Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Bożena Tyliszczak"

Hydrożele z poli(kwasu akrylowego) dla nowoczesnych zastosowań agroinżynieryjnych


  Hydrożele akrylowe zdolne do kontrolowanego uwalniania nawozów mineralnych reprezentują nową generację nawozów, działających wg innych mechanizmów uwalniania składników niż nawozy dotąd stosowane. Celem badań było opracowanie podstaw technologii wytwarzania wolnodziałających nawozów otoczkowanych hydrożelem akrylowym modyfikowanych poli( glikolem etylenowym) (PEG). Badania obejmowały opracowanie sposobu otrzymywania w polu promieniowania mikrofalowego matrycy hydrożelowej zawierającej nawozy mineralne oraz określenie wpływu składu kompozycji na strukturę i właściwości fizykochemiczne otrzymanych kompozytów. Aq. soln. of CH2=CHCOOH was neutralized with KOH and crosslinked after addn. of (CH2=CHCONH)2CH2 in presence of poly(ethylene glycol), KH2PO4 and (NH4)2S2O8 at room temp. under microwave irradn. (400 W) for 3 min to produce an acrylic hydrogel used then as a controlled release fertilizer. Structure of the hydrogels was studied by SEM and X-ray diffraction anal. The hydrogels were tested for H2O absorption capacity and kinetics of KH2PO4 release to distd. H2O. The full release of KH2PO4 was achieved after 20 days of expt. W drugiej połowie XX w. nastąpił duży wzrost zainteresowania polimerami charakteryzującymi się zdolnościami do absorbowania dużych ilości wody1, 2). Polimery takie nazywane hydrożelami, Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki Bożena Tyliszczak*, Krzysztof Pielichowski Hydrożele z poli(kwasu akrylowego) dla nowoczesnych zastosowań agroinżynieryjnych Poli(acrylic acid) - based hydrogels for modern agricultural applications Prof. dr hab. inż. Krzysztof PIELICHOWSKI w roku 1992 ukończył studia na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej. Stopień doktora uzyskał w 1995 r. (na Akademii Górniczo-Hutniczej), doktora habilitowanego w 1999 r. (Politechnika Warszawska)., a tytuł profesora w 2006 r. Jest kierownikiem Katedry Chemii i Technologii Tworzyw Sztucznych Politec[...]

Hydrogel superabsorbents as microelement carriers Superabsorbenty hydrożelowe jako nośniki mikroelementów DOI:10.15199/62.2015.5.30


  Two com. hydrogels were used as sorbents of Cu(II), Zn(II), Mn(II) and Fe(III) ions from their aq. solns. in the presence of Na N-(1,2-dicarboxyethylene)-D,L-aspartate under static conditions to det. kinetic and adsorption parameters of the sorption at changing pH and concn. of metals. The hydrogels can be applied in modern agriculture. Przedstawiono możliwość zastosowania hydrożeli Luquasorb 1160 oraz Luquasorb 1280 jako materiałów wyjściowych do otrzymywania nawozów mineralnych o kontrolowanym działaniu na bazie biodegradowalnego czynnika kompleksującego. Sorpcję kompleksów Cu(II), Zn(II), Mn(II) i Fe(III) z kwasem iminodibursztynowym prowadzono metodą statyczną na wymienionych superabsorbentach polimerowych. Określono wpływ stężenia, czasu kontaktu faz, pH oraz obecności jonów azotanowych( V) i siarczanowych(VI) na pojemność sorpcyjną. Wyznaczono parametry kinetyczne i sorpcyjne. W ostatnich latach nieregularne opady deszczu i długotrwałe okresy suszy powodują zmiany klimatu, wpływające na osiąganie niskiej wydajności w uprawach polowych. W związku z tym poszukuje się składu podłoża, które zapewni utrzymanie w środowisku korzeni optymalnych właściwości fizycznych, głównie powietrznych i wodnych. W celu modyfikacji podłoży można stosować dodatki syntetyczne, hydrożele, zwane superabsorbentami polimerowymi (SPA). Są to usieciowane związki wielkocząsteczkowe zdolne chłonąć wodę w ilościach od 10-krotnie do nawet 1000-krotnie większych od ich suchej masy. Zjawisko pochłanianwody jest konsekwencją rozsunięcia sieci łańcuchów polimerowych, co przejawia się spęcznieniem materiału polimerowego, który przyjmuje postać żelu1, 2). Najbardziej pożądanymi cechami hydrożeli z punktu widzenia ich zastosowań są przede wszystkim możliwie duża pojemność absorpcji, duża szybkość odwracalnego chłonięcia cieczy, wytrzymałość mechaniczna, nietoksyczność, odporność chemiczna oraz odporność termiczna (szczególnie istotna w przypadku specjaln[...]

