonięcia cieczy, wytrzymałość mechaniczna, nietoksyczność, odporność chemiczna oraz odporność termiczna (szczególnie istotna w przypadku specjaln[...]

Plasticizers for production of thermoplastic starch Plastyfikatory do wytwarzania skrobi termoplastycznej DOI:10.15199/62.2016.2.18


  A review, with 95 ref., of plasticizers in the starch plasticizing, their effect on properties of the thermoplastic starch granules and current trends in starch plasticizing. Przestawiono przegląd literatury dotyczący dotychczas stosowanych plastyfikatorów w procesie uplastyczniania skrobi. Omówiono ich wpływ na właściwości wytwarzanych granulatów skrobi termoplastycznej oraz kierunki rozwoju i aktualne trendy w dziedzinie plastyfikacji skrobi oraz stosowanych w tym celu plastyfikatorów. Jedną z najbardziej innowacyjnych i najprężniej rozwijających się gałęzi rynku tworzyw sztucznych jest sektor tworzyw biodegradowalnych. Branża tworzyw ulegających biodegradacji może zaproponować wiele rozwiązań, które w perspektywie czasu znacząco obniżą ilość produkowanych i gromadzonych odpadów. Również presja ekologiczna oraz konieczność znalezienia alternatywnych źródeł surowca wobec malejących zasobów ropy naftowej oraz gwałtownie zmieniające się ceny tego surowca, często zależne od wydarzeń geopolitycznych, to najważniejsze czynniki wpływające na rozwój tego sektora w ostatnich latach. Na rys. 1 przedstawiono obecny stan rynku biopolimerów w Europie oraz prognozowany wzrost ich produkcji w kolejnych latach. Dane te potwierdzają coroczny wzrost zużycia i zapotrzebowania na polimery biodegradowalne oraz polimery na bazie surowców odnawialnych. Pomimo rosnącej świadomości społeczeństwa w zakresie segregacji odpadów oraz nowoczesnych inwestycji związanych z recyklingiem tworzyw sztucznych, tworzywa biodegradowalne pozostają nadal najbardziej obiecującym i najlepszym rozwiązaniem problemu odpadów z tworzyw. Ich powszechne zastosowanie może znacznie przyczynić się do zmniejszenia corocznego wzrostu składowisk zużytych "plastików", które nie ulegają biodegradacji. Ponadto tworzywa biodegradowalne mogą być otrzymywane z roślinnych surowców odnawialnych, co sprawia, że są one "podwójnie zielone". Oznacza to, że oprócz zalety, jaką jest ich bio[...]

Use of chitosan-modified fly ashes and zeolites for removal of heavy metal ions Zastosowanie popiołów lotnych i zeolitów modyfikowanych chitozanem do usuwania jonów metali ciężkich DOI:10.15199/62.2017.1.12


