Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Arkadiusz Rutkowski"

Ocena adhezji tworzyw akrylowych do powierzchni żywicy acetalowej


  Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu przygotowania powierzchni żywicy acetalowej na siłę wiązania z tworzywami akrylowymi. Na podstawie przeprowadzonych badań wytrzymałościowych za pomocą urządzenia testującego Hounsfield H5 KS stwierdzono, że metoda przygotowania powierzchni acetalu nie wpływa w sposób istotny na siłę wiązania z tworzywem akrylowym. Istotne znaczenie na połączenie z żywicą acetalową ma rodzaj zastosowanego tworzywa akrylowego. Adhesion of 4 com. acrylic resins to a com. acetal resin (after its surface treatment) was studied by detn. of the contact stress. The adhesion did not depend on the surface treatment but depended on the acrylic resin used. Wzrastające wymagania pacjentów sprawiają, że producenci materiałów stomatologicznych wprowadzają na rynek coraz doskonalsze i nowocześniejsze produkty. Do wykonywania prac protetycznych najczęściej stosowane są syntetyczne tworzywa sztuczne wywodzące się z polimetakrylanu oraz stopy metali. Niedawno na polskim rynku pojawił się polimer nowej generacji. Jest nim żywica acetalowa, która oprócz zadowalającej estetyki1-3), odznacza się małym współczynnikiem przewodnictwa cieplnego, odpowiednią wytrzymałością mechaniczną, małą gęstością oraz, co jest niezwykle istotne, brakiem abrazyjności elementów retencyjnych względem twardych tkanek zęba4). Charakteryzuje się także pewnym stopniem elastyczności. Z tych względów tworzywo acetalowe w wykonawstwie ruchomych protez częściowych może stanowić alternatywę dla stopów metali lub materiałów akrylowych. Żywica acetalowa jest polimerem termoplastycznym, stanowiącym produkt polimeryzacji formaldehydu5-7). Niewątpliwą zaletą tego materiału jest brak monomeru resztkowego, który stanowiłby potencjalny czynnik mogący wywołać stany zapalne oraz reakcje alergiczne błony śluzowej jamy ustnej. Ponadto dostępność tej żywicy w 20 różnych kolorach sprawia, że osiągnięcie zadowalającego efektu estetycznego jest możliwe naw[...]

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni chromowo-kobaltowego stopu dentystycznego na siłę połączenia z tworzywem akrylowym


  Dokonano oceny siły wiązania pomiędzy tworzywem akrylowym, a stopem chromowo-kobaltowym w zależności od sposobu kondycjonowania powierzchni stopu. Najwyższe wartości naprężenia stycznego zarejestrowano po zastosowaniu systemu trybochemicznego Rocatec. Seventy samples of a Cr-Co alloy were sand-blasted with Al2O3 (grain size 50, 110 or 250 μm), optionally silanized, covered with molten acrylic resin under in-situ polymerization condidtions, and then studied for bond strength under shearing. The silanization of the alloy surface resulted in a significant increase in strength of the bond. Mimo ciągłych postępów technologicznych w dziedzinie systemów łączących, nadal aktualną kwestią pozostaje słaba adhezja pomiędzy stopami dentystycznymi a tworzywami akrylowymi. Połączenie mechaniczne bardzo często pozostawia mikroszczelinę, która może przyczyniać się do stopniowego oddzielenia tworzywa od metalu1, 2). Konsekwencją tego jest korozja niszcząca łączone powierzchnie3-5). Dodatkowym czynnikiem utrudniającym dobre połączenie żywica-stop, są różnice we właściwościach tych dwóch materiałów (skurcz polimeryzacyjny, pęcznienie tworzyw, różnice w rozszerzalności cieplnej). Tworzenie reaktywnych powierzchni uzyskuje się przez obróbkę strumieniowo-ścierną, trawienie elektrochemiczne, chemiczne a także elektrolityczne nanoszenie warstwy cyny6, 7).Piaskowanie powierzchni metalu tlenkiem glinu o różnej średnicy ziarna, jest metodą zalecaną przez wszystkich produce[...]

