Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Marta K. Żebrowska "

Pasta do zębów. Cz. I. Składniki podstawowe


  Pasta do zębów jest produktem wieloskładnikowym zawierającym związki organiczne i nieorganiczne, naturalne i otrzymywane syntetycznie. W ostatnich latach skład past do zębów stale jest doskonalony i coraz większe znaczenie w ich recepturze mają składniki aktywne (nawet do 70% wg deklaracji producentów). W niniejszej pracy scharakteryzowano podstawowe składniki tradycyjnych, uniwersalnych past do zębów: środki czyszczące i polerujące, środki powierzchniowo czynne, substancje nadające postać fizyczną (wiążące i zagęszczające, utrzymujące wilgoć, słodzące, konserwujące), barwniki oraz środki aromatyzujące. A review, with 29 refs., of cleaning, polishing, surfaceactive, binding, thickening, humectanting, sweetening, preservating, colouring, taste and odouring agents used in tooth pastes. Pasta do zębów jest podstawowym środkiem stosowanym w higienie jamy ustnej, tak więc jest produktem chemicznym codziennego użytku. Zgodnie z Ustawą z dnia 30 marca 2001 r. o kosmetykach1) oraz wprowadzonym niedawno Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego (WE) Nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącym produktów kosmetycznych2), pasta do zębów należy do grupy wyrobów klasyfikowanych jako kosmetyki. W rozumieniu tych aktów prawnych produktem kosmetycznym jest każda substancja lub mieszanina przeznaczona do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego […] lub z zębami oraz błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, perfumowanie, zmiana ich wyglądu, ochrona, utrzymywanie w dobrej kondycji lub korygowanie zapachu ciała3). Pasta do zębów pod względem składu chemicznego jest mieszaniną związków organicznych i nieorganicznych, naturalnych i otrzymywanych syntetycznie. Początkowo najbardziej istotne funkcje jakie pełniła tradycyjna pasta do zębów polegały na usuwaniu z powierzchni zębów oraz dziąseł tworzących się osadów, tzw. płytki nazębnej (miękkiego, ściśle przylegaj[...]

Pasta do zębów. Cz. II. Składniki aktywne


  Coraz większe znaczenie w recepturze past do zębów mają składniki aktywne (nawet do 70% wg deklaracji producentów). Scharakteryzowano składniki aktywne: środki przeciwpróchnicze i remineralizujące, środki przeciwdziałające powstawaniu kamienia nazębnego, środki wybielające, środki przeciwdziałające nadwrażliwości zębów, substancje antybakteryjne oraz wybrane środki o właściwościach profilaktycznych. A review, with 38 refs., of anticaries, remineralizing, antoplague, bleaching, desensitiving, antibacterial and preventive agents used in tooth care. W pracy1) przedstawiono podstawowe składniki występujące w pastach do zębów ogólnego zastosowania. Na podstawie analizy składu produktów dostępnych w handlu stwierdzono, że coraz większe znaczenie mają pasty specjalnego przeznaczenia kierowane do określonych odbiorców. Zawarte w nich składniki aktywne nadają paście szczególne właściwości, m.in przeciwpróchnicze i remineralizujące, przeciwdziałające tworzeniu się kamienia nazębnego, wybielające, zwalczające nadwrażliwość zębów i nieświeży oddech oraz profilaktyczne. Celem pracy jest przedstawienie, na podstawie przeglądu literatury i analizy składu produktów handlowych, składników aktywnych zawartych w pastach przeznaczonych do przeciwdziałania określonym dolegliwościom występującym w obrębie jamy ustnej. Środki przeciwpróchnicze i remineralizujące Zęby są materiałami złożonymi, składają się z korony (w jamie ustnej) oraz korzenia (w kościach szczęki). Zbudowane są z trzech różnych tkanek twardych: szkliwa, zębiny i cementu. Podstawową masę tkanek twardych stanowi zębina, która pokryta jest szkliwem zębowym (w obrębie jamy ustnej) oraz cementem korzeniowym (w obrębie korzenia). Twarde tkanki otaczają przestrzeń w zębie tzw. jamę zęba, wewnątrz której znajduje się miazga złożona z tkanki łącznej włóknistej, nerwów i naczyń krwionośnych. Wpływa ona na odżywianie i przemianę materii zębów oraz na ich regenerację2). Głównym składnikie[...]