  Five fly ashes and 4 zeolites optionally modified with chitosan were used for removing Cu(II) ions by sorption from their aq. solns. at pH 3-5. The modification resulted in improving the sorption capacity of the sorbents. Zeolity modyfikowane za pomocą chitozanu zastosowano do usuwania jonów Cu(II). Omówiono wpływ czasu kontaktu faz, stężenia, pH i wielkości próbki, a także rodzaju zeolitu na efektywność procesu sorpcji. Jak wykazano zastosowanie popiołów lotnych w syntezie zeolitów i wykorzystanie zeolitów syntetycznych w oczyszczaniu ścieków ma uzasadnienie ekonomiczne oraz duże znaczenie dla ochrony środowiska. Zeolity (grec. zéo ‘wrzeć’, lithos ‘kamień’) są porowatymi, uwodnionymi glinokrzemianami o wzorze ogólnym Mx/n[(AlO2)xSiO2y)]·zH2O, w którym Mx/n oznacza kationy ulegające wymianie, a jednostka [(AlO2)xSiO2y)] stanowi szkielet zeolitu. Trójwymiarowa, krystaliczna sieć zeolitów składa się z tetraedrów SiO4 i AlO4 połączonych ze sobą wierzchołkami, przy czym ładunek wypadkowy sieci jest ujemny i kompensowany kationami Na(I), K(I), Mg(II), Ca(II), Sr(II) lub Ba(II), w zależności od typu zeolitu. Tetraedry zwane pierwotnymi jednostkami budowy są ze sobą połączone narożami poprzez atomy tlenu (T-O-T), tworząc pierścienie wieloczłonowe nazwane wtórnymi jednostkami budowy1-3). Ważną cechą charakteryzującą zarówno zeolity syntetyczne, jak i naturalne jest stosunek Si/Al w szkielecie krystalicznym. Determinuje on nie tylko typ mineralogiczny zeolitu, wielkość kanałów i komór, ale również wpływa na ich zdolności jonowymienne oraz właściwości hydrofilowo-hydrofobowe. Ze względu na stosunek krzemu do glinu zeolity naturalne i syntetyczne można podzielić na niskokrzemowe Si/Al 1,0-1,5 (zeolity typu A, X), średniokrzemowe Si/Al 2-5 (zeolity typu X, Y) oraz wysokokrzemowe Si/Al 10-100 (zeolity typu ZSM-5)4, 5). Najczęściej otrzymywanymi w skali przemysłowej syntetycznymi zeolitami są struktury typu A[...]

Ammonium sulfate from flue gases desulfurization by the wet ammonia method as the new nitrogen and sulfur source for production of mineral fertilizers Siarczan(VI) amonu z odsiarczania spalin mokrą metodą amoniakalną jako nowe źródło azotu i siarki w technologii wytwarzania nawozów mineralnych DOI:10.15199/62.2017.3.34


  A review, with 80 refs., of methods for prodn. S-contg. fertilizers and recovering (NH4)2SO4 from flue gases. Impurities of the (NH4)2SO4 (halogenides, org. compds., fly ashes) and their corrosivity were also taken into consideration. Rozważano wpływ jakości siarczanu(VI) amonu (AS) powstającego w procesie oczyszczania gazów odlotowych mokrą metodą amoniakalną na możliwość użycia go jako źródła azotu i siarki do otrzymywania dostępnych na rynku krajowym nawozów opartych na AS. Dokonano przeglądu literatury odnośnie możliwości wpływu zanieczyszczeń na zagrożenie bezpieczeństwa procesowego wytwarzania nawozów zawierających takie produkty odsiarczania, jak krystaliczny AS i roztwór pokrystalizacyjny w układzie z azotanem(V) amonu. Dokonano oceny wpływu zanieczyszczeń na korozyjność rozpatrywanych układów w stosunku do materiałów konstrukcyjnych, jak też na zmiany właściwości fizykochemicznych wytworzonych nawozów. Siarczan(VI) amonu AS (ammonium sulfate) jest znanym i stosowanym od lat nawozem, będącym źródłem azotu w postaci amonowej1), a jednocześnie jest produktem ubocznym powstającym przy produkcji istotnych gospodarczo chemikaliów organicznych, wytwarzanych na dużą skalę2). Wraz z rozwojem technologii otrzymywania i rozbudową instalacji do wytwarzania nawozów azotowych dostarczających znacznie większych niż AS ilości azotu, takich jak saletra amonowa AN (ammonium nitrate) oraz mocznik U (urea), AS stał się mniej atrakcyjnym nawozem. Jednocześnie rozwój produkcji chemikaliów 96/3(2017) 661 Prof. dr hab. Zbigniew HUBICKI w roku 1969 ukończył studia na Wydziale Matematyczno- Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Marii Curie- Skłodowskiej w Lublinie, kierunek chemia. Jest kierownikiem Zakładu Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii tej uczelni. Specjalność - chemia i technologia pierwiastków ziem rzadkich, metody separacji związków nieorganicznych i organicznych oraz ochrona środowiska. przemysłu organicznego (m.in. produk[...]

« Poprzednia strona  Strona 2