Wyniki 11-20 spośród 20 dla zapytania: authorDesc:"SŁAWOMIR LISIECKI"

The antimicrobial properties of polylactide films covered with ZnO nanoparticles-containing layers Właściwości antybakteryjne folii polilaktydowych pokrytych powłokami z nanocząstkami ZnO DOI:10.15199/62.2015.7.26


  Polilactide film was coated with ZnO nanoparticles on methylhydroxypropylcellulose (MHPC) and gluten carriers and studied for antimicrobial activity against Staphylococcus aureus and Escherichia coli strains. Pure MHPCcontg. coating was not active against E. coli and S. aureus strains while hydrophobic gluten-contg. coating showed very good activity against S. aureus. The ZnO nanoparticles both on MHPC and on gluten showed complete retardation of the S. aureus and E. coli strains growth. Prowadzono próbę pokrywania folii polilaktydowej zawierającymi nanocząstki ZnO hydrofilowymi powłokami na bazie metylohydroksypropylocelulozy (MHPC) oraz hydrofobowymi powłokami na bazie glutenu. Stwierdzono, że hydrofobowa powłoka glutenowa ograniczyła wzrost tylko bakterii Gram-dodatnich. Powłoka z MHPC nie wykazywała aktywności względem Staphylococcus aureus oraz Escherichia coli. W przypadku powłok zawierających ZnO zaobserwowano całkowite zahamowanie wzrostu obu gatunków mikroorganizmów, zarówno dla nośnika MHPC, jak i glutenowego. Przeprowadzone doświadczenia pozwoliły uzyskać uniwersalną i skuteczną powłokę o właściwościach antybakteryjnych. Wykorzystanie związków o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych, włączanych do materiałów opakowaniowych cieszy się coraz więk-szym zainteresowaniem. Zapewnia to bezpieczeństwo żywności, a także wydłuża termin ważności produktów spożywczych. Nanostrukturalny tlenek cynku jest uważany przez FDA (USFDA, 21CFR182.8991) za bezpieczny (GRAS)1). Nanocząstki ZnO są aktywne zarówno względem bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych. Ograniczają one wzrost komórek Staphylococcus aureus, Bacillus subtilis, Escherichia coli, Salmonella Typhimurium, Salmonella Typhi, Klebsiella pneumoniae, Shigella dysenteriae, Pseudomonas aeruginosa i Enterobacter sp. (halofilny rodzaj Marinobacter)1-5), przy czym większą aktywność wykazują względem bakterii Gram-dodatnich niż względem Gram-ujemnych1, 6-9). Większa w[...]

Effect of modification of the adhesive layer on the oxygen permeability through polyethylene film laminates Wpływ modyfikacji warstwy adhezyjnej na przenikalność tlenu przez laminaty z folii polietylenowej DOI:10.15199/62.2015.11.30


  Surface of polyethylene (PE) film was modified by covering with an adhesive consisting of biopolymers (Et cellulose, zein) and mineral fillers (bentonites) to improve its barrier properties. The 10% addn. of the barrier material to the adhesive system resulted in an increase in the O2 barrier properties of laminates by 34-42% compared to the initial PE film. The O2 content in the packagings prepd. by using the modified adhesive layer decreased by 6-27% as compared to the unmodified adhesive control. The addn. of Et cellulose and bentonite to the adhesive layer resulted also in improving the mech. properties of the PE film by 10-29%, while the addn. of zein resulted in the film delamination. Przedstawiono wyniki badań modyfikacji warstwy adhezyjnej/klejowej biopolimerami (etyloceluloza, zeina) oraz napełniaczami mineralnymi (bentonity) dokonanej w celu poprawy właściwości barierowych laminatów zawierających folię polietylenową. Stwierdzono, że 10-proc. dodatek substancji barierowej do układu adhezyjnego pozwala na zmianę przenikalności tlenu przez laminaty o 34-42% w porównaniu z wyjściową folią polietylenową. Zawartość tlenu w opakowaniach przygotowanych na bazie zmodyfikowanej warstwy adhezyjno-barierowej uległa zmianie, co pozwoliło na zmianę barierowości o 6-27% w odniesieniu do opakowania kontrolnego (bez modyfikacji kleju). Dodatek etylocelulozy oraz bentonitów do warstwy adhezyjnej spowodował poprawę wytrzymałości folii na delaminację o 10-29%, podczas gdy dodatek zeiny przyczynił się do całkowitego rozwarstwienia otrzymanych laminatów. Zapewnienie odpowiedniej barierowości względem gazów, głównie tlenu, stanowi jeden z ważnych aspektów w rozwoju i produkcji opakowań do żywności, której jakość zależy od jej wartości odżywczych, często traconych wskutek utleniania cennych i wrażliwych substancji. Barierowość tradycyjnych materiałów poliolefinowych i poliestrowych zwiększa się np. poprzez metalizację lub wytwarzanie[...]

