Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Katarzyna Pytkowska"

Biosurfactants in household products Biosurfaktanty w produktach chemii gospodarczej DOI:10.12916/przemchem.2014.1093


  A review, with 30 refs. of methods for prodn., properties and uses of biosurfactants as components of washing and cleaning systems. Biosurfaktanty są związkami wytwarzanymi przez wiele bakterii, drożdży i grzybów, z wykorzystaniem różnych typów surowców pochodzących ze źródeł odnawialnych. Są one z reguły związkami o dość złożonej strukturze i obejmują szeroki zakres klas, w tym: glikolipidy, lipopeptydy, kwasy tłuszczowe i fosfolipidy. Wydają się być dobrą alternatywą dla środków powierzchniowo czynnych otrzymywanych metodami tradycyjnej syntezy, ze względu na biodegradowalność, niską toksyczność, biokompatybilność, dostępność surowców i specyficzność. Mają jednak również pewne wady. Przede wszystkim produkcja na dużą skalę może być kosztowna, gdyż wydajność biosyntezy jest niewielka. Jednak, biorąc pod uwagę dotychczasowe doniesienia, w miarę postępu w dziedzinie biotechnologii można się spodziewać dalszego obniżenia kosztów wytwarzania biosurfaktantów. Surfaktanty stanowią główny składnik produktów chemii gospodarczej, takich jak środki myjące, czyszczące i piorące. Obecnie, zgodnie z zasadami zielonej chemii dąży się do zastępowania surfaktantów syntetycznych ich ekologicznymi odpowiednikami, do których zalicza się biosurfaktanty. Związki te obniżają napięcie powierzchniowe oraz międzyfazowe cieczy, ulegają micelizacji powyżej CMC (critical micellar concentration) i co najważniejsze są produkowane z surowców odnawialnych (cukry, oleje roślinne, odpady) przez bakterie, drożdże lub grzyby. Ostatnio określenie biosurfaktanty stosuje się również dla surfaktantów otrzymanych w procesie syntezy enzymatycznej1, 2). Ciekawym zagadnieniem jest rola fizjologiczna jaką pełnią biosurfaktanty w produkujących je organizmach. Najczęściej wymienia się tu zapewnienie mikroorganizmom zdolności do emulgowania hydrofobowych składników odżywczych, gdy brakuje składników rozpuszczalnych w wodzie. Biosurfaktanty stanowią również materiał b[...]

Self tan formulations. Maillard reaction in cosmetology Samoopalacze. Reakcja Maillarda w kosmetyce DOI:10.15199/62.2016.4.5


  Fundamentals and review, with 55 refs., of active substances used in com. practice. Mechanizm działania samoopalaczy opiera się na reakcjach chemicznych zachodzących pomiędzy ich składnikami a aminokwasami znajdującymi się w warstwie rogowej naskórka. Jako składniki barwiące stosuje się małocząsteczkowe cukry redukujące (dihydroksyaceton, erytruloza). Reagują one z aminokwasami, tworząc brązowe pigmenty (melanoidyny). Ta przemiana chemiczna nazywana jest reakcją Maillarda. Efekty działania, takie jak szybkość pojawiania się zabarwienia, jego intensywność i odcień, zależą od wielu czynników, m.in. od pH i stopnia uwodnienia warstwy rogowej. W celu poprawienia powstającego odcienia często do produktów dodaje się inne barwniki reaktywne, takie jak juglon lub lawson. Zgodnie z doniesieniami literaturowymi erytruloza pod wieloma względami przewyższa dihydroksyaceton, jest jednak droższa. Zarówno dihydroksyaceton, jak i erytruloza są związkami nietrwałymi, recepturowanie kosmetyków z ich udziałem podlega licznym ograniczeniom. Występujące we współczesnych rozwiniętych społeczeństwach zapotrzebowanie na zdrowy, opalony wygląd, w połączeniu z rosnącą świadomością zagrożeń wynikających z ekspozycji skóry na promieniowanie UV spowodowało zainteresowanie środkami ułatwiającymi opalanie i pozwalającymi na uzyskanie brązowego odcienia skóry bez wystawiania jej na słońce lub promieniowanie generowane w solariach.Substancje przyspieszające opalanie stosowane zewnętrznie, takie jak tyrozyna i jej pochodne okazały się mało efektywne1, 2). Z kolei aktywatory typu psoralenu i innych pochodnych furanokumaryn nie są stosowane ze względu na skutki uboczne3). Podobnie, doustne środki wywołujące imitację opalenizny, przede wszystkim astaksantyna, nie zostały dozwolone do stosowania, ponieważ są potencjalnie szkodliwe dla organizmu ludzkiego4, 5). Jest zrozumiałe, że w tej sytuacji ogromną popularnością cieszą się kosmetyki zawierające substancj[...]

Technological and physicochemical aspects of the production of cleaning cosmetic concentrates Technologiczne i fizykochemiczne aspekty wytwarzania koncentratów kosmetyków myjących DOI:10.15199/62.2015.5.16


  Lyotropic liq. crystal, coacervate and emulsion concs. were prepd. by compounding com. surfactants (Na lauryl ether sulfate, ethylene oxide-lauryl alc. adduct, isopropyl palmitate, stawbery seed oil), preservatives and H2O and studied for rheol. properties, soly. in water and stability. Only the coacervate meet all user requirements. The concn. relationship of the coacervate viscosity showed a pecurial max. as diln. of the coacerwate with water resulted in increasing its viscosity. Przedstawiono wyniki badań nad opracowaniem koncentratów kosmetyków myjących. Jako potencjalne formy tego typu preparatów zaproponowano liotropowy ciekły kryształ, koacerwat i emulsję. Wykazano zalety i wady wytwarzania i stosowania tego typu produktów w odniesieniu do właściwości reologicznych, rozpuszczalności w wodzie i stabilności produktu. Stwierdzono, że spośród badanych form preparatów, jedynie koacerwat może predysponować do miana koncentratu. W przypadku produktów w formie emulsji i liotropowego ciekłego kryształu istniała możliwość uzyskania preparatu o względnie wysokim stężeniu substancji aktywnych, ale po rozcieńczeniu nie otrzymywano kosmetyków o wymaganych przez konsumentów właściwościach użytkowych. Receptury i technologie wytwarzania kosmetyków przeznaczonych do higieny ulegają ciągłym przeobrażeniom. W ostatnich latach można zaobserwować intensywny rozwój tej grupy produktów, głównie w zakresie poprawy funkcjonalności i bezpieczeństwa stosowania. Wprowadzane do praktyki przemysłowej nowe rozwiązania recepturowe związane są najczęściej ze stosowaniem nowych surowców, bardzo często pochodzenia naturalnego. Wiele prac badawczych i rozwojowych związanych jest także z opracowaniem nowoczesnych form kosmetyków. Potrzeba prowadzenia takich prac wynika głównie z konieczności dostosowania preparatu do opakowania lub też mody- Lyotropic liq. crystal, coacervate and emulsion concs. were prepd. by compounding com. surfactants (Na lauryl [...]

Optimalization of the hydrophobic phase composition for improving the operational properties of two-phase liquids used for removing make-up Optymalizacja składu fazy hydrofobowej w celu poprawy użytkowych właściwości dwufazowych płynów do demakijażu DOI:10.15199/62.2015.11.6


  Aq. soln. of NaCl, Na4 versenate, a dye and a preservative were mixed with cyclopentasiloxane or/and isohexadecane to 2-phase fluids studied for their dispersion stability and ability to distribution on the skin, absorption in epiderma, formation of sticky and oily films on the skin and smoothing the skin as well as for efficiency of removing the makeup from the skin by a sensoric method. The phase sepn. rate and absorption ability of the fluid decreased while the ability of film formation increased with the increasing content of isohexadecane. Przeanalizowano wpływ składu fazy hydrofobowej na właściwości użytkowe dwufazowych płynów do demakijażu. Opracowano i przygotowano pięć modelowych preparatów, różniących się zawartością dwóch składników hydrofobowych (izoheksadekan i silikon cykliczny). Produkty poddano badaniom użytkowym i testom sensorycznym. Stwierdzono, że wysoka zawartość izoheksadekanu powoduje znaczące skrócenie czasu rozwarstwiania się preparatów (po intensywnym wymieszaniu) oraz pogorszenie właściwości sensorycznych. Od kilku lat na rynku można zaobserwować rosnące zainteresowanie dwufazowymi preparatami do demakijażu. Są to produkty bazujące głównie na rozpuszczalnikach hydrofobowych i hydrofilowych. Niezwykle interesującym podejściem zastosowanym w tego typu produktach jest brak w ich składzie surfaktantów (emulgatorów), służących głównie do uzyskania dyspersji o odpowiedniej stabilności. W takich przypadkach, dla preparatu składającego się z wyraźnie rozdzielonych faz hydrofobowej i hydrofilowej, istnieje konieczność odpowiedniego wymieszania bezpośrednio przed aplikacją. Celem takiego działania jest ujednorodnienie produktu (wytworzenie emulsji) i zapewnienie w ten sposób stałego składu, w każdej porcji aplikowanego kosmetyku. Jednakże, od powstającego układu nie jest wymagana bardzo duża stabilność. Mieszanina powinna być jednorodna tylko przez kilkanaście lub kilkadziesiąt sekund. Konsument aplikuje w[...]

 Strona 1