Wyniki 11-14 spośród 14 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Mizera"

Istota ksenobiotyku


  Pojęcie ksenobiotyku wiąże się z nauką, zwaną toksykologią. Jest to dyscyplina naukowa, której prekursorem był żyjący na przełomie XV i XVI wieku szwajcarski lekarz i przyrodnik Phillippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim znany jako Paracelsus. Nazywany jest ojcem nowożytnej medycyny. Jego teorie dały początek nauce zwanej jatrochemią. Główną jego ideą było twierdzenie, że zasadniczym zadaniem chemii jest odkrywanie nowych leków. Paracelsus jako główny propagator jatrochemii wprowadził do lecznictwa alkohol, sole arsenu, miedzi, ołowiu i srebra oraz opracował reguły dawkowania leków. Zajmował się badaniami wielu substancji chemicznych z myślą o wykorzystaniu ich jako leki, ale i w aspekcie ich właściwości trujących. Z tego też względu można go uznawać za ojca toksykologii. Jest autorem słynnej wypowiedzi: Omnia sunt venena, nihil est sine veneno. Sola dosis facit venenum. - Wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną. Tylko dawka czyni, że dana substancja jest trucizną. Jest to dormeza, czyli zjawisko polegające na tym, że czynnik, występujący w przyrodzie, w większych dawkach jest szkodliwy dla organizmu, natomiast w małych działa na organizm korzystnie. Formułując w XVI wieku tezę, że dawka, a nie substancja czyni truciznę (łac. dosis facit venenum), Paracelsus był powszechnie niezaakceptowany. Swoje twierdzenie na temat homerazy udowodnił na przykładzie wpływu małych dawek promieniowania jonizującego na żywe organizmy. Paracelsus dał podwaliny pod późniejsze teorie i liczne badania z dziedziny toksykologii. Zmarł w nędzy w 1541, żył czterdzieści osiem lat. Jego szczątki spoczywają w przedsionku kościoła św. Sebastiana w Salzburgu. Toksykologia jest nauką o truciznach. Nazwa pochodzi z greckiego toksikon - trucizna i logos - nauka. Obecnie dzieli się na toksykologię kliniczną, sądową, ekotoksykologię, zajmującą się mechanizmami toksycznego działania różnych substancji obecnych w środowisk[...]

Synergia wody i energii


  Rozwój cywilizacji, przeludnienie, degradacja środowiska to czynniki, które coraz bardziej wymuszają zwiększenie zapotrzebowania na energię. Stopniowe wyczerpywanie się tradycyjnych jej zasobów, głównie paliw kopalnych, jak węgiel, ropa naftowa, gaz ziemny, spowodowało, że człowiek zaczął poszukiwać energii ze źródeł alternatywnych - odnawialnych. Energia odnawialna otrzymywana jest głównie z naturalnych powtarzających się procesów występujących w środowisku naturalnym. Do takich źródeł zaliczamy energię wody, wiatru, promieniowania słonecznego, energię geotermalną, fal, prądów i pływów morskich, oraz energię wytwarzaną z biomasy stałej, biogazu i biopaliw ciekłych. Najstarsze znane ludzkości źródło energii pozyskiwanej ze środowiska to energia wody. Kiedyś były to duże koła napędzające mechanizmy młynów, budowanych nad rzekami. Obecnie są to dalece wyrafinowane mechanizmy, zaopatrzone w turbiny wytwarzające energię w dużych elektrowniach wodnych. W Ameryce Północnej i Południowej, Azji i w innych rozwijających się regionach świata energetyka wodna jest głównym źródłem dostaw energii elektrycznej. Poniżej zestawienie największych na świecie elektrowni wodnych. Hydroenerg[...]

