Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Antoni Żółtański"

Polimerowe masy wypełniające przeznaczone do stosowania w kablach podmorskich. Badania wstępne


  W okresie wzmożonego zainteresowania wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii, w tym energii wiatru, niezwykle ważne stają się zagadnienia związane z przesyłem na ląd energii elektrycznej uzyskanej z morskich farm wiatrowych. Zadanie to realizuje się przy użyciu podmorskich linii kablowych. Układanie takich linii jest niezwykłym wyzwaniem inżynierskim; nie mniej skomplikowana jest również kwestia prawidłowego zaprojektowania i wykonania kabli stosowanych w tak wymagających warunkach. Współczesne kable elektroenergetyczne mają bardzo skomplikowaną budowę, tym niemniej ogólnie biorąc składają się z dwóch elementów funkcjonalnych: przewodnika elektrycznego wykonanego z metalu oraz warstw izolacyjno-ochronnych, wykonanych bardzo często z różnych odmian polietylenu, ale także z innych materiałów. Instytut Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" w Kędzierzynie-Koźlu już od wielu lat prowadzi prace polegające na opracowywaniu receptur i technologii wytwarzania tworzyw i kablowych mas wypełniających. W tej publikacji opisano wstępne prace mające na celu opracowanie Polimerowe masy wypełniające przeznaczone do stosowania w kablach podmorskich. Badania wstępne Polymeric fillers for submarine power cables. Preliminary studies Instytut Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia", ul. Energetyków 9, 47-225 Kędzierzyn-Koźle, tel.: (77) 487-36-80, fax: (77) 487-30-60, e-mail: kudla.s@icso.com.pl Dr Stanisław KUDŁA w roku 1982 ukończył studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Po studiach podjął pracę zawodową w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" w Kędzierzynie- Koźlu, gdzie pracuje do dnia dzisiejszego. W 1995 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W ICSO "Blachownia" jest zatrudniony na stanowisku adiunkta, pełniąc jednocześnie funkcję kierownika Zakładu Poliolefin. Specjalność - chemia, fizykochemia i technologia po[...]

Otrzymywanie i zastosowanie alkoholu 2-metyloallilowego w przemysłowej syntezie organicznej DOI:10.15199/62.2019.9.31


  Alkohol 2-metyloallilowy (MAA), nr CAS [513-42-8], nazwa systematyczna wg IUPAC 2-metylo-prop-2-en-1-ol, przez długie lata pozostawał w cieniu alkoholu allilowego, będąc produktem ubocznym wielu reakcji, bez większego praktycznego zastosowania w przemyśle. MAA w warunkach normalnych jest bezbarwną cieczą o temp. wrz. 113-115°C, mającą silny drażniący zapach wywołujący łzawienie i rozpuszczalną w wodzie (2,69 mol/dm3 w 20°C). LD50 MAA = 500 mg/kg (dla myszy), LC50 = 2924 mg/kg (dla myszy), LD50 = 2000 mg/kg (skóra królika). Uwzględniając wzór sumaryczny C4H8O, pomimo relatywnie prostej budowy, związek ten występuje w postaci licznych (45) struktur izomerycznych. Jak to wynika z jego budowy, MAA ma właściwości zarówno jednowodorotlenowego alkoholu, jak i olefiny. Uwzględniając obecność elektronodonorowej grupy metylowej, w przeciwieństwie do alkoholu allilowego, wiązanie podwójne nie jest chemicznie stabilne i ulega reakcji polimeryzacji. Grupa hydroksylowa jest stosunkowo reaktywna i poddaje się estryfikacji, eteryfikacji, alkoksylacji z udziałem tlenków alkilenowych i innym reakcjom charakterystycznym dla alkoholi. Cząsteczka MAA jest także cennym blokiem budulcowym mającym duże znaczenie w syntezie organicznej, także związków optycznie czynnych. Otrzymywanie MAA Hydroliza 3-chloro-2-metylo-1-propenu Reakcję hydrolizy 3-chloro-2-metylo-1-propenu można opisać za pomocą równania (1): (1) Metoda historycznie sięgająca lat trzydziestych XX w. została oparta na stosowanej wówczas w skali technicznej reakcji hydrolizy chlorków Cl CH3 OH CH3 3-chloro-2-metylo-1-propen 2-metylo-prop-2-en-1-ol hydroliza 1480 98/9(2019) organicznych. Opisane rozwiązania różnią się charakterem związku użytego do hydrolizy. I tak w opisie1) zaproponowano wodorotlenek sodu lub węglan sodu, a wg opisu2) zastosowano Nekal A (sól sodową kwasu 4,7-di(propan-2-yl)-naftalenosulfonowego). Zgodnie z opisem3) czynnikiem hydrolizującym był tworzący się in si[...]

Preparation and use of allyl alcohol in industrial organic synthesis Otrzymywanie i zastosowanie alkoholu allilowego w przemysłowej syntezie organicznej DOI:10.12916/przemchem.2014.1937


