Wyniki 11-20 spośród 23 dla zapytania: authorDesc:"Beata Kowalska"

Zastosowanie zestawu zaworów bezpieczeństwa do ograniczania skutków uderzenia hydraulicznego w pompowniach

Czytaj za darmo! »

Występowanie uderzeń hydraulicznych, pomimo stosowania co - raz to nowszych rozwiązań technicznych, jest jednym z głównych powodów powstawania awarii w systemach zaopatrzenia w wodę, w tym w pompowniach wodociągowych. Według danych literaturowych w 80% przyczyną awarii dużych sieci wodociągowych, nie wyposażonych w urządzenia zapobiegające uderzeniom wodnym, było wystąpienie przepływów nieustalonych (Bonetyński, 2001). Pompownia jest miejscem, w którym ryzyko wystąpienia uderzenia hydraulicznego jest bardzo duże. Praktycznie każdy rodzaj awarii pompy lub armatury w okolicy pracującej pompy powoduje powstanie nieustalonego przepływu cieczy w układzie. Określenie miejsc, w których powstaje uderzenie hydrauliczne, pozwala na obliczenie czasu w jakim zaburzenie dotrze do danego mie[...]

Ocena wpływu wykładziny cementowej w rurociągach żeliwnych na jakość przesyłanej nimi wody – badania wstępne

Czytaj za darmo! »

Żeliwo sferoidalne jest odlewniczym stopem żelaza z węglem, w którym podczas krzepnięcia odlewu, dzięki dodaniu niewielkich ilości magnezu lub ceru, grafit wydziela się w postaci kulistych cząstek. Taka postać grafitu wpływa na poprawę właściwości mechanicznych materiału w porównaniu z żeliwem szarym. W stosunku do niego rury z żeliwa sferoidalnego charakteryzują się dużą plastycznością, dzięki czemu wytrzymują lokalne przeciążenia, które nie powodują ich pękania, a jedynie miejscowe odkształcenia rury. Rury te charakteryzują się także dużą odpornością na naprężenia boczne i znaczne wartości ciśnienia wewnętrznego. Dlatego w ostatnich latach są one wykorzystywane do budowy sieci wodociągowych, szczególnie w miejscach, gdzie istnieje zagrożenie wstrząsami, czyli pod autostradami[...]

Ocena wpływu wykładziny cementowej w rurociągach żeliwnych na jakość przesyłanej nimi wody – badania wstępne


  Żeliwo sferoidalne jest odlewniczym stopem żelaza z węglem, w którym podczas krzepnięcia odlewu, dzięki dodaniu niewielkich ilości magnezu lub ceru, grafit wydziela się w postaci kulistych cząstek. Taka postać grafitu wpływa na poprawę właściwości mechanicznych materiału w porównaniu z żeliwem szarym. W stosunku do niego rury z żeliwa sferoidalnego charakteryzują się dużą plastycznością, dzięki czemu wytrzymują lokalne przeciążenia, które nie powodują ich pękania, a jedynie miejscowe odkształcenia rury. Rury te charakteryzują się także dużą odpornością na naprężenia boczne i znaczne wartości ciśnienia wewnętrznego. Dlatego w ostatnich latach są one wykorzystywane do budowy sieci wodociągowych, szczególnie w miejscach, gdzie istnieje zagrożenie wstrząsami, czyli pod autostradami i ulicami o dużym nasileniu ruchu, na terenach zurbanizowanych, w dużych aglomeracjach miejskich i przemysłowych oraz na obszarach o złożonej budowie geologicznej. Żeliwo sferoidalne jak większość wyrobów metalowych ulega korozji. Aby jej zapobiegać stosuje się różnego rodzaju powłoki ochronne zarówno na wewnętrznych jak i na zewnętrznych powierzchniach rur. Najbardziej popularne wykładziny wewnętrzne wykonywane są z zaprawy cementowej. W przypadku wody pitnej wykładzinę wykonuje się zazwyczaj z cementu portlandzkiego lub cementu glinowego (stosowanego dla wody bardziej agresywnej o pH od 4.5 do 10). Zewnętrzne powierzchnie rur pokrywane są powłokami cynkowymi, cynkowo-aluminiowymi, zabezpieczane lakierem bitumicznym, czy tworzywami epoksydowymi [1]. Głównym składnikiem cementu jest klinkier portlandzki, którego udział w zależności od rodzaju cementu wynosi od 95% (cement portlandzki bez dodatków) do 15% (cement hutniczy). Klinkier portlandzki jest produktem spiekania w temperaturze około 1450oC, mieszaniny surowców składających się z wapieni i glinokrzemianów. Głównymi pierwiastkami wchodzącymi w skład cementu są krzem, wapń, glin, żelazo i siarka, op[...]