Porównanie matryc hydrożelowych na bazie polisacharydów DOI:10.15199/62.2017.12.30


  Materiały hydrożelowe cieszą się ostatnio bardzo dużą popularnością, a ich synteza z polimerów biodegradowalnych, takich jak chitozan i żelatyna, może wpłynąć na rozwój technologii chemicznej, nanotechnologii, inżynierii tkankowej, a także rozszerzyć gałęzie przemysłu ściśle związane z medycyną, farmacją, stomatologią, kosmetologią oraz rolnictwem. Hydrożele to przestrzennie usieciowane hydrofilowe materiały, które składają się z dwóch lub więcej komponentów. Wykazują one duże zdolności do pochłaniania roztworów wodnych w sposób odwracalny, przy jednoczesnym zachowaniu swojej trójwymiarowej struktury. Ich właściwości zależą od tego z jakiego rodzaju monomeru zostały otrzymane oraz od zastosowanej metody syntezy, np. zmiana masy cząsteczkowej czynnika sieciującego może wpłynąć na stopień usieciowania struktury hydrożelowej. Można to wykorzystać np. przy otrzymywaniu materiałów medycznych. Sieć polimerowa może pełnić tu rolę swoistego sita molekularnego, które może być barierą dla dużych cząsteczek (np. immunoglobuliny), a ułatwiać dyfuzję mniejszych (np. insuliny)1-5). Hydrożele można podzielić na materiały konwencjonalne, które są zbudowane z luźno połączonych łańcuchów hydrofilowych oraz na żele wrażliwe na bodźce. Wykazują one duży stopień pęcznienia przy zachowaniu trójwymiarowej struktury oraz zdolność do odpowiedzi na niewielkie zmiany temperatury, pH środowiska oraz światła3). Istnieje kilka metod syntezy materiałów hydrożelowych. Do najbardziej podstawowych należy polimeryzacja w polu promieniowania UV lub promieniowania mikrofalowego. Pierwsza z nich jest zaliczana do metod proekologicznych. Przemawia za tym krótki czas reakcji i duża jej szybkość, małe wymagania co do powierzchni reakcji oraz brak konieczności stosowania rozpuszczalników organicznych, które negatywnie wpływają na środowisko zewnętrzne. Istota tego procesu polega na dysocjacji wiązań podwójnych w m[...]

Silver nanoparticles as components of agricultural chemicals Nanocząstki srebra jako składniki preparatów agrochemicznych DOI:10.12916/przemchem.2014.1730


