Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Małgorzata Pasternak"

Czysta etykieta a dodatki do żywności DOI:10.15199/65.2019.6.8


  Odpowiadając na zapotrzebowanie konsumentów, którzy wybierając produkty ze sklepowych półek, nie tylko zwracają uwagę na ich wygląd i cenę, ale przede wszystkim na skład, stworzono termin ,"czysta etykieta"- (ang. clean label). Termin ten używany jest głównie w przemyśle spożywczym. Wybierając produkty, które posiadają oznaczenie czystej etykiety, konsumenci mają nadzieję, że są one wyprodukowane ze składników naturalnych oraz nie zawierają sztucznych dodatków. Jakość żywności w opinii konsumenta jest ściśle związana ze jej składem. Im skład na etykiecie jest prostszy, tym według konsumenta jakość produktu jest wyższa. Przemysł spożywczy w Polsce staje się coraz bardziej rozbudowany. Wynika to z szeregu powiązanych ze sobą zmian i zjawisk. Mowa tu w szczególności o postępie technologicznym, rozwoju zarówno samych przedsiębiorstw, jak i całego łańcucha produkcyjno-dystrybucyjnego, a przede wszystkim o rosnących oczekiwaniach konsumentów, zwłaszcza w zakresie bezpieczeństwa i jakości żywności [12]. Dopuszczonych przez Unię Europejską jako dodatki do żywności, które nie powodują żadnych negatywnych skutków, jest aktualnie 300 rodzajów substancji oznaczonych literą E. Jednak pomimo licznych badań dotyczących bezpieczeństwa dodatków do żywności przeciętny konsument unika produktów z oznaczeniami E [3]. Niestety, coraz częściej można spotkać piękne, kolorowe pyszności niekoniecznie naturalne. Słodkości zazwyczaj są kolorowe: czerwone, pomarańczowe, zielone, żółte. Skąd te kolory? Czytając skład cukierków czy innych słodkości, można znaleźć na etykiecie cały zestaw składników z literką E. Wśród nich, na przykład jest E124, czyli czerwień koszenilowa, E104 - żółcień chinolinowa, E110 - żółcień pomarańczowa. Z kolei w bakaliach znajduje się konserwant E220 - dwutlenek siarki, w wodach smakowych i serze E211 - benzoesan sodu, a w płatkach zbożowych i kaszach E123 - amarant. Metodą na uniknięcie jedzenia żywności z E j[...]

Opłacalność chowu trzody chlewnej w Polsce w obliczu wielu zagrożeń DOI:10.15199/65.2020.2.3


  Rynek trzody chlewnej jest specyficzny i charakteryzuje się dużą zmiennością pogłowia i cen żywca/wieprzowiny [9]. Gospodarka rolna w Polsce w dużej mierze opiera się na funkcjonowaniu sektora trzody chlewnej, dlatego kryzys w tym obszarze może mieć znaczenie dla wszystkich regionów Polski. Wciąż istnieje problem z niską wydajnością pogłowia i realną konkurencyjnością Polski wobec innych krajów Unii Europejskiej [2]. CZYNNIKI DETERMINUJĄCE opłacalność chowu trzody chlewnej Opłacalność produkcji trzody chlewnej jest uwarunkowana wieloma czynnikami i występującymi pomiędzy nimi zależnościami. Wykazano, że wahania cykliczne i sezonowe mają największy wpływ na zmienność trzody chlewnej (w ok. 90%), a pozostałe wahania wynikają z różnorodnych przypadków losowych. Wahania cykliczne opierają się na rytmicznych zmianach powtarzających się w okresie dłuższym niż 1 rok oraz są związane z fluktuacją relacji pomiędzy wielkością pogłowia trzody chlewnej, podażą mięsa na rynku i poziomami cen skupu żywca (mogą wynikać ze zmian polityki rolnej w kraju) oraz cenami pasz. Z kolei wahania sezonowe dotyczą zmian powtarzających się każdego roku w podobnym okresie (np. wzrost popytu w czasie przedświątecznym), natomiast wahania losowe są nieregularne, często trudne do przewidzenia (np. epidemie, klęski żywiołowe) [9]. Ekonomiczna opłacalność produkcji zwierzęcej jest w dużej mierze uzależniona od produkcji pasz. Obniżenie wielkości produkcji trzody chlewnej wynika z prowadzenia własnej produkcji roślinnej (zbóż/ /warzyw) bądź rezygnacji z zasiewów i dokupowania pasz dla zwierząt. Spadek znaczenia żywca i jego opłacalności może być spowodowany wolniejszym wzrostem cen żywca, zwiększeniem sprzedaży zbóż oraz niekorzystną relacją cen tuczników do cen zbóż - jeżeli jest mniejsza niż 1:8, chów trzody staje się nieopłacalny [16, 19]. Wśród innych czynników determinujących wielkość produkcji i cen żywca wyróżnia się: strukturę gospodarstw (stop[...]

Charakterystyka oraz możliwości wykorzystania mięsa dwóch rodzimych ras bydła - białogrzbietej i polskiej czerwonej DOI:10.15199/65.2019.9.4


  Głównym przeznaczeniem użytkowym wołowiny jest jej użycie do celów kulinarnych. Niestety, wciąż dania z wołowiną nie są tak popularne jak z wieprzowiną. Rzadkość wołowych potraw w polskim menu związana jest z brakiem tradycji spożywania mięsa wołowego, jak też z niedostateczną ilością odpowiedniej jakości surowca do ich przygotowania. Jakość wołowiny oceniana jest przez konsumentów na podstawie: barwy, ilości widocznego tłuszczu, konsystencji i zapachu. O właściwościach kulinarnych wołowiny przeznaczonej do obróbki cieplnej decydują kruchość i smakowitość. Na wymienione cechy jakościowe mają wpływ zarówno naturalne różnice między mięśniami, wynikające z ich funkcji fizjologicznej i budowy, jak też działania podejmowane przez producentów (hodowców, dostawców zwierząt) i technologów [10]. Obecnie na rynku dominuje mięso wołowe z bydła chowanego masowo, które często nie zaspokaja wymienionych wymagań konsumenta, a ponadto sama hodowla zwierząt staje się mało opłacalna i trudna - w kontekście zwiększającego się efektu cieplarnianego, rozprzestrzeniania się chorób i wzrastających w związku z tym kosztów jednostkowych produktów z wołowiny, jak również mięsa kulinarnego [1]. Ciekawym rozwiązaniem w przypadku masowej produkcji może być powrót do hodowli ras rodzimych. Rodzime rasy bydła charakteryzuje: ??doskonałe przystosowanie do miejscowych, często trudnych warunków środowiskowych (możliwość utrzymywania w gospodarstwach z ubogim zapleczem paszowym, bazującym na trwałych użytkach zielonych, co stwarza możliwości zagospodarowania i chronienia obszarów o dużych walorach krajobrazowych); ??możliwość pozyskiwania produktów o unikalnej jakości, mających wielowiekową tradycję wytwarzania; ??duża odporność i zdrowotność, długowieczność, dobrą płodnośc, lekkie porody i dobre cechy mleczne; ??zdolność do ograniczania wydajności, umożliwiająca przetrwanie sezonowych niedoborów paszowych; ??duża odporność na choroby i stres. Rasy [...]

 Strona 1