Koncepcja wdrożenia ZSZIT w wybranym przedsiębiorstwie gospodarki komunalnej


  W pracy przedstawiono koncepcję wdrożenia Zintegrowanego Systemu Zarządzania Infrastrukturą Techniczną (ZSZIT), na którą składają się wodociągi, kanalizacje, ciepłownictwo i gospodarka odpadowa w wybranym przedsiębiorstwie gospodarki komunalnej, w mieście liczącym ok. 15 000 mieszkańców. ZSZIT obejmuje kilka elementów, z których podstawowym jest wdrożenie bazy danych typu GIS, która jest wspólną platformą dla wszystkich czterech rodzajów infrastruktury technicznej. W prezentowanej koncepcji kładzie się szczególny nacisk na analizę przedwdrożeniową. Keywords: Management system, water supply, wasterwater, heating, solid waste Abstract Conception of Management Integrated System of Technical Infrastructure is presented in the paper. The Technical Infrastructure includes a systems as follows: water supply, wastewater, heating and solid waste management in a small town with 15 000 inhabitants. Geographical Information System is the main element of the Integrated System. GIS is the platform for all kinds of the Technical Infrastructure. It was decided, that the pre implementation analysis is the most important stage in the conception. Wstęp Systemy Informacji Przestrzennej, znane częściej w środowisku branży wodociągowej i kanalizacyjnej jako GIS (ang. Geographical Information Systems), należą do nowoczesnych, zaawansowanych narządzi komputerowych, które umożliwiają pozyskiwanie, gromadzenie i przetwarzanie danych odniesionych do Ziemi oraz wspomaganie procesów podejmowania decyzji w przedsiębiorstwach sieciowych. Są one coraz częściej stosowane w przedsiębiorstwach wodociągowych i kanalizacyjnych, stanowiąc podstawę wdrażanych tam Zintegrowanych Systemów Zarządzania Infrastrukturą Techniczną (ZSZIT) (Kwietniewski 2004, 2005). Obecnie GIS jest wdrażany do zarządzania systemami dystrybucji wody i kanalizacji w dużej części przedsiębiorstw, w tym prawie we wszystkich największych przedsiębiorstwach wodociągowych w kraju, obsługuj[...]

Koncepcja lokalizacji punktów pomiaru ciśnienia w systemie monitoringu wybranej sieci wodociągowej


  W pracy zaproponowano dwie metody lokalizacji punktów pomiaru ciśnienia w sieciach wodociągowych. Metoda pierwsza koncentruje się na wykrywaniu niepożądanych zmian (wzrostów lub spadków) ciśnienia. Metoda druga ma na celu wykrywanie wycieków wody z sieci. Zastosowanie obu metod do planowania monitoringu w rzeczywistej sieci wodociągowej przyniosło znaczące różnice lokalizacji punktów pomiaru ciśnienia. To pokazuje, iż dokładność lokalizacji punktów pomiarowych zależy od celu monitorowania sieci wodociągowej.1. Wprowadzenie Jednym z najtrudniejszych a zarazem kluczowym zadaniem planowania monitoringu jest właściwa lokalizacja punktów pomiaru parametrów hydraulicznych i jakościowych przesyłanej wody. Problem ten nie został rozwiązany w pełni zarówno w obowiązujących aktach prawnych, normach ani też w licznych pracach badawczych dotyczących monitoringu prowadzonych w kraju i za granicą (Kowalski 2011; Kowalski, Kwietniewski, 2009; Kwietniewski 2005). W świetle obowiązujących wymagań prawnych można stwierdzić, że brak jest szczegółowych wytycznych dotyczących lokalizacji punktów pomiarowych systemu monitorowania sieci wodociągowych. Dotyczy to w szczególności pomiarów ciśnienia. Wynika to zdaniem autorów, między innymi z braku powszechnie akceptowanej definicji zdarzeń niepożądanych, które powinny być wychwytywane przez system monitoringu. Rozpatrując możliwości oceny prawidłowości lokalizacji punktów pomiaru parametrów hydraulicznych, w tym ciśnienia, w sieciach wodociągowych należy zwrócić uwagę na mnogość celów monitoringu (Kowalski, Kwietniewski, 2009). Z analizy propozycji zawartych w tej pracy wynika, że trudno jest opracować jeden uniwersalny system monitorowania, który można z równym powodzeniem stosować realizacji wszystkich celów. Często więc monitoring do celów kalibracji modelu projektuje się jako tymczasowy. Równie często nie obejmuje on całości sieci, a jedynie poszczególne jej fragmenty, które na czas kalibracji m[...]