Postępowanie służb ratunkowych w przypadku skażenia chemicznego DOI:10.15199/62.2017.12.15


  Rozwój współczesnego przemysłu chemicznego ma olbrzymie znaczenie dla obecnego postępu cywilizacyjnego. Produkcja różnego rodzaju substancji chemicznych pozwala na zaopatrzenie poszczególnych gałęzi gospodarki w produkty wykorzystywane przez współczesnego konsumenta w każdej sferze jego życia, co narzuca opracowywanie coraz bardziej zaawansowanych technologii chemicznych. Dynamiczny postęp przemysłowy i rozwój technologii produkcyjnych wiąże się z ryzykiem niekontrolowanego bądź kontrolowanego wydostania się związków toksycznych do środowiska naturalnego, powodując tym samym skażenie chemiczne. Skażenie chemiczne środowiska (zamierzone bądź niezamierzone) wiąże się z ryzykiem ekspozycji organizmu człowieka na środki toksyczne z jednoczesnym wywołaniem u niego objawów chorobowych. W takich przypadkach niezbędne jest podjęcie przez właściwe służby ratunkowe odpowiednich działań w zakresie ewakuacji i właściwego leczenia osób poszkodowanych oraz minimalizowanie niekorzystnego wpływu powstałego skażenia na środowisko naturalne. Celem artykułu jest przedstawienie zasad postępowania służb ratunkowych na miejscu wypadku masowego lub katastrofy w przypadku wystąpienia skażenia chemicznego. Analizie poddane zostały kwestie dotyczące procedur związanych z segregacją medyczną poszkodowanych, z jednoczesnym uwzględnieniem możliwości narażenia na szkodliwe substancje chemiczne. Ponadto autorzy przedstawili zasady podejmowania właściwej dekontaminacji poszkodowanych jako kluczowego elementu działania na miejscu skażenia oraz standardy postępowania ratunkowego na etapie przedszpitalnym. Istota skażenia chemicznego Według jednej z najbardziej powszechnych definicji przez skażenie chemiczne należy rozumieć każde zanieczyszczenie powietrza, wody, gleby, ciała ludzkiego oraz przedmiotów substancjami szkodliwymi dla ludzi i zwierząt1). Skażenia mogą powstawać m.in. w wyniku awarii w zakładach przemysłowych czy też podczas wypadków drogowych z ud[...]

Emisja amoniaku do atmosfery. Przyczyny, zagrożenia zdrowotne, procedury ratownicze DOI:10.15199/62.2019.10.16

Czytaj za darmo! »