Oxygen permeability through the PE/PE laminates with modified adhesive layer Przenikalność tlenu przez laminaty PE/PE ze zmodyfikowaną warstwą klejową DOI:10.15199/62.2015.12.31


  Surface of polyethylene film was modified by covering with an adhesive consisting of poly(vinylidene chloride) (PVDC) to improve its barrier properties. The 53% and 89% addn. of PVDC to the adhesive system resulted in increase in the O2 barrier properties of laminates by 42-85% compared to the unmodified adhesive. An increase in thickness of adhesive layer resulted in a decrease in O2 permeability of the laminates, regardless of the PVDC content. Przedstawiono wyniki badań modyfikacji warstwy adhezyjnej poli(chlorkiem winylidenu) (PVDC), dokonanej w celu poprawy właściwości barierowych laminatów zawierających folię polietylenową. Stwierdzono, że 53- i 89-proc. dodatek substancji barierowej do układu adhezyjnego pozwala na zmianę przenikalności tlenu przez laminaty z folii PE o 42-85% w porównaniu z laminatem kontrolnym (bez modyfikacji kleju). Niezależnie od stężenia stosowanego dodatku PVDC zmniejszenie przenikalności tlenu przez laminaty z folii PE następowało wraz ze wzrostem grubości warstwy klejowej/adhezyjnej. Opakowanie barierowe dla gazów, głównie tlenu, gwarantujące trwałość pakowanego produktu to nieodzowny element jakości, przede wszystkim produktów spożywczych szczególnie narażonych na procesy oksydacyjne. Ograniczenie przenikania tlenu przez opakowanie wiąże się z ochroną przed utratą wartości odżywczych i wydłużeniem okresu przydatności do spożycia, możliwością ograniczenia ilości stosowanych konserwantów, zachowaniem barwy, co korzystnie wpływa na walory wizualne produktu, a przede wszystkim z obniżeniem ryzyka psucia się żywności poprzez zapobieganie rozwojowi pleśni oraz patogenów bakteryjnych. Obecnie oferta rynku opakowań barierowych jest bardzo szeroka i dotyczy przede wszystkim folii wielowarstwowych, w których przynajmniej jedną warstwę otrzymaną poprzez współwytłaczanie lub laminowanie stanowi materiał polimerowy o małej przenikalności tlenu, taki jak poliamid (PA), poli(alkohol winylowy) (PVOH), k[...]

Badanie podatności na biodegradację folii skrobiowych oraz folii celulozowych w warunkach kompostu organicznego

Czytaj za darmo! »

Małgorzata Mizielińska, Katarzyna Sobecka, Maria Chojnacka, Wioletta Krawczyńska, Sławomir Lisiecki, Artur Bartkowiak: Badanie podatności na biodegradację folii skrobiowych oraz folii celulozowych w warunkach kompostu organicznego. Folie celulozowe i skrobiowe są kompostowalnymi materiałami wytwarzanymi odpowiednio na bazie pulpy celulozowej i skrobi. Oba badane w ramach projektu materiały są certyfikowane zgodnie z normami EN13432 oraz ASTM D6400 jako materiały do otrzymywania biodegradowalnych opakowań. Folie te mogą zatem być poddane kompostowaniu w warunkach określonych w powyższych normach. Ulegają one rozkładowi pod wpływem mikroorganizmów znajdujących się w odpadach komunalnych oraz w glebie. W wymienionych warunkach już po kilku tygodniach folie te powinny według produ[...]

Badania innowacyjnej kompozycji proadhezyjnej stosowanej w opakowaniach w przemyśle spożywczym DOI:10.15199/42.2016.1.2