Badania zużycia wody w wybranym szpitalau neuropsychiatrycznym DOI:10.15199/17.2015.7.2


  Prawidłowe wyznaczenie zapotrzebowania na wodę stanowi podstawowe zadanie wpływające na jakość wykonanego projektu, a także rzutuje na bezproblemową eksploatację instalacji i sieci wodociągowych. W przypadku instalacji wodociągowych za podstawę obliczeń nadal przyjmuje się normę PN-92/B-01706, która została unieważniona lub normę PN-EN 806-3:2006, która ma bardzo ograniczony zakres. Przy projektowaniu sieci obowiązuje Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2002 r. oraz Wytyczne do programowania ilości wody z 1991 r. Wszystkie powyższe akty stanowią swego rodzaju uśrednienie wyników badań prowadzonych w latach ubiegłych w różnych obiektach i w różnych warunkach. Uzyskane na ich podstawie wielkości zapotrzebowania nie zawsze odpowiadają rzeczywistym warunkom poboru wody, panującym w konkretnych obiektach. Dotyczy to szczególnie obiektów użyteczności publicznej. W związku z powyższym autorzy artykułu uznali za celowe przeprowadzenie badań zużycia wody w obiekcie służby zdrowia - wybranym szpitalu. Uzyskane rezultaty zostały porównane z wynikami obliczeń przeprowadzonymi w oparciu o wspomniane standardy.Wstęp Jednym z pierwszych i zarazem najważniejszych zadań stojących przed projektantem sieci i instalacji wodociągowych jest wyznaczenie zapotrzebowania na wodę. Warunkuje ono między innymi dobór średnic przewodów, wielkości, typu i klasy urządzeń pomiarowych, jak również dokładność ich wskazań. Dokładność ta staje się szczególnie ważna we wzajemnych rozliczeniach pomiędzy odbiorcą a dostawcą wody [2]. Bonetyński i Widomski [3], Tuz i Królikowski [16] oraz Życzyńska [18] wskazują na istnienie znacznych różnic pomiędzy zużyciem faktycznym a rejestrowanym przez wodomierze odbiorców wody. Z drugiej strony, sporządzane przez przedsiębiorstwa wodociągowe bilanse wody jako ich głównego produktu, oparte o metodologię zalecaną przez International Water Association (IWA) ujawniają tzw "straty pozorne" generowane między innymi poprzez ni[...]

Ocena niezawodności eksploatacyjnej wybranej stacji wodociągowej DOI:10.15199/17.2017.6.1