  A review, with 33 refs., of methods for prodn. and uses of Ag nanoparticles in plant protection as well as their biocidal activity against bacteria, viruses and fungi. We współczesnym rolnictwie ochrona roślin przed agrofagami realizowana jest głównie metodami chemicznymi, wykorzystującymi syntetyczne pestycydy. Wymagania stawiane obecnie środkom ochrony roślin sprawiły, że wycofano ze stosowania wiele substancji aktywnych, charakteryzujących się wysoką toksycznością oraz stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska. W poszukiwaniach nowych, bezpiecznych fungicydów duże nadzieje wiąże się z wysoką aktywnością fungistatyczną nanocząstek metalicznych, które wykazują właściwości biobójcze. Nanocząstki srebra dzięki nanometrycznym rozmiarom mają o wiele silniejszą aktywność biochemiczną w porównaniu ze srebrem jonowym, dzięki czemu zdecydowanie efektywniej zwalczają bakterie, wirusy i grzyby. Biobójcza aktywność nanocząstek srebra jest zależna od rozmiaru i kształtu drobin.Jednym z podstawowych problemów współczesnej produkcji rolniczej jest ograniczenie strat w plonach powodowanych przez choroby roślin, szkodniki oraz chwasty. Obecnie realizowane jest to głównie metodami chemicznymi, wykorzystującymi syntetyczne pestycydy. Wobec wycofania w ostatnich latach z praktyki rolniczej wielu preparatów prowadzone są poszukiwania nowych, bezpiecznych dla ludzi i środowiska substancji przydatnych w zwalczaniu agrofagów. Wśród potencjalnych fungicydów na szczególną uwagę zasługują nanocząstki srebra charakteryzujące się wysoką aktywnością biobójczą. O możliwości wykorzystania ich w ochronie roślin przed chorobami roślin powodowanymi przez grzyby świadczą dane literaturowe oraz wyniki wstępnych badań przeprowadzonych w Katedrze Ochrony Roślin Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie1). Istotne znaczenie mogą mieć również badania dotyczące fungistatycznej aktywności nanocząstek miedzi. Nieorganiczne związki tego pierwiastka (tlenoch[...]

Animal-derived chitosans. Characteristics, comparison, application Chitozany zwierzęce. Charakterystyka, porównanie, wykorzystanie DOI:10.15199/62.2016.10.42


  A review, with 35 refs. and a particular attention given to Beetosan, a chitosan derived from the exoskeletons of naturally died honeybees. Zaprezentowano źródła pozyskiwania i obróbki chityny i chitozanu. Przedstawiony przegląd literaturowy zawiera również informacje dotyczące Beetosanu, chitozanu pochodzącego z pancerzy pszczół. Współcześnie chityna i chitozan (jej deacetylowana pochodna) należą do niezmiernie ważnej grupy polimerów z punktu widzenia medycyny, farmacji, biotechnologii i biomedycyny. Powszechnie są one stosowane w opatrunkach hydrożelowych, ponieważ należą do substancji, które przyspieszają proces gojenia się ran. Duże zainteresowanie tymi polisacharydami wynika przede wszystkim z takich ich właściwości, jak biokompatybilność, biodegradowalność, bakteriostatyczność, brak toksyczności, dobra adsorpcja, bardzo dobra wytrzymałość mechaniczna oraz bioadhezyjność. Chityna została po raz pierwszy odkryta w 1811 r. przez Henri’ego Braconnota, francuskiego chemika i aptekarza. Ten polisacharyd, a właściwie kompleks chityna-glukan (nazwany funcina), został wyodrębniony ze ściany komórkowej grzybów z rodziny Agaricus volvaceus, A. acris, A. cantarellus, A. piperatus, Hydnum repandum, H. hybridum i Boletus viscidus jako pozostałość po obróbce roztworem wodorotlenku potasu. Naukowiec, który tego dokonał stwierdził, że uzyskany związek zawiera azot, ale w mniejszej ilości niż białko. Po 1823 r. pojawiła się nazwa chityna, a jej chemiczna struktura została wyjaśniona dopiero w 1930 r.1). Pod względem chemicznym chityna ma budowę zbliżoną do budowy celulozy, przy czym zawiera jednostki N-acetylo-D-glukozo- 2-aminowe, które tworzą długie łańcuchy polimerowe połączone wiązaniami β-1,4-glikozydowymi (rys. 1)2). Chitozan jest pochodną chityny powstającą przez jej N-deacetylację (rys. 2)3, 4). Chityna może występować w trzech odmianach, zależnie od pochodzenia. Poszczególne odmiany różnią się od siebie właściwoś[...]

 Strona 1