  Wstęp Obecnie do produkcji opakowań typu "reclose" [1] tzw. zamknij- otwórz stosowane są zazwyczaj kleje typu hot-melt [2] bądź też są to tradycyjne opakowania z tzw. zamknięciem strunowym. Kleje termotopliwe są wykorzystywane w szerokiej gamie zastosowań, m.in. są używane do klejenia kartonów, montażu elementów wykonanych z tworzyw sztucznych, wiązania kartek książki oraz modyfikacji powierzchni np. folii w celu nadania im właściwości adhezyjnych. Niektóre kleje wykazują właściwości adhezyjne już w temperaturze pokojowej; są to tzw. kleje samoprzylepne (ang. PSA - pressure sensitive adhesive) [3]. Kleje typu hot-melt stosuje się zazwyczaj w zakresie temperatur 100- -200°C [4].Większość klejów termotopliwych dostępnych na rynku nie topi się w temperaturze 130-180°C. Z tego powodu dostępne na rynku hot-melty nie nadają się do zastosowania w produkcji opakowań żywności ze względu na zakres stosowania tych substancji (nośnik warstwy adhezyjnej - folia ulegnie deformacji lub zniszczeniu w temperaturze potrzebnej do powlekania tego typu klejami). Kleje termotopliwe typu hot-melt zazwyczaj składają się z trzech grup składników: polimeru, plastyfikatora i lepiszcza. Polimer ma za zadanie zapewnienie wytrzymałości mechanicznej, plastyfikator natomiast zmniejsza lepkość i nadaje plastyczność całej kompozycji, a lepiszcze składające się z niskocząsteczkowych żywic nadaje dobrą adhezję do pokrywanegomateriału. Kleje tzw. hot-melty są to najczęściej kopolimery izoprenu bądź też styrenu [5]. Celem pracy badawczej było otrzymywanie i określenie właściwości nowego innowacyjnego układu proadhezyjnego, mającego zastosowanie w opakowaniach w przemyśle spożywczym, aby m.in. wyznaczyć czynniki wpływające na wartość siły wiązania układu klejowego oraz sprawdzić szczelność opakowań opartych na badanym materiale. Nowy innowacyjny heterogeniczny układ adhezyjny wytwarza specjalną mikrowarstwę, której docisk powoduje powstanie trwałej warstwy adhe[...]

Powlekanie folii polietylenowej w celu nadania jej właściwości przeciwbakteryjnych DOI:10.15199/62.2017.6.19


  Bardzo istotnym zagrożeniem dla pakowanych produktów spożywczych jest obecność mikroorganizmów odpowiedzialnych za ich psucie się. Dlatego wprowadzenie na rynek opakowań, które charakteryzowałby się właściwościami przeciwdrobnoustrojowymi staje się coraz częściej przedmiotem badań1). Innowacyjnym rozwiązaniem jest stosowanie opakowań aktywnych lub odpowiednich systemów pakowania żywności. Jednym z rozwiązań decydujących o tym, czy opakowanie zostanie zakwalifikowane do opakowań aktywnych jest pokrywanie materiałów opakowaniowych powłokami zawierającymi substancje aktywne, które działają bakteriobójczo lub bakteriostatycznie na bakterie powodujące zatrucia pokarmowe2). Obecnie najczęściej wykorzystywanymi w opakowalnictwie związkami aktywnymi są Małgorzata Mizielińskaa,*, Urszula Kowalskaa, Jerzy Pankowskia, Grzegorz Bienkiewicza, Michał Malkab, Sławomir Lisieckia 1318 96/6(2017) Dr inż. Grzegorz BIENKIEWICZ - notkę biograficzną i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1325. Mgr inż. Jerzy PANKOWSKI w roku 2013 ukończył studia na Wydziale Nauk o Żywności i Rybactwa Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Jest pracownikiem naukowo-technicznym/starszym referentem technicznym w Centrum Bioimmobilizacji i Innowacyjnych Materiałów Opakowaniowych tej uczelni. Specjalność - modyfikacja materiałów opakowaniowych stosowanych w przemyśle poligraficznym. bakteriocyny, ekstrakty z przypraw, olejki eteryczne, enzymy oraz kwasy organiczne. Substancje te powinny być efektywne w unieszkodliwianiu mikroorganizmów, ale bezpieczne dla ludzi i przyjazne środowisku3-5). Ekstrakty roślinne wykazują zróżnicowany poziom właściwości przeciwdrobnoustrojowych6-9). Rodzaj zastosowanego czynnika antymikrobiologicznego zależy przede wszystkim od pakowanych produktów, ponieważ różnią się one między sobą rodzajem występującej w nich mikroflory. Równie istotne są warunki (temperatura, wilgotność, dostęp światła) wp[...]