  Systemy zaopatrzenia w wodę (SZW), według Ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. 2007 Nr 89 poz. 590) zaliczane do elementów infrastruktury krytycznej, mają podstawowe znaczenie dla funkcjonowania społeczeństwa i gospodarki. Głównym celem każdego przedsiębiorstwa wodociągowego jest dostarczenie wody do obiorców, w odpowiedniej ilości, czasie, jakości i pod odpowiednim ciśnieniem, do czego niezbędne jest prawidłowe funkcjonowanie SZW. Zagrożenia, które mogą zakłócić proces dostarczenia wody do odbiorców, występują na każdym etapie zaopatrzenia w wodę - od momentu jej ujęcia, przez procesy uzdatniania, magazynowania i pompowania oraz podczas dystrybucji wody siecią wodociągową. Często zagrożenia te są defi niowane jako źródła ryzyka w eksploatacji SZW. Na podstawie występowania zagrożeń jako źródeł ryzyka, możliwe jest określenie szansy na wystąpienie niepożądanych skutków. Obliczeniowo, ryzyko defi niowane jest jako iloczyn prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia niepożądanego oraz niepożądanych strat jakie mogą po nim nastąpić [4]. Systemy zbiorowego zaopatrzenia w wodę są złożonymi układami technicznymi, na których całościową niezawodność ma wpływ prawidłowe działanie wszystkich elementów składowych systemu (podsystemów), m.in. stacji i sieci wodociągowych. W związku z tym, że obiekty infrastruktury wodociągowej są w większości obiektami dającymi się naprawić, lecz zazwyczaj czasy ich napraw są dość duże, niezawodność pracy poszczególnych urządzeń jest bardzo istotna z punktu widzenia bezpieczeństwa pracy systemu. Dlatego zalecane jest przeprowadzanie analiz niezawodnościowych, celem identyfi kacji zagrożeń działania poszczególnych podsystemów. Niezawodność poszczególnych elementów, podsystemów i systemów określana jest za pomocą wskaźników niezawodności. Jednym z podstawowych parametrów jest wskaźnik gotowości K, odpowiadający prawdopodobieństwu tego, że w dowolnym momencie czasu t badany obiek[...]

Ocena niezawodności wybranej stacji wodociągowej w oparciu o wskaźnik gotowości DOI:10.15199/17.2017.11.10


  1. Wprowadzenie Zgodnie z powszechnie przyjętą defi nicją niezawodność funkcjonowania obiektu określa jego zdolność do zachowania stanu umożliwiającego wypełnianie wymaganych funkcji w określonych warunkach, w danej chwili czasowej lub w dowolnym przedziale czasu przy założeniu, że są dostarczone wymagane środki zewnętrzne (np. energia elektryczna) [8]. Z analizy funkcjonowania obiektów i urządzeń wodociągowych wynika, że z reguły są to, z punktu widzenia niezawodności, obiekty i urządzenia odnawialne (naprawialne) [10]. Czas trwania odnowy może być znaczny i jednocześnie istotny dla oceny efektywności działania obiektu. Proces funkcjonowania tych obiektów może być więc opisany za pomocą modelu losowego procesu z odnową niezerową [4]. Niezawodność obiektu ilościowo można oceniać za pomocą miar lub wskaźników niezawodności. Niestety brak jest jednoznacznych zasad i wskazówek dotyczących wyboru tych wskaźników. W obliczeniach praktycznych, jednym z najczęściej stosowanych jest wskaźnik gotowości, który określa prawdopodobieństwo, że obiekt będzie w stanie sprawności w dowolnym momencie "t" w przyjętym modelu niezawodności [10,12]. Można go wyrazić zależnością: 􀜭􀯚 = lim􀯧􀕜􀂒 􀜭􀯚(􀝐) = 􀯍􀳛 􀯍􀳛􀬾􀯍􀰬 (1) gdzie: Tp - średni czas pracy między uszkodzeniami, T0 - średni czas odnowy. Wskaźnik gotowości charakteryzuje w sposób pośredni cały szereg elementów, do których można zaliczyć zastosowane materiały, proces prowadzenia planowych remontów, technologiczne warunki pracy urządzenia czy organizacja pracy służb eksploatacyjnych (dyspozytor, magazyn części zamiennych, transport etc.). Stąd też jego prawidłowe określenie powinno być zawsze oparte o analizy czasów pracy i niesprawności urządzeń w trakcie wieloletnich badań. Jakość tej analizy zależy przede wszystkim od jakości archiwizowania zdarzeń związanych [...]

