Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Mariusz Sulewski"

Wydobywanie metali z odpadów hydrometalurgicznej przeróbki rud cynkowych DOI:10.15199/62.2017.9.38


  W ostatnich latach przemysł poświęca coraz więcej uwagi technologiom umożliwiającym wydzielanie lub usuwanie związków metali (zwłaszcza ciężkich) z odpadów stałych i ciekłych. Zainteresowanie to wynika z konieczności oczyszczania ścieków przemysłowych oraz wykorzystania poprzez ługowanie surowców odpadowych, takich jak szlamy, żużle i rudy pozabilansowe. Ciągle wytwarzane odpady przemysłowe nie są jednak w całości wykorzystywane, o czym świadczą dane GUS zebrane w tabeli 1. W 2015 r. wg Raportu Głównego Urzędu Statystycznego1) powstało 33,6 Tg odpadów przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin, 31,0 Tg przy flotacyjnym wzbogacaniu rud metali nieżelaznych oraz 3,6 Tg żużli z procesów wytapiania. Krajowy przemysł przeróbki rud cynkowo-ołowiowych zaliczany jest do najbardziej kłopotliwych dla środowiska naturalnego. Przez wiele lat procesy produkcji cynku i ołowiu były prowadzone bez zwracania uwagi na środowisko naturalne. Dopiero rozwój tzw. gospodarki zrównoważonej wymusił konieczność stosowania zasad czystej produkcji i ograniczenia negatywnego wpływu zarówno produkcji, jak i odpadów poprodukcyjnych na środowisko naturalne2-4). 1988 96/9(2017) Dr hab. Włodzimierz URBANIAK, prof. nadzw. UTP, w roku 1978 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Od 2004 r. jest profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy, gdzie kieruje Zakładem Chemii Koordynacyjnej. Specjalność - monitoring środowiska, technologie zagospodarowania odpadów ze szczególnym uwzględnieniem odpadów niebezpiecznych, technologie "bezodpadowe" produkcji nowych materiałów, prawne aspekty gospodarki odpadami oraz aspekty ekologiczne wykorzystania paliw z odpadów (paliw alternatywnych). Ilość i rodzaj odpadów powstających w procesie produkcji cynku zależy od składu surowców i stosowanej technologii5). Rodzaje materiałów odpadowych powstających w proce[...]

Technological aspects of periodic biodiesel production Technologiczne aspekty produkcji biodiesla metodą okresową DOI:10.12916/przemchem.2014.547


  Rape seed oil was transesterified with MeOH in presence of KOH at 30-50°C. MeOH was added either in one portion or in 2 portions. Contents of Me oleate and linoleate in biodiesel were detd. by gas chromatog. No substantial differences between both processws were obsd. except at low temp. where the 2-step process was less efficient. Dokonano porównania jedno i dwustopniowej transestryfikacji oleju rzepakowego alkoholem metylowym metodą okresową. Reakcję prowadzono w obecności katalizatora alkalicznego (KOH). Zbadano wpływ temperatury oraz zastosowanego nadmiaru metanolu na wydajność produktów reakcji (biodiesla oraz warstwy glicerynowej). Zbadano również zawartości wybranych estrów metylowych kwasów tłuszczowych w biodieslu w zależności od metody i parametrów prowadzenia procesu. Historia produkcji biopaliw otrzymywanych z olejów roślinnych rozpoczęła się już w XIX w. Po raz pierwszy oleje roślinne jako paliwo zastosował Rudolf Diesel w konstruowanym silniku wysokoprężnym. Surowy olej roślinny ze względu na dużą lepkość nie znalazł szerszego zastosowania jako paliwo w silnikach spalinowych, jednak przetwarzanie oleju w procesie transestryfikacji metanolem prowadzi do otrzymania mieszaniny estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME). Ten rodzaj paliwa nazywany popularnie biodieslem jest dobrym zamiennikiem dla tradycyjnego oleju napędowego. Wiele badań potwierdziło stosunkowo dobre właściwości biodiesla jako suplementu lub zamiennika dla tradycyjnego oleju napędowego. Istnieją prace pokazujące, że biodiesel jest bardziej przyjazny dla środowiska niż tradycyjny olej napędowy1-3). Spaliny emitowane przez silniki zasilane estrami metylowymi kwasów tłuszczowych, w porównaniu z olejem napędowym, charakteryzuje niższa zawartość sadzy o 50-80%, niższa zawartość tlenku węgla(II) (ok. 40%), mała zawartość cząstek stałych w zakresie 10-60%, prawie całkowite ograniczenie emisji ditlenku siarki, spowodowane tym, że zawartość siarki w o[...]

Methane fermentation as method for utilisation of the glycerol fraction from biodiesel production Fermentacja metanowa jako sposób zagospodarowania frakcji glicerynowej, będącej produktem ubocznym produkcji biopaliwa z olejów roślinnych DOI:10.15199/62.2015.12.10


  Glycerol fraction from transesterification of vegetable oils was added to sewage sludge and fermented to biogas under anaerobic conditions. The kinetics of decompn. of glycerol and fatty acid Me esters during the fermentation was studied. The addn. of glycerol resulted in an increase in pH of the fermentation medium but pH decreased during the process. Przedstawiono wyniki zastosowania frakcji glicerynowej pochodzącej z procesu transestryfikacji jako dodatku do procesu fermentacji metanowej osadów ściekowych. Zbadano kinetykę rozkładu glicerolu i estrów metylowych kwasów tłuszczowych podczas fermentacji. Zbadano wpływ dodatku gliceryny na pH mieszaniny reakcyjnej. Przeprowadzono analizę derywatograficzną końcowych produktów fermentacji. Produkcja estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME), zwanych popularnie biodieslem, jest jednym ze sposobów zwiększenia udziału paliw odnawialnych. Biodiesel jest otrzymywany z olejów roślinnych, tłuszczów zwierzęcych lub odpadów zawierających acyloglicerole. Proces produkcji polega na przeprowadzeniu reakcji transestryfikacji acylogliceroli alkoholem metylowym w obecności katalizatora, najczęściej alkalicznego (rys. 1). Teoretycznie produktami tej reakcji są FAME i glicerol, ale w rzeczywistości proces jest równowagowy i przebiega trójstopniowo. Zatem końcowymi produktami reakcji nie będą czyste produkty, ale dwie fazy ciekłe: faza górna zawierająca FAME oraz dolna będąca mieszaniną wolnego glicerolu, mydeł, alkoholu metylowego, niewielkiej ilości FAME oraz innych związków pochodzących z zastosowanego surowca i katalizatora. Tak otrzymana faza glicerynowa jest produktem stwarzającym potencjalne zagrożenie dla środowiska, przede wszystkim z powodu dużej wartości BZT oraz obecności toksycznego metanolu oraz alkaliów. Jest wiele koncepcji chemicznego i biotechnologicznego przerobu glicerolu. Przykładowe procesy zestawiono w tabeli. Produkcja estrów metylowych powoduje powstawanie znacznych[...]

Content of nitrogen and phosphorous forms in reclaimed waters of the Mogileńskie Lake Zawartość azotu i fosforu w wodach rekultywowanego Jeziora Mogileńskiego DOI:10.15199/62.2015.11.9


  Water from Mogileńskie Lake was studied for content of PO4 3- ions, total P as well as nitrate(V), nitrate(III) and N-NH4. The total P content was 0.029-0.798 mg/dm3, PO4 3- 0.07-0.34 mg/dm3, total N 10.4-11.9 mg/dm3, NO- 3 8.1-11.9 mg/dm3, NO- 2 0.16-0.35 mg/dm3 and NH4 + 0.09-0.21 mg/dm3. Zawartości pierwiastków biogennych i ich związków w wodzie Jeziora Mogileńskiego były wyższe od wyników uzyskanych w 2001 r. (zaraz po rekultywacji), co mogło świadczyć o niewłaściwej gospodarce ściekowej i rolnej w zlewni jeziora. Ponadnormatywna zawartość substancji biogennych wskazywała na ponowny wzrost trofii jeziora. Położenie jezior w zagłębieniu terenu sprawia, że są one z natury rzeczy osadnikiem, w którym sedymentują zawiesiny i do którego dopływają związki rozpuszczone ze zlewni (materia allochtoniczna), jak również powstające w jeziorze z "produkcji własnej" (materia autochtoniczna). Proces ten zachodzi we wszystkich jeziorach w tempie uzależnionym od wieku i indywidualnych cech (typu morfometrycznego, charakteru otoczenia-zlewni, tempa wymiany wody) i doprowadza w efekcie do zaniku zbiornika na skutek wypełnienia misy osadami okruchowymi i organogenicznymi1). Eutrofizacja w warunkach naturalnych następuje na przestrzeni tysięcy lat. Wywołuje masowy rozwój glonów i sinic, co w konsekwencji prowadzi do zmętnienia wody i zaniku życia biologicznego2). Najszybciej ulegają jej małe jeziora wytopiskowe, największy opór stawiają duże jeziora rynnowe. Ten naturalny proces uległ znacznemu przyspieszeniu (od połowy XVIII w.) w wyniku zmian zagospodarowania zlewni, wycinania i wypalania lasów oraz zwiększenia terenów uprawnych. Kolejne przyspieszenie (XX w.) znajduje swoje źródła w stosowaniu nawozów sztucznych, przejściu z hodowli na chów wielkotowarowy oraz w melioracji terenów rolnych. Intensyfikację spowodowała również urbanizacja, w wyniku której do jezior zaczęły spływać ścieki. Wszystko to wiąże się z przemieszczaniem biogenó[...]

 Strona 1