Badanie antymikrobiologicznych właściwości folii otrzymanych w próbach przemysłowych DOI:10.15199/62.2017.6.20


  Bardzo istotne znaczenie dla zapakowanej żywności ma termin przydatności do spożycia. Ważne jest, by był on jak najdłuższy. Niestety, namnażanie się mikroorganizmów odpowiedzialnych za psucie się produktów spożywczych powoduje jego skrócenie. Dlatego ważne jest wprowadzenie na rynek opakowań, które ograniczałyby wzrost niepożądanej flory bakteryjnej1). Rozwiązaniem może być zastosowanie opakowań aktywnych lub odpowiednich aZachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie; bDrukpol Flexo Sp. z o.o. Spółka Komandytowa, Nowy Dwór Mazowiecki Estimation of the antimicrobial properties of the coatings from industrial trials Badanie antymikrobiologicznych właściwości folii otrzymanych w próbach przemysłowych DOI: 10.15199/62.2017.6.20 Mgr inż. Magdalena ORDON - notkę biograficzną i fotografię wydrukowaliśmy w nr. 3/2017, str. 548. Mgr inż. Jerzy PANKOWSKI - notkę biograficzną i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1318. Dr inż. Grzegorz BIENKIEWICZ - notkę biograficzną i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1325. Inż. Michał MALKA - notkę biograficzną i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1319. Dr inż. Sławomir LISIECKI - notkę biograficzną i fotografię Autora drukujemy w bieżącym numerze na str. 1319. Prof. dr hab. inż. Artur BARTKOWIAK - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 2/2017, str. 377. Centrum Bioimmobilizacji i Innowacyjnych Materiałów Opakowaniowych, Wydział Technologii Żywności i Rybactwa, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, ul. Janickiego 35, 71-270 Szczecin, tel.: (91) 449-61-32, fax: (91) 449-65-32, e-mail: malgorzata.mizielinska@zut.edu.pl Dr inż. Małgorzata MIZIELIŃSKA - notkę biograficzną i fotografię Autorki drukujemy w bieżącym numerze na str. 1317. * Autor do korespondencji: The plant exts. were prepd. in lab. scale, added to an nitrocelulose varnish and used for coating a polyethyl[...]

Biodegradowalne tacki na bazie otrębów pszennych otrzymywane w procesie wypiekania DOI:10.15199/42.2016.6.1


  Wstęp Większość opakowań biodegradowalnych znajdujących się obecnie na rynku pochodzi z krajów azjatyckich. Istotne wydaje się więc zwiększenie nakładów finansowych przez Unię Europejską na badania w sektorze opakowań ekologicznych. Takie podejście pozwoli na opracowanie i wdrożenie opakowań biodegradowalnych, przyjaznych zarówno środowisku, jak i klientowi na terenie Europy [1,2]. Źródeł potencjalnego surowca do produkcji opakowań można upatrywać w przemyśle rolno-spożywczym. W tym celu należy zmienić dotychczasowe podejście do tzw. produktów ubocznych i dostrzec możliwości ich zastosowania jako kompozytowego materiału opakowaniowego [4-7]. Obecnie najczęściej do produkcji biodegradowalnych materiałów opakowaniowych wykorzystywane są: PLA, celuloza, skrobia oraz produkty odpadowe: wytłoki z trzciny cukrowej, bawełny, pozostałości słomy ryżowej, pozostałości z produkcji oleju palmowego. Produkty te nie są szczególnie rozpowszechnione w Europie. Dlatego na naszą uwagę zasługują szeroko dostępne materiały takie jak np. otręby zbóż, wysłodki buraczane, wytłoki czy gluten. Możliwe jest ich zastosowanie w formie nieprzetworzonej oraz jako źródła mikrowłókien [4-10]. Cel Celem badań było opracowanie metody wytwarzania opakowań na bazie włóknistych produktów ubocznych, pochodzących z przemysłu rolno-spożywczego. Opracowana metoda powinna charakteryzować się prostotą, możliwością przeskalowania do produkcji przemysłowej oraz niskimi kosztami inwestycyjnymi. Zastosowano jedną metodę wytwarzania opakowań, tj. wypiek produktów o strukturze litej oraz spienionej. Materiał i metody Do przeprowadzenia doświadczeń wykorzystano odpady poprodukcyjne przemysłu rolno-spożywczego. Próbki produktów traktowanych jako odpady poprodukcyjne lub jako materiał o niskiej wartości do dalszego przetwarzania, tj.: pelety (buraczany, lniany, rzepakowy), pozostałości po obróbce kukurydzy (łuski, corn-mix), otręby (pszenne, żytnie, owsiane) poddano analiz[...]