  A review, with 91 refs., of methods for prodn. of CH2=CHCH2OH and its use for manufg. polyester resins, allyl phthalates, copolymers with styrene, oxyethylates and butanediol-1,4. Alkohol allilowy, po opracowaniu i wdrożeniu w skali technicznej tanich metod jego otrzymywania, stał się atrakcyjnym surowcem dla przemysłowej syntezy organicznej. Przedstawiono obecnie stosowane metody produkcji tego związku i kierunki jego dalszych zastosowań, gdzie dominująca pod względem skali jest synteza 1,4-butanodiolu. Alkohol allilowy (AA) to związek chemiczny znany niemalże od połowy XIX w. Jest on klasycznym przykładem półproduktu organicznego, który pomimo potencjalnie dużej reaktywności i możliwości wykorzystania w wielu syntezach, długo czekał na opracowanie i wdrożenie opłacalnych metod wytwarzania. Rozwój chemii C3, w tym pozyskiwanie stosunkowo taniego propylenu w procesie pirolizy olefinowej, spowodował, że surowiec ten został z powodzeniem wykorzystany do produkcji AA, co więcej, jest wykorzystywany w dwu różniących się od siebie procesach mających znaczenie przemysłowe. Dostępność AA i korzystna cena, spowodowały, że utrzymano i rozwinięto tradycyjne kierunki jego zastosowania. Szczególne znaczenie zyskała, konkurencyjna dla dotychczas stosowanych, technologia produkcji 1,4-butanodiolu poprzez hydroformylowanie AA i następcze uwodornienie produktów reakcji. AA jest pierwszym z szeregu homologicznego alkenoli najprostszym alkoholem nienasyconym, w cząsteczce którego atom tlenu nie jest związany z atomem węgla posiadającym wiązanie podwójne. Pomimo relatywnie prostej budowy, związek ten występuje w licznych strukturach izomerycznych (tabela). Ma on właściwości zarówno jednowodorotlenowego alkoholu, jak i olefiny, jednakże wiązanie podwójne jest chemicznie stabilne i nie ulega reakcji polimeryzacji w temp. poniżej 100°C. Jest on jednak podatny na reakcję addycji. Grupa hydroksylowa w cząsteczce AA jest dość reaktywna i ulega reakc[...]

Badania procesu katalitycznego odchlorowodorowania 1,1,2-trichloroetanu w fazie gazowej DOI:

Czytaj za darmo! »

Badano w skali laboratoryjnej katalityczne odchlorowodorowanie 1, 1,2-trichloroetanu w fazie gazowej w obecności węgla aktywnego, sylikażeli, A120 3 oraz sita molekularnego 1 3X nasyconego wodnymi roztworami chlorków metali I grupy układu okresowego. Przyjmując selektywność tworzenia się 1,1-dichloroetylenu jak o k ryterium przydatności uk ład u katalitycznego, do dalszych b adań wybrano żele krzemionkowe SG i SKM-3 oraz chlorki rubidowy i cezowy. W wyniku odszczepienia chlorowodoru od l,l,2-trichloroetanu(TCE) otrzymuje się trzy izomeryczne dichloroetyleny. Przemianę tę można napisać następująco: CH2 = CCl2 f DCE ch 2c i- c h c i2 -HCl / Cl Cl \ / :----► с =: C \ / \ \ H H \ CIS DCE \ H Cl \ С = С / \ Cl H TRANS DCE Najbardziej pożądanym produktem tej reakcji jest DCE, cenny surowiec w syntezie organicznej, stosowany głównie jako jeden z monomerów w procesach kopolimeryzacji oraz jako półprodukt w syntezie 1,1,1 -trichloroetanu. Na skalę przemysłową DCE otrzymuje się w procesie odchlorowodorowania TCE w obecności wodnego roztworu czynnika odszczepiąjącego chlorowodór. Mimo dużej selektywności reakcji tworzenia DCE oraz zadowalającego stopnia przemiany TCE, metoda ta jest niedogodna ze względu na uciążliwość dla naturalnego środowiska człowieka. W procesie tym otrzymuje się znaczne ilości ścieków. Trudności z ich utylizacją oraz straty chlorowodoru spowodowały podjęcie prac badawczych nad katalityczną eliminacją chlorowodoru z TCE w fazie gazowej. Obszerny przegląd literatury dotyczącej tego problemu przedstawiono wcześniej1,2). Omawia się w niej wiele różnych układów katalitycznych stosowanych w procesie odchlorowodorowania TCE. Układ katalityczny składa się z nośnika (węgiel aktywny, A120 3, sita molekularne i sylikażel) oraz substancji aktywnej, którą najczęściej jest chlorek metalu I grupy układu okresowego. Z powodu znacznego zróżnicowania zawartych w literaturze danych dotyczących[...]

Odchlorowodorowanie 1,1,2-trichloroetanu w obecności katalizatora heterogennego* DOI:

Czytaj za darmo! »

Zbadano wpływ ilości chlorku cezowego (naniesionego na żel krzemionkowy SKM-3) i temperatury prażenia katalizatora na jego właściwości w procesie odchlorowodorowania 1,1,2-trichIoroetanu w fazie gazowej. Stosując matematyczne metody planowania doświadczeń, zoptymalizowano warunki prowadzenia procesu. Stwierdzono, że otrzymany katalizator zachowuje aktywność przez krótki czas, a przyczyną jego dezaktywacji jest tworzenie się chlorowodoru w czasie odchloro wodorowania 1,1,2-trichloroetanu. W poprzednich pracach1,2’ przedstawiono obszerny przegląd literatury dotyczący procesu odchlorowodorowania 1,1,2-trichloroetanu (TCE) z utworzeniem 1,1-dichloroetylenu (DCE). W skali przemysłowej proces ten jest realizowany tzw. metodą mokrą. Pomimo dobrych wskaźników technologicznych, metoda ta jest uciążliwa dla środowiska ze względu na to, że w czasie procesu powstaje duża ilość ścieków. Traci się także (bezpowrotnie) powstający chlorowodór. Te wady metody mokrej spowodowały, że prowadzi się badania nad odchlorowodorowaniem TCE w fazie gazowej w obecności katalizatora heterogennego. Część doświadczalna W wyniku wstępnych prac badawczych, przeprowadzonych w celu weryfikacji danych zawartych w literaturze oraz doboru katalizatora *’ Pracę wykonano w rama[...]

 Strona 1