Próba weryfikacji modelu sieci kanalizacyjnej w oparciu o dane z monitoringu pracy pompowni DOI:10.15199/17.2019.5.6


  1. Wstęp Projektowanie i budowa układów kanalizacji sanitarnej pociąga za sobą konieczność rozwiązywania istotnych problemów inżynierskich determinowanych przez warunki hydrauliczne panujące w przewodach. Wieloletnia praktyka inżynierska przyniosła szereg rozwiązań i wytycznych określających wymagane parametry projektowe [12,13] Ich błędne określenie może przełożyć się na utrudnienia w eksploatacji systemu, a w konsekwencji nawet do katastrof kanalizacyjnych. Może to pociągać za sobą nieprzewidywalne straty związane z koniecznością przebudowy źle zaprojektowanych systemów, bądź z koniecznością rekompensaty powstałych szkód [8]. Znacznym ułatwieniem dla podejmowania właściwych decyzji w procesach projektowania i eksploatacji systemów kanalizacyjnych jest wykorzystanie modeli numerycznych [4,9,18]. Budowa tych modeli jest jednak złożonym procesem, obejmującym wiele etapów, zaczynających się od odwzorowania topologii sieci, przypisanie węzłowych dopływów ścieków, oszacowanie wielkości dopływu wód infiltracyjnych i przypadkowych [10]. Przydają się tutaj bardzo bazy danych typu GIS [11,5]. Do kolejnych etapów należą weryfikacja oraz kalibracja zbudowanego modelu [2]. Dopiero prawidłowo skalibrowane modele stanowią narzędzia pozwalające na wiarygodne badania symulacyjne pracy systemów kanalizacyjnych. Za podstawę weryfikacji prawidłowości wyników symulacji warunków hydraulicznych pracy sieci kanalizacyjnych przyjmuje się zbiór danych pomiarowych obejmujących przede wszystkim natężenie przepływu ścieków, a także wysokość napełnienia nimi kanałów przesyłowych [1]. Dane powinny obejmować okres minimum 3 dni [3,16], powinny być zbierane we wszystkich punktach pomiarowych jednocześnie, najlepiej w okresie bezdeszczowym i po uprzednim płukaniu przewodów [14]. Zbierane dane pomiarowe powinny być wiarygodne, biorąc pod uwagę zarówno klasę wykorzystanych urządzeń pomiarowych, jak również ich lokalizację [1,6]. Działania te wchodzą w zakres[...]

Doświadczenia z wdrażania Zintegrowanego Systemu Zarządzania Infrastrukturą Techniczną Przedsiębiorstwa w MPWiK "Wodociągi Puławskie" DOI:


  1. Wstęp Bazy danych GIS funkcjonują już w wielu przedsiębiorstwach komunalnych [1] i wodociągowych w Polsce [2]. Początkowo wykorzystywane były one jako tzw. mapy cyfrowe, wspomagające pracę służb eksploatacyjnych. Stopniowo bazy te zaczęły obejmować dodatkowe moduły, takie jak biling, monitoring czy modele numeryczne sieci wodociągowych i kanalizacyjnych [3-5]. Bazy te stały się platformą integrującą coraz większą liczbę działań przedsiębiorstw wodociągowych. proces ich rozbudowy ciągle trwa, o czym świadczą liczne doniesienia prezentowane w ramach cyklicznej konferencji "GIS modelowanie i monitoring w zarządzaniu systemami wodociągowymi i kanalizacyjnymi" organizowanej w Warszawie przez Zarząd Główny PZITS oraz Zakład Zaopatrzenia w Wodę i Odprowadzania Ścieków Politechniki Warszawskiej, na której prezentowane są przykłady wielu ciekawych wdrożeń. Stosunkowo rzadko jednak pojawiają się doniesienia o korzyściach jakie one przynoszą. Celem artykułu jest zatem prezentacja efektów wdrożenia Zintegrowanego Systemu Zarządzania Infrastrukturą Techniczną Przedsiębiorstwa (ZSZITP), na przykładzie Puław. 2. Obiekt badań W 2015 roku MPWiK "Wodociągi Puławskie" ukończyły wdrażanie projektu pn. "Przygotowanie założeń i wdrożenie ZSZITP" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 1.4 Wsparcie projektów celowych osi priorytetowej 1 Badania i rozwój nowoczesnych technologii i Działanie 4.1 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R osi priorytetowej 4 Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W ramach tego przedsięwzięcia wdrożony został system informatyczny wykorzystujący bazę GIS jako platformę integrującą liczne moduły wspomagające zarządzanie. Był to pierwszy Polsce tak szeroko zakrojony system przeznaczony dla przedsiębiorstwa wodociągowego obsługującego miasto średniej (50 tys. mieszkańców) wielkości [3]. Wd[...]

« Poprzednia strona  Strona 2  Następna strona »