Wtryskiwane opakowania cienkościenne z biokompozytów na osnowie PLA wzmocnionych mikrowłóknami z łusek zbożowych DOI:10.15199/42.2016.7.2


  Wstęp Rynek opakowań żywności w Polsce jest zdominowany przez tworzywa sztuczne syntezowane z surowców nieodnawialnych takie jak PE, PP i PS [1]. Coraz szerzej wykorzystywanym na świecie do produkcji opakowań polimerem syntezowanym z surowców odnawialnych jest polilaktyd (PLA). Właściwości mechaniczne i termiczne PLA sprawiają, że może on konkurować pod względem użytkowym z konwencjonalnymi tworzywami termoplastycznymi wykorzystywanymi w przemyśle opakowaniowym. Charakteryzuje się on wysokim modułem sprężystości przy rozciąganiu, zdolnością do zachowania nadanego kształtu, odpornością na działanie tłuszczów i na promieniowanie UV, stanowi ponadto barierę dla aromatów. Znane są dotychczasowe zastosowania PLA jako butelki, pojemniki termoformowane, folie czy reklamówki [2-4]. Jednocześnie rosnąca społeczna świadomość ekologiczna orazwprowadzanewkrajach rozwijających się ustawy dotyczące ochrony środowiska prowadzą do poszukiwania i ciągłego rozwoju nowych materiałów ze szczególnym naciskiem na wykorzystanie surowców odnawialnych. Z tego względu biokompozyty polimerowe wzmacniane włóknami pochodzenia naturalnego są coraz szerzej wykorzystywane w wielu obszarach przemysłowych. Jest to spowodowane płynącymi z ich zastosowania korzyściami: niższą gęstością, relatywnie dobrymi właściwości mechanicznymi, uniezależnieniem się od cen ropy naftowej, biodegradowalnością oraz obniżeniem ceny końcowej wyrobu [5-8]. Cel badań Celem badań było opracowanie metody wytwarzania opakowań na bazie włóknistych produktów ubocznych pochodzących OPAKOWANIE 7/2016 50 BADANIA I ROZWÓJ Agnieszka Meljon, Iga Chodzyńska, Marek Jotko, Sławomir Lisiecki, Małgorzata Mizielińska, Andrzej K. Błędzki, Artur Bartkowiak, Tomasz Jamroży: Thin wall injection moulded packagings from PLA biocomposites reinforced with microfibres from grain husks The aim of the study was to manufacture biodegradable thin wall packagings based on polylactide (PLA) and microfibrous b[...]

Przydatność oleju lnianego jako substancji modelowej do testowania barierowości UV folii opakowaniowych DOI:10.15199/62.2017.6.21


  Tłuszcze jadalne, a szczególnie oleje roślinne, różnią się składem kwasów tłuszczowych (KT) (różne proporcje KT nasyconych, jedno- i wielonienasyconych z n-6 i n-3), obecnością wiązań sprzężonych oraz zawartością antyoksydantów. Sumaryczna zawartość nienasyconych KT jest największa w olejach rzepakowym i lnianym (odpowiednio 92,05 i 91,21%). Jednak głównym składnikiem oleju lnianego jest kwas linolenowy n-3 (ponad 55%), który jest bardziej podatny na utlenianie niż kwas oleinowy. Podatność na utlenianie rośnie w postępie geometrycznym proporcjonalnie do liczby wiązań nienasyconych w poszczególnych kwasach tłuszczowych1). Olej lniany ze względu na specyficzną budowę chemiczną, zwłaszcza bardzo wysoki poziom nienasycenia kwasów tłuszczowych i małą zawartość witaminy E stanowiącej naturalny przeciwutleniacz, jest produktem bardzo podatnym na utlenianie katalizowane temperaturą i dostępem tlenu, a przede wszystkim działaniem promieniowania świetlnego aktywującego procesy autooksydacji. Absorpcja promieniowania UV przez cząsteczki prowadzi do ich wzbudzenia lub rozpadu na wolne rodniki, które są indywiduami bardzo reaktywnymi2). Na podatność na utlenianie, poza właściwościami chemicznymi samego produktu, wpływ mają również czynniki zewnętrzne, takie jak dostęp tlenu, światła, rodzaj opakowania i warunki przechowywania3). Obecnie 1326 96/6(2017) Dr inż. Małgorzata MIZIELIŃSKA - notkę biograficzną i fotografię Autorki drukujemy w bieżącym numerze na str. 1317. Mgr inż. Marta WERONIS jest absolwentką Wydziału Technologii i Inżynierii Chemicznej Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie (kierunek inżynieria chemiczna i procesowa, specjalność inżynieria procesowa). Od 7 lat jest pracownikiem naukowo- technicznym w Centrum Bioimmobilizacji i Innowacyjnych Materiałów Opakowaniowych tej samej uczelni. Specjalność - analiza zmian jakościowych frakcji lipidowych, praca z układami wielofazowymi, w szczególności z emu[...]

« Poprzednia strona  Strona 2