Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Leonard Kopiński"

Badanie przydatności wywaru gorzelniczego do uprawy owocników boczniaka


  Uprawiano owocniki boczniaka w podłożu zawierającym słomę pszenną i wywar gorzelniczy. Stosowano wywar żytni i ziemniaczany. Podłoże uprawowe szczepiono zhomogenizowaną grzybnią hodowaną w płynnym podłożu zawierającym wywar. Wydajność owocników w podłożu zawierającym wywar żytni wynosiła 15,5%. W podłożu zawierającym wywar ziemniaczany wynosiła 13,3%. Wydajność ta była porównywalna z osiąganą podczas tradycyjnej uprawy owocników boczniaka. Zawartość metali ciężkich w owocnikach była mniejsza od dopuszczonej przez obowiązujące normy. Wywar gorzelniczy jest płynnym odpadem powstającym w gorzelniach rolniczych po oddestylowaniu etanolu z odfermentowanych zacierów z surowców skrobiowych. Negatywnymi jego cechami są: mała zawartość suchej masy, duże uwodnienie oraz mała trwałość. Obecnie większość wywaru skrobiowego jest skarmiana zwierzętami lub stosowana jako nawóz organiczny w uprawach polowych. Część suszy się, zatęża lub zakisza z roślinami zielonymi, słomą i innymi substratami ligninocelulozowymi. Stałą pozostałość po suszeniu próbowano stosować jako napełniacz tworzyw poliuretanowych. Wywar poddaje się również obróbce mikrobiologicznej. Hodując w nim drożdże lub inne mikroorganizmy, otrzymuje się białko paszowe albo biogaz [1-5]. Wysokie uwodnienie wywaru może być pozytywnie wykorzystane w uprawie owocników niektórych grzybów jadalnych. Podłoże uprawowe musi zawierać dużą ilość wody (60-70%), odpowiedni substrat ligninocelulozowy z dodatkami stymulującymi oraz intensyfikującymi wzrost grzybni i owocników [6, 7]. Woda, białko, mikroelementy, witaminy i inne składniki obecne w wywarze skrobiowym w połączeniu z substratem ligninocelulozowym (np. słomą zbóż, słomą rzepakową, trocinami drzew liściastych, plewami, osadkami kukurydzy itp.) mogą tworzyć dobre podłoże upra[...]

Biosorpcja metali ciężkich na granulkach alginianowych


  Przedstawiono przegląd literatury dotyczącej zastosowania granulek alginianowych do usuwania metali ciężkich z roztworów wodnych. Granulki produkuje się z alginianu sodu wg bardzo prostej technologii. Uzyskany biosorbent charakteryzuje się dużą pojemnością sorpcyjną metali ciężkich, nawet przy niskich stężeniach tych metali w roztworze, a ponadto można go łatwo regenerować z jednoczesnym odzyskiem metalu. Granulki alginianowe uznawane są za jedne z najbardziej obiecujących biosorbentów metali ciężkich. A review, with 70 refs., of methods for removal of heavy metals from aq. solns. Poważny problem dla środowiska, a przede wszystkim zagrożenie dla człowieka, stanowi zanieczyszczenie wody toksycznymi związkami metali ciężkich. Dlatego też zainteresowano się poszukiwaniem skutecznych i tanich metod oczyszczania ścieków. Wśród zanieczyszczeń są nie tylko metale toksyczne, kancerogenne i mutagenne, ale również metale cenne ekonomicznie. Z tego powodu ważnym zagadnieniem jest możliwość ich odzyskiwania. Termin "metale ciężkie" obejmuje heterogenną grupę metali o różnorodnych właściwościach fizykochemicznych. Pojęcie to jest powszechnie stosowane, chociaż nie zostało dotąd ściśle zdefiniowane. Do metali ciężkich najczęściej zalicza się Ag, As, Cd, Cr, Cu, Fe, Hg, Ni, Pb, Sn, Ti, V. Niektórzy dodatkowo uzupełniają tę grupę o Ca, Mg, Mn oraz Na. Inni1, 2) uważają, że metale ciężkie charakteryzuje gęstość większa niż 5 g/cm3. Ponadto często metale ciężkie dzieli się na trzy Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy w Bydgoszczy Sylwia Kwiatkowska-Marks *, Marek J. Wójcik, Leonard Kopiński Biosorpcja metali ciężkich na granulkach alginianowych Biosorption of heavy metals on alginate beads Dr hab. inż. Marek J. WÓJCIK, prof. UTP w roku 1968 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Szczecińskiej. Stopień doktora uzyskał w 1978 r. na Politechnice Warszawskiej, a w 1990 r. stopień doktora habilitowanego. Jest kierownikiem Kat[...]

 Strona 1