Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Jacek Arct"

Sun filters. Trends of development Filtry słoneczne. Trendy rozwojowe DOI:10.12916/przemchem.2014.2185


  A review, with 33 refs., of org. compds. used as UV barrier substances in cosmetics. Dokonano przeglądu nowych substancji chemicznych mających zastosowanie do wytwarzania filtrów przeciwsłonecznych w kosmetyce. Środki ochrony przeciwsłonecznej stanowią jedną z najliczniejszych grup kosmetyków. Są uznawanym przez wszystkich sposobem zapobiegania przedwczesnemu egzogennemu starzeniu się skóry, znacznie skuteczniejszym niż szeroko reklamowane substancje czynne o działaniu "odmładzającym". W praktyce kosmetycznej stosuje się dwie metody zapobiegania szkodliwemu działaniu promieniowania UV: izolowanie skóry, niedopuszczanie do kontaktu z promieniami słonecznymi (nawet odbitymi i rozproszonymi) oraz przerywanie wywoływanych przez nie reakcji rodnikowych przez stosowanie inhibitorów (antyutleniaczy). Ze zