Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"sławo mirzimowski"

Mikrostruktura i właściwości powłoki nc-WC/a-C na stali szybkotnącej HS-6-5-2

Czytaj za darmo! »

Jednym ze sposobów zwiększenia wydajności oraz trwałości części maszyn jest obniżenie współczynnika tarcia współpracujących ze sobą elementów (np. przekładni zębatych lub łożysk). Tendencja do podnoszenia sprawności może powodować duże obciążenia tribologiczne materiału. Odporność na zużycie przez tarcie można poprawić przez wytworzenie odpowiedniej warstwy powierzchniowej na silnie obciążonych elementach [1, 2]. W ostatnich latach w celu zmniejszenia współczynnika tarcia wytwarza się powłoki nanokompozytowe zbudowane z nanokrystalicznych węglików w amorficznej osnowie węgla [3, 4]. Perspektywiczną metodą wytwarzania takich powłok jest rozpylanie magnetronowe [4]. Celem badań przeprowadzonych w pracy była charakterystyka mikrostruktury powłoki nc-WC/a-C wytworzonej na stali szybkotnącącej HS-6-5-2 oraz ocena właściwości tribologicznych i mikromechanicznych, jak również przyczepności powłoki do podłoża. Materiał i Zakres Badań Badania wykonano na stali HS6-5-2 (skład chemiczny stali według normy podano w tabeli 1). Stal HS6-5-2 obrobiono cieplnie w następujący sposób: nagrzewanie do hartowania do temperatury 1150°C z dwoma przystankami po 5 minut w temperaturze 550°C oraz 850°C, następnie wygrzewanie w temperaturze 1150°C przez 15 minut oraz hartowanie w oleju. Po zahartowaniu próbki zostały odpuszczone w temperaturze 550°C przez 1 godzinę, a następnie ochłodzone wraz z piecem. Na tak obrobionej stali wytworzono powłokę nc-WC/a-C za pomocą rozpylania magnetronowego. Badania mikrostruktury powłoki przeprowadzono za pomocą mikroskopii świetlnej (LM), skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM) oraz transmisyjnej mikroskopii elektronowej (TEM). Do badań LM użyto mikroskop AxioIMAGER M1m firmy Zeiss. Badania SEM przeprowadzono za pomocą mikroskopu NEON 1540EsB firmy Zeiss wyposażonego w spektrometr promieniowania rentgenowskiego Quantax 200 firmy Bruker. Badania TEM wykonano za pomocą mikroskopu JEOL JEM-2010ARP. Cienkie lamele [...]

Otrzymywanie, budowa i właściwości warstw węglowych na stopie Ti6Al4V

Czytaj za darmo! »

Warstwy na bazie węgla od dawna skupiają na sobie zainteresowanie ze względu na bardzo interesujące właściwości wynikające bezpośrednio z ich budowy i obecności w strukturze węgla zarówno w hybrydyzacji sp2, jak i sp3. Wiązania typu sp3 gwarantują obojętność chemiczną oraz dużą twardość, natomiast sp2 zapewniają mały współczynnik tarcia i dobrą przewodność elektryczną. Stosunek liczby wiązań sp2/sp3, determinujący właściwości modyfikowanego materiału, można kształtować przez odpowiedni dobór parametrów procesu, jak i przez wprowadzanie innych pierwiastków. Obecnie uwodornione warstwy węglowe, zwane diamentopodobnymi (DLC), znalazły zastosowanie w bardzo wielu dziedzinach przemysłu, miedzy innymi w elektronice, przemyśle maszynowym, motoryzacyjnym, jak również w inżynierii biomedycznej [1÷4]. Jednak ich słaba adhezja do podłoża wynikająca z obecności naprężeń wewnętrznych znacznie ogranicza spektrum zastosowań. Wprawdzie wprowadzenie pewnej ilości azotu do warstw a-C:H redukuje występujące naprężenia, ale równocześnie osłabia odporność chemiczną. Ponadto obecność azotu w mieszaninie reakcyjnej hamuje szybkość ich wzrostu [5]. Dlatego ciągle poszukuje się innych, lepszych rozwiązań. W aspekcie zastosowań w medycynie amorficzne bądź nanokrystaliczne warstwy zawierające węgiel, azot, krzemu i wodór wydają się najbardziej odpowiednie. Łączą one w sobie korzystne właściwości węglika krzemu SiC i azotku krzemu Si3N4, a tym samym wykazują dużą odporność na utlenianie w wysokiej temperaturze, duży moduł sprężystości, mały współczynnik tarcia oraz szeroką przerwę energetyczną (2,8÷3,8 eV) [6, 7]. Jednak ze względu na to, że węgloazotek krzemu jest związkiem nietrwałym termodynamicznie musi być otrzymywany na drodze niekonwencjonalnych syntez. Jedną z takich metod jest chemiczne osadzanie z fazy gazowej wspomagane plazmą PACVD [7, 8]. Dotychczas problem warstw węgloazotku krzemu nanoszonych metodą PACVD na tytanowe podłoże nie był podj[...]

 Strona 1