Wyniki 11-20 spośród 28 dla zapytania: authorDesc:"ARTUR BARTKOWIAK"

Preparatyka i badanie nawozów o spowolnionym uwalnianiu składników mineralnych

Czytaj za darmo! »

Metodę suszenia rozpyłowego wykorzystano do preparatyki nawozów o spowolnionym uwalnianiu składników mineralnych. Materiałem wyjściowym był chitozan (polimer biodegradowalny tworzący matrycę) oraz wieloskładnikowe nawozy mineralne. Otrzymane w wyniku suszenia rozpyłowego produkty charakteryzowano przy użyciu SEM, XRD i FTIR. Stwierdzono, że otrzymane produkty charakteryzują się mniejszym stopniem uwalniania składników mineralnych (od 31,0% do 50,1%) w porównaniu z wyjściowym nawozem wieloskładnikowym (92%) w badanym przedziale czasowym. Uzyskane materiały nie spełniają kryteriów stawianych nawozom o spowolnionym lub kontrolowanym uwalnianiu składników mineralnych. Aq. solns. of biodegradable chitosan matrix and multicomponent mineral fertilizers were spray-dried under lab. conditions at 170°C to prep. slow-release fertilizers. The prepd. fertilizers showed lower release ability (31.0-50.1% after 60 min) than the original fertilizers (92%) but did not meet the std. requirements for the slow-release fertilizers. The resulted powders were studied for their structure by x-ray diffraction, IR spectroscopy and SEM. Mimo wzrostu produkcji rolnej oraz nawo􀄪enia przyswajanie sk􀃡adników od􀄪ywczych przez ro􀄞liny pozostaje nadal na niskim poziomie. Szacuje si􀄊, 􀄪e w przypadku azotu wynosi ono zaledwie 30-50%1, 2). Niska efektywno􀄞􀃼 przyswajania azotu stanowi powa􀄪ny problem z punktu widzenia ochrony 􀄞rodowiska2-5), jest równie􀄪 niekorzystna w aspekcie ekonomicznym, gdy􀄪 straty azotu, zu􀄪yta energia oraz wk􀃡ad pracy ludzkiej pogarszaj􀄅 bilans ekonomiczny produkcji agrochemicznej. Jednym ze sposobów ograniczenia negatywnego wp􀃡ywu nawozów na 􀄞rodowisko mo􀄪e by􀃼 rozwój, produkcja i zastosowanie nawozów o spowolnionym i kontrolowanym uwalnianiu sk􀃡adników mineral[...]

Optymalizacja tworzenia i charakterystyka hydrożelowych mikrokapsułek o kontrolowanym uwalnianiu wybranych herbicydów

Czytaj za darmo! »

Herbicydy chloridazon, trifluralinę i chlomazon wykorzystano w procesie immobilizacji w alginianowej matrycy, w celu otrzymania hydrożelowych mikrokapsułek o właściwościach kontrolowanego uwalniania. Dwa rozpuszczalniki organiczne octan etylu i olej roślinny wykorzystano w procesie tworzenia mikrokapsuł. Surowcem zastosowanym do produkcji matrycy hydrożelowej był alginian sodu w postaci 1,5-proc. roztworu. Alginianowe matryce herbicydów otrzymano temperaturze pokojowej (23±1°C) w wyniku mieszania, w odpowiednim stosunku (1:10, 2:10 i 3:10) roztworów herbicydowych z alginianem. Jako środek sieciujący zastosowano roztwór CaCl 2. W przypadku chlomazonu i trifluraliny, dzięki dużej rozpuszczalności w zastosowanych rozpuszczalnikach, uzyskano stabilne sferyczne hydrożelowe kapsułki. Chloridazon, trifluraline and clomazone herbicides were incorporated in alginate-based hydrogel microcapsules to obtain controlled release formulations. Two solvents, AcOEt and a vegetable oil were used to prep. the microcapsules. Na alginate (1.5% soln.) was used as the hydrogel matrixmixed with herbicide soln. in the ratio 1:10, 2:10 and 3:10 at 23±1°C. CaCl2 soln. was used as a crosslinking agent. For chlomazon and trifluraline, stable spherical hydrogel capsules were produced due to good soly. of the herbicides. Istotne znaczenie w nowoczesnym rolnictwie maj􀄅 chemiczne 􀄞rodki ochrony ro􀄞lin. Wykorzystywane s􀄅 one zarówno do zwalczania patogenów wywo􀃡uj􀄅cych choroby ro􀄞lin i chwastów, jak i organizmów zwierz􀄊cych niszcz􀄅cych produkty ro􀄞linne. Ich stosowanie w celu zwi􀄊kszenia wydajno􀄞ci i jako􀄞ci produkcji rolniczej niesie za sob􀄅 niebezpiecze􀄔stwo rozprzestrzeniania si􀄊 szkodliwych substancji chemicznych we wszystkich elementach 􀄞rodowiska naturalnego obejmuj􀄅cego glebh[...]