Hałas - fizyczne zanieczyszczenie środowiska człowieka DOI:10.15199/2.2015.2.2


  Mimo że świat człowieka to w przeważającej mierze świat wrażeń wzrokowych - dźwięki silniej zakłócają naszą psychikę niż wzrok. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że nie potrafimy zamykać uszu tak, jak zamykamy oczy. George M. Wyburn, Ralph W. Pickford.O co tyle hałasu? Współczesne środowisko człowieka coraz częściej narażone jest na oddziaływanie wielu bodźców określanych mianem czynników zewnętrznych. Oddziałują one z różnych źródeł i mają zwykle odmienną charakterystykę fizyczną. Jednym z takich bodźców, należących do grupy fizycznych zagrożeń środowiska jest hałas, który objawia się w postaci drgań. Hałas jest zjawiskiem niemającym jednoznacznej definicji. Są to wszelkie niepożądane, nieprzyjemne, uciążliwe lub szkodliwe dźwięki, które oddziałują zarówno na zmysły i narząd słuchu, jak i na inne części organizmu człowieka.Szkodliwość oddziaływania hałasu na organizm człowieka została odkryta w XX w. Stwierdzono, że organizm poddany jego działaniu reaguje dość szybko, a objawy, jakie się wówczas uwidaczniają, to zmęczenie, gorsza wydajność uczenia się , trudności w skupieniu uwagi, zaburzenia orientacji, drażliwość, podwyższenie ciśnienia krwi, bóle i zawroty głowy, czasowe lub trwałe uszkodzenie słuchu. Natomiast u małych dzieci hałas budzi duży niepokój, niepewność, zagubienie, powoduje płacz. Badania w Polsce wykazały, że hałas o ponadnormatywnym poziomie obejmuje 21% powierzchni kraju, oddziałując na jedną trzecią ludności. Wyniki badań w krajach wysoko rozwiniętych wykazały, że 36% skarg ludności na poszczególne zanieczyszczenia środowiska w głównej mierze dotyczą hałasu. Fizyczna postać hałasu Z punktu naukowego hałas należy do zjawisk fizycznych wyrażanych za pomocą drgań mechanicznych transmitowanychprzez ośrodek sprężysty, który stanowi gaz, ciecz lub ciało stałe. - w gazach i cieczach drgania są falami podłużnymi (gdy drgania odbywają się równolegle do kierunku rozchodzenia się fali), - w cia[...]

Bioróżnorodność DOI:


  Bioróżnorodność to pojęcie o wymiarze wieloznaczeniowym, które do niedawna w literaturze było określane przez wiele różnych definicji i funkcjonowało jako "różnorodność gatunkowa", "bogactwo gatunkowe - florystyczne" i "równomierność rozmieszczenia (równocenność) gatunków". Obecnie termin ten został ujednolicony, jednak nadal jest pojęciem na tyle złożonym i uniwersalnym, że obejmuje wiele kwestii związanych z ochroną środowiska w zakresie jego poziomów, jak i obszarów występowania. Czym jest zatem bioróżnorodność? Najprościej na to pytanie możemy odpowiedzieć w ten sposób, że jest to rozmaitość form życia z całą ich zmiennością na poziomie genów, gatunków i ekosystemów. Bioróżnorodność jest więc pojęciem wyrażającym pełny dynamizm żywej otaczającej nas przyrody. Terminu "różnorodność biologiczna" użył po raz pierwszy amerykański biolog i działacz na rzecz ochrony przyrody Raymond F. Dasmann już w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Jednak dopiero dwadzieścia lat później termin ten znalazł szersze zastosowanie i w nauce, i polityce. W roku 1982 Bruce A. Wilcox sformułował na potrzeby Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) pierwszą definicję bioróżnorodności, zgodnie z którą jest to rozmaitość form życia na wszystkich poziomach biologicznych układów (tj. molekuł, organizmów, populacji, gatunków i ekosystemów). Następnie w roku 1985 termin "różnorodność biologiczna" został skrócony do terminu "bioróżnorodność". Zmianę tę na okoliczność krajowego forum na rzecz bioróżnorodności USA w Waszyngtonie w 1986 r. wprowadził Walter G. Rosen, który był współorganizatorem konferencji. Skrótowa forma została spopularyzowana przez entomologa Edwarda Osborne`a Wilsona w 1988 r., dzięki udostępnionym materiałom z tego forum zatytułowanym “Biodiversity". Obecnie pojęcie "różnorodność biologiczna" lub jego skrótowa forma "bioróżnorodność" funkcjonuje zamiennie w literaturze. W roku 1992 na konferencji S[...]

« Poprzednia strona  Strona 2