Amoniak (NH3) odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu całego ekosystemu. Szacuje się, że w skali rocznej w przyrodzie krąży 1-3 mld t naturalnego amoniaku1). Związek ten znalazł również dość szerokie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu. Dane Głównego Urzędu Statystycznego wykazują, że aż 98% emitowanego w Polsce amoniaku pochodzi z rolnictwa2). Z szacunkowych danych Departamentu Spraw Wewnętrznych Stanów Zjednoczonych wynika, że w skali przemysłowej rocznie na całym świecie wytwarza się ok. 140 mln t amoniaku. Największymi światowymi producentami tego związku są Chiny (44 mln t/r), Rosja (14 mln t/r) i Stany Zjednoczone (12,5 mln t/r). W Polsce w 2018 r. Arkadiusz Rutkowskia, Dorota Karkowskab, Małgorzata Czarny-Działakc, Halina Królc, Monika Szpringerc, Karol Bielskid, Igor Kondzielskie, Barbara Gworeke, Jarosław Chmielewskie,* 98/10(2019) 1609 Dr Igor KONDZIELSKI w roku 2000 uzyskał stopień doktora nauk chemicznych na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 2003 r. pracuje jako adiunkt w Instytucie Ochrony Środowiska - Państwowym Instytucie Badawczym w Warszawie. Specjalność - ocena ryzyka dla środowiska w zakresie losu i zachowania w środowisku środków ochrony roślin. Dr n. o zdr. Karol BIELSKI jest adiunktem na Wydziale Prawa i Administracji Uczelni Łazarskiego, radcą prawnym, członkiem Rady Ochrony Pracy przy Sejmie RP IX i X kadencji, dyrektorem Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SPZOZ w Warszawie. Specjalność - zdrowie oraz prawo. Dr hab. Monika SZPRINGER, prof. nadzw. - notkę biograficzną i fotografię Autorki wydrukowaliśmy w nr. 1/2019, str. 42. Table 1. Ammonia gas emissions from terrestrial sources4) Tabela 1. Emisja amoniaku (N-NH3) do atmosfery ze źródeł lądowych4) Źródło Emisja, mln t/r Udział w emisji całkowitej, % Chów zwierząt 21,6 48,6 Nawozy sztuczne 9,0 20,3 Uprawa roślin 2,6 5,9 Odchody ludzkie 2,6 5,9 Gleby naturalne 2,4 5,4 Spalanie bioma[...]

Uwalnianie ftalanów do środowiska i związane z tym zagrożenia zdrowotne DOI:10.15199/62.2019.1.2


  Postęp cywilizacyjny związany nierozerwalnie z tworzeniem i rozwojem nowych technologii warunkuje powstawanie dóbr konsumpcyjnych, do produkcji których wykorzystywane są nowe materiały powstałe z różnego rodzaju związków chemicznych. Obecnie w przetwórstwie tworzyw sztucznych szerokie zastosowanie mają również środki pomocnicze, pozwalające na otrzymywanie materiałów o wymaganych, zróżnicowanych parametrach przetwórczych i użytkowych. Do takich środków należą ftalany, związki będące solami i estrami kwasu ftalowego (benzeno- 1,3-dikarboksylowego). Stosowanych jest 7 ftalanów oznaczanych skrótami: DEHP (ftalan di(2-etyloheksylu)), DPB (ftalan dibutylu), BBP (ftalan butylobenzylu), DiBP (ftalan diizobutylu), DiDP (ftalan diizodecylu), DiNP (ftalandiizononylu) i DnOP (ftalan di-n-oktylu), które obecnie stanowią najbardziej rozpowszechnione organiczne plastyfikatory, używane głównie przy produkcji poli(chlorku winylu) (PVC), poli(chlorku winylidenu) (PVDC) oraz poli(octanu winylu) (PVA)1, 2). Na początku XXI w. produkcja ftalanów szacowana była na ok. 2,7 mln t/r3), dlatego też na ich działanie narażeni są nie tylko pracow- Jarosław Chmielewskia,*, Arkadiusz Rutkowskib, Bożena Wójtowiczc, Ilona Żeber-Dzikowskad, Monika Szpringerd, Małgorzta Czarny-Działakd, Barbara Gworeka, Magdalena Florek-Łuszczkie, Małgorzata Dziechciażf 42 98/1(2019) Dr hab. Ilona ŻEBER-DZIKOWSKA, prof. nadzw., jest przewodniczącą Ogólnopolskiej Sekcji Dydaktyki Biologii Polskiego Towarzystwa Przyrodniczego im. Mikołaja Kopernika, współpracuje z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Płocku oraz od wielu lat jest związana z Uniwersytetem Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się współczesnymi problemami nauk pedagogicznych, społecznych, biologicznych i środowiskowych, zrównoważonego rozwoju, lokalnymi działaniami środowiskowo-edukacyjnymi wśród szerokiego spektrum wiekowego dzieci, młodzieży i dorosłych. Ponadto w przestrzeni jej zainteresowań znajduje się p[...]

 Strona 1