Zmiana właściwości mechanicznych folii PLA po dwumiesięcznej inkubacji w warunkach kompostu oraz laboratoryjnych


  Wstęp Wymagania związane z ochroną środowiska, stosunkowo drogie metody recyklingu odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych oraz konieczność ich segregacji na jednorodne polimery zmieniły nieco obraz tworzyw sztucznych jako podstawowych materiałów opakowaniowych. Dlatego wydaje się nieuchronne w bliskiej perspektywie zastępowanie niektórych opakowań z tworzyw sztucznych materiałami wytwarzanymi z polimerów biodegradowalnych, które jako odpady mogą być poddawane przemysłowym procesom kompostowania [Foltynowicz Z. i Jakubiak P. 2002, Abou-Zeid D. M. i in. 2001, Gu J. D. 2003, Pawełczak R. 2005]. Nowe, biodegradowalne materiały opakowaniowe są produkowane z polimerów, które ulegają degradacji i mogą być wytwarzane przy użyciu technologii bazujących zarówno na surowcach nieodnawialnych, jak i odnawialnych. PLA dzięki swoim właściwościom, tj. dobrej wytrzymałości, przezroczystości i sztywności, może być stosowany do pakowania żywności. Biopolimer jest obecnie alternatywnym materiałem opakowaniowym w stosunku do PET, PS, PVC i polimerów celulozowych [Żakowska H. 2006]. Pod względem właściwości PLA jest zbliżony do politereftalanu etylenowego (PET), polistyrenu (PS), ale zmodyfikowany posiada parametry zbliżone do PP i PE. Charakteryzuje się on stosunkowo dużą gęstością (1,25 g/cm3 niestety jego wadę [Duda A. 2003, Duda A. i Penczek S. 2003]. Polilaktyd może być wykorzystywany do produkcji materiałów ), co stanowi OPAKOWANIE 7/2013 BADANIA I ROZWÓJ 49 i 60°C, po 60 dniach inkubacji. Warunki środowiskowe zostały wybrane pod kątem sprawdzenia potencjalnej skuteczności specjalnie do tego celu wyizolowanych szczepów bakteryjnych; jednokrotnego użycia, np. opakowań na wodę niegazowaną, świeże soki, napoje mleczne czy też oleje jadalne. Tworzywo to jest drukowalne, można z niego wykonywać etykiety samoprzylepne i p[...]

Aktywność antymikrobiologiczna powłok na foliach opakowaniowych PLA względem bakterii E. coli


  Wstęp Dążąc do produkcji jak najmniej przetworzonej, a zarazem bezpiecznej i trwałej mikrobiologicznie żywności zaczęto poszukiwać nowych metod jej pakowania oraz zabezpieczania. Nowoczesne opakowalnictwo pozwala m.in. na regulację składu atmosfery gazowej, kontrolę dostępu wilgoci oraz działanie poprzez aktywne składniki i ingerencję w niektóre procesy i skład żywności [9]. Oprócz najbardziej znanych na rynku opakowań aktywnych, które zawierają pochłaniacze tlenu, absorbenty etylenu, osuszacze, pochłaniacze zapachu oraz emitery, wyróżnić można także np. folie (i inne materiały opakowaniowe) uwalniające nieznaczne ilości aktywnych substancji antymikrobiologicznych, zabezpieczających powierzchnię niektórych produktów przed niepożądanym działaniem mikroorganizmów (14). Opakowania antymikrobiologiczne mogą stać się alternatywą dla wprowadzania w strukturę żywności substancji dodatkowych o działaniu konserwującym i/lub antymikrobiologicznym, gdyż można zamiast tego "wbudować" je w opakowanie [2]. Takie działanie ma duży efekt zdrowotny dla konsumentów, bowiem ogranicza spożycie substancji konserwujących. Umieszczenie substancji aktywnych w opakowaniu ma na celu ochronę zapakowanej żywności przed drobnoustrojami za pomocą czynników chemicznych [10]. Efektywne działanie wykorzystuje zjawisko migracji związków drobnocząsteczkowych z opakowania na powierzchnię produktu, a potem wewnątrz niego [2,10]. Najczęściej stosowanymi do takich celów środkami są kwasy organiczne (np. kwas sorbowy) i ich sole (np. sorbinian potasu), ale także siarczki, siarczyny, alkohole, w mniejszym zaś stopniu wykorzystywane są peptydy czy ekstrakty roślinne [10]. Celem pracy była próba uzyskania i oszacowania właściwości antymikrobiologicznych opakowaniowych folii PLA poprzez naniesienie na nie powłok zawierających substancje bioaktywne względem bakterii Escherichia coli. Małgorzata Mizielińska, Patrycja Sumińska, Urszula Kuźmicz, Sławomir Lisiecki, Artur [...]

Próba uzyskania saszetki do wytwarzania biologicznie modyfikowanej atmosfery w opakowaniu aktywnym


  Wstęp Jednym z kluczowych zagrożeń pakowanych produktów spożywczych jest szkodliwe działanie mikroorganizmów. Uzyskanie materiału opakowaniowego o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych jest istotną zaletą znacznie zwiększającą zakres jego wykorzystania (19). Obecnie przeciwbakteryjny system pakowania jest ograniczony głównie dostępem do środków o działaniu antyseptycznym (11), które powinny być efektywne w unieszkodliwianiu mikroorganizmów, bezpieczne dla ludzi i przyjazne środowisku (4,16). Pakowanie w systemie MAP i CAP polega na odpowiednim doborze gazów, stanowiących atmosferę zapakowanego produktu. Do tego celu wykorzystuje się mieszaninę trójskładnikową: O2, N2, CO2 oraz dwuskładnikową: N2, CO2. Odpowiednio dobrane skład i proporcja gazów powodują hamowanie przez nie czynników odpowiadających za psucie się żywności. Przykład stanowić może zastąpienie tlenu azotem, które pozwala uniknąć niepożądanych procesów oksydacyjnych (1,2,5,6,7,10,14,18), czy wprowadzenie CO2, które ze względu na jego właściwości bakteriobójcze jest doskonałym sposobem przedłużenia okresu trwałości żywności (14). Inhibicyjny wpływ rozpuszczonego CO2 został wielokrotnie potwierdzony (15). Dowiedziono, że CO2 działa hamująco na bakterie tlenowe, drożdże oraz pleśnie. Nie wykazuje jednak podobnych właściwości w stosunku do bakterii beztlenowych takich jak rodzaj Clostridium oraz bakterii fermentacji mlekowej. Jest on skuteczny na powierzchniowej warstwie produktu spożywczego i w niskiej temperaturze, bliskiej 0°C (18,21). Aktywne materiały i wyroby wykorzystywane w opakowalnictwie mają na celu zachowanie lub poprawę stanu pakowanych produktów spożywczych. Z uwagi na ich naturę przewidziano w nich obecność składników, które mogą uwalniać substancje do żywności lub jej otoczenia albo też je absorbować (1,2,20). Oprócz najbardziej znanych rodzajów opakowań aktywnych zawierających: pochłaniacze tlenu (ang. oxygen scavenger), absorbery etylenu (dla o[...]

Zmiany trwałości chleba przechowywanego w warunkach biologicznie modyfikowanej atmosfery część II DOI:10.15199/42.2015.1.2


  Wstęp Wewspółczesnympiekarnictwie konfekcjonowanie pieczywa jestważnymetapemprocesu produkcyjnego.Wrozwiniętych krajach prawie wszystkie wyprodukowane wyroby pakuje się [2]. Zadaniem opakowania jest utrzymanie dobrej jakości produktu przez jak najdłuższy czas [9], zapobieganie skażeniu mikrobiologicznemu oraz utrzymanie pożądanych cech organoleptycznych [3]. Do pakowania pieczywa stosuje się papiery woskowane, celofan, folie polietylenową i polipropylenową, w tym także termokurczliwą oraz laminowaną. Wykorzystuje się też różne kombinowane połączenia tych materiałów, które różnią się właściwościami fizycznymi i mają różną przepuszczalność gazów i pary wodnej [2, 3]. Pieczywo o żądanej kilkudniowej trwałości najczęściej pakuje się w opakowania polietylenowe (PE). Do produkcji pieczywa o przedłużonej trwałości poleca się folie polipropylenowe (PP) orientowane, termokurczliwe i rozciągliwe. Charakteryzują się one dobrą barierowością w stosunku do pary wodnej i gazów oraz wysoką odpornością na temperaturę, dzięki czemumożliwe jest zastosowanie ich do pakowania gorącego pieczywa, a także pieczywa utrwalonego termicznie. Pieczywo o długim okresie przydatności do spożycia, pakowane w atmosferze modyfikowanej lub z użyciem pochłaniaczy tlenu, powinno być wprowadzane do opakowania z materiałów wielowarstwowych, wysokobarierowych. W Polsce najpopularniejszy jest PA/PE (poliamid/polietylen) [6]. Celempracy była analiza zmian trwałości chleba przechowywanego w specjalnie zaprojektowanymopakowaniu aktywnym, a zarazem sprawdzenie, czy specjalnie zaprojektowana saszetka zawierająca trójskładnikową kompozycję aktywną będzie mogła być wykorzystywana do pakowania w warunkach biologicznie modyfikowanej atmosfery. Materiał i metody Do przeprowadzenia doświadczeń wykorzystano: 1. Chleb powszedni mieszany (pszenno-żytni) (Asprod Sp. z o.o.) o następującym składzie: mąka pszenna, mąka żytnia, woda, OPAKOWANIE 1/2015 58 BADANIA I ROZWÓJ Sław[...]

The antimicrobial properties of polylactide films covered with ZnO nanoparticles-containing layers Właściwości antybakteryjne folii polilaktydowych pokrytych powłokami z nanocząstkami ZnO DOI:10.15199/62.2015.7.26


  Polilactide film was coated with ZnO nanoparticles on methylhydroxypropylcellulose (MHPC) and gluten carriers and studied for antimicrobial activity against Staphylococcus aureus and Escherichia coli strains. Pure MHPCcontg. coating was not active against E. coli and S. aureus strains while hydrophobic gluten-contg. coating showed very good activity against S. aureus. The ZnO nanoparticles both on MHPC and on gluten showed complete retardation of the S. aureus and E. coli strains growth. Prowadzono próbę pokrywania folii polilaktydowej zawierającymi nanocząstki ZnO hydrofilowymi powłokami na bazie metylohydroksypropylocelulozy (MHPC) oraz hydrofobowymi powłokami na bazie glutenu. Stwierdzono, że hydrofobowa powłoka glutenowa ograniczyła wzrost tylko bakterii Gram-dodatnich. Powłoka z MHPC nie wykazywała aktywności względem Staphylococcus aureus oraz Escherichia coli. W przypadku powłok zawierających ZnO zaobserwowano całkowite zahamowanie wzrostu obu gatunków mikroorganizmów, zarówno dla nośnika MHPC, jak i glutenowego. Przeprowadzone doświadczenia pozwoliły uzyskać uniwersalną i skuteczną powłokę o właściwościach antybakteryjnych. Wykorzystanie związków o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych, włączanych do materiałów opakowaniowych cieszy się coraz więk-szym zainteresowaniem. Zapewnia to bezpieczeństwo żywności, a także wydłuża termin ważności produktów spożywczych. Nanostrukturalny tlenek cynku jest uważany przez FDA (USFDA, 21CFR182.8991) za bezpieczny (GRAS)1). Nanocząstki ZnO są aktywne zarówno względem bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych. Ograniczają one wzrost komórek Staphylococcus aureus, Bacillus subtilis, Escherichia coli, Salmonella Typhimurium, Salmonella Typhi, Klebsiella pneumoniae, Shigella dysenteriae, Pseudomonas aeruginosa i Enterobacter sp. (halofilny rodzaj Marinobacter)1-5), przy czym większą aktywność wykazują względem bakterii Gram-dodatnich niż względem Gram-ujemnych1, 6-9). Większa w[...]

Effect of modification of the adhesive layer on the oxygen permeability through polyethylene film laminates Wpływ modyfikacji warstwy adhezyjnej na przenikalność tlenu przez laminaty z folii polietylenowej DOI:10.15199/62.2015.11.30


  Surface of polyethylene (PE) film was modified by covering with an adhesive consisting of biopolymers (Et cellulose, zein) and mineral fillers (bentonites) to improve its barrier properties. The 10% addn. of the barrier material to the adhesive system resulted in an increase in the O2 barrier properties of laminates by 34-42% compared to the initial PE film. The O2 content in the packagings prepd. by using the modified adhesive layer decreased by 6-27% as compared to the unmodified adhesive control. The addn. of Et cellulose and bentonite to the adhesive layer resulted also in improving the mech. properties of the PE film by 10-29%, while the addn. of zein resulted in the film delamination. Przedstawiono wyniki badań modyfikacji warstwy adhezyjnej/klejowej biopolimerami (etyloceluloza, zeina) oraz napełniaczami mineralnymi (bentonity) dokonanej w celu poprawy właściwości barierowych laminatów zawierających folię polietylenową. Stwierdzono, że 10-proc. dodatek substancji barierowej do układu adhezyjnego pozwala na zmianę przenikalności tlenu przez laminaty o 34-42% w porównaniu z wyjściową folią polietylenową. Zawartość tlenu w opakowaniach przygotowanych na bazie zmodyfikowanej warstwy adhezyjno-barierowej uległa zmianie, co pozwoliło na zmianę barierowości o 6-27% w odniesieniu do opakowania kontrolnego (bez modyfikacji kleju). Dodatek etylocelulozy oraz bentonitów do warstwy adhezyjnej spowodował poprawę wytrzymałości folii na delaminację o 10-29%, podczas gdy dodatek zeiny przyczynił się do całkowitego rozwarstwienia otrzymanych laminatów. Zapewnienie odpowiedniej barierowości względem gazów, głównie tlenu, stanowi jeden z ważnych aspektów w rozwoju i produkcji opakowań do żywności, której jakość zależy od jej wartości odżywczych, często traconych wskutek utleniania cennych i wrażliwych substancji. Barierowość tradycyjnych materiałów poliolefinowych i poliestrowych zwiększa się np. poprzez metalizację lub wytwarzanie[...]

Oxygen permeability through the PE/PE laminates with modified adhesive layer Przenikalność tlenu przez laminaty PE/PE ze zmodyfikowaną warstwą klejową DOI:10.15199/62.2015.12.31


  Surface of polyethylene film was modified by covering with an adhesive consisting of poly(vinylidene chloride) (PVDC) to improve its barrier properties. The 53% and 89% addn. of PVDC to the adhesive system resulted in increase in the O2 barrier properties of laminates by 42-85% compared to the unmodified adhesive. An increase in thickness of adhesive layer resulted in a decrease in O2 permeability of the laminates, regardless of the PVDC content. Przedstawiono wyniki badań modyfikacji warstwy adhezyjnej poli(chlorkiem winylidenu) (PVDC), dokonanej w celu poprawy właściwości barierowych laminatów zawierających folię polietylenową. Stwierdzono, że 53- i 89-proc. dodatek substancji barierowej do układu adhezyjnego pozwala na zmianę przenikalności tlenu przez laminaty z folii PE o 42-85% w porównaniu z laminatem kontrolnym (bez modyfikacji kleju). Niezależnie od stężenia stosowanego dodatku PVDC zmniejszenie przenikalności tlenu przez laminaty z folii PE następowało wraz ze wzrostem grubości warstwy klejowej/adhezyjnej. Opakowanie barierowe dla gazów, głównie tlenu, gwarantujące trwałość pakowanego produktu to nieodzowny element jakości, przede wszystkim produktów spożywczych szczególnie narażonych na procesy oksydacyjne. Ograniczenie przenikania tlenu przez opakowanie wiąże się z ochroną przed utratą wartości odżywczych i wydłużeniem okresu przydatności do spożycia, możliwością ograniczenia ilości stosowanych konserwantów, zachowaniem barwy, co korzystnie wpływa na walory wizualne produktu, a przede wszystkim z obniżeniem ryzyka psucia się żywności poprzez zapobieganie rozwojowi pleśni oraz patogenów bakteryjnych. Obecnie oferta rynku opakowań barierowych jest bardzo szeroka i dotyczy przede wszystkim folii wielowarstwowych, w których przynajmniej jedną warstwę otrzymaną poprzez współwytłaczanie lub laminowanie stanowi materiał polimerowy o małej przenikalności tlenu, taki jak poliamid (PA), poli(alkohol winylowy) (PVOH), k[...]

Badanie podatności na biodegradację folii skrobiowych oraz folii celulozowych w warunkach kompostu organicznego

Czytaj za darmo! »

Małgorzata Mizielińska, Katarzyna Sobecka, Maria Chojnacka, Wioletta Krawczyńska, Sławomir Lisiecki, Artur Bartkowiak: Badanie podatności na biodegradację folii skrobiowych oraz folii celulozowych w warunkach kompostu organicznego. Folie celulozowe i skrobiowe są kompostowalnymi materiałami wytwarzanymi odpowiednio na bazie pulpy celulozowej i skrobi. Oba badane w ramach projektu materiały są certyfikowane zgodnie z normami EN13432 oraz ASTM D6400 jako materiały do otrzymywania biodegradowalnych opakowań. Folie te mogą zatem być poddane kompostowaniu w warunkach określonych w powyższych normach. Ulegają one rozkładowi pod wpływem mikroorganizmów znajdujących się w odpadach komunalnych oraz w glebie. W wymienionych warunkach już po kilku tygodniach folie te powinny według produ[...]

« Poprzednia strona  Strona 2  Następna strona »