Hazards connected with the presence of fluorine in the environment Zagrożenia wynikające z obecności fluoru w środowisku naturalnym


  A review, with 36 refs., of F occurrence in Earth, soil, waters, atmosphere and foods. Effects of F on biosphere and human beings was also discussed. Fluor jest pierwiastkiem bardzo niebezpiecznym dla żywych organizmów, w tym człowieka a zagrożenie fluorem wynika nie tylko z przyczyn antropogenicznych, ale związane może być też z jego naturalnym występowaniem i nagromadzeniem w środowisku przyrodniczym. Dokonano przeglądu literatury o występowaniu fluoru w różnych sferach środowiska naturalnego (skorupa ziemska, gleba, woda, atmosfera) oraz o jego wpływie na biosferę i zdrowie człowieka. Przedstawiono regiony w Polsce i rodzaje działalności gospodarczej, z których wynika największa emisja fluoru. Poprzednia dekada to okres rosnącego zainteresowania światowej nauki fluorem. Choć fluor jest pospolitym pierwiastkiem w środowisku naturalnym wiedza o jego wpływie na żywe organizmy wciąż jest niepełna i wymaga poszerzenia. Fluor to pierwiastek, który w pewnych ilościach jest niezbędny do prawidłowego rozwoju. Powszechna jest opinia, że niewielka ilość fluorków przyjmowana z wodą pitną, z pożywieniem, a także podczas zabiegów higienicznych (mycie zębów) jest korzystna dla organizmu człowieka. Niedawno zwrócono uwagę, że fluor ze wszystkich pierwiastków (mikroelementów) przyjmowanych przez człowieka wykazuje szczególnie mały zakres bezpieczeństwa pomiędzy ilością niezbędną dla organizmu, a dawką, powyżej której występują objawy szkodliwego działania. Człowiek pobiera fluor z różnych źródeł, a największe znaczenie ma woda pitna i pożywienie. Nadmierne pobranie fluoru przez organizm może mieć źródła naturalne i antropogeniczne. W wielu regionach świata występują obszary charakteryzujące się naturalnym, dużym stężeniem fluorków w wodzie przeznaczonej do picia, a także występowaniem żywności niekorzystnie "wzbogaconej" w ten pierwiastek. Przyczyny antropogenicznego zanieczyszczenia środowiska fluorem związane są z funkcjonowaniem taki[...]

Methods for removal of fluorides from waters Metody usuwania fluorków z wód DOI:10.15199/62.2015.9.30


  A review, with 80 refs., of sepn. of F- ions from aq. solns. by pptn., adsorption on bone and activated C, activated Al2O3, granulated Fe(OH)3 and ion-exhange resins, treatment with nanoreagents and use of membranes. Fluorki charakteryzują się wąskim zakresem stężeń między prozdrowotnym a wysoce szkodliwym działaniem na organizm ludzki. Duże zagrożenie stanowi ponadnormatywna zawartość jonów fluorkowych w wodach przeznaczonych na zaopatrzenie ludności, gdyż właśnie woda pitna stanowi główne źródło poboru tego pierwiastka przez człowieka. Zagrożenie fluorem wynika zarówno z przyczyn antropogenicznych, jak i związane może być z naturalnym występowaniem i nagromadzeniem tego pierwiastka w środowisku przyrodniczym. Dokonano przeglądu literatury w zakresie najważniejszych metod usuwania fluorków z wód. Omówiono metody strąceniowe, sorpcyjne (z wykorzystaniem różnego typu adsorbentów, a także procesu wymiany jonowej),membranowe oraz metody, w których zastosowano nanoreagenty. Znajomość tych zagadnień może być pomocna w przypadku usuwania resztkowych fluorków z roztworów przemysłowych powstających w wielu procesach produkcyjnych, a także w procesach oczyszczania. W poprzedniej pracy przedstawiono zagrożenia wynikające z obecności fluoru w środowisku naturalnym1). Podkreślono, że pierwiastek ten przyjmowany przez człowieka charakteryzuje się wąskim zakresem bezpieczeństwa między prozdrowotnym a wysoce szkodliwym działa-niem na organizm ludzki. Celem pracy jest przedstawienie (w zarysie) metod usuwania jonów fluorkowych z wód, co jest zagadnieniem ważnym, gdyż właśnie woda pitna stanowi główne źródło poboru tego pierwiastka przez człowieka. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO)2) dopuszczalne stężenie fluorków w wodzie do celów spożywczych wynosi 1,5 mg/dm3. Warto podkreślić, że w wielu rejonach świata zawartość tych jonów w wodzie wynosi kilka mg/dm3, a w skrajnych przypadkach dochodzi nawet do 35 mg/dm3. Wody "bogate" we [...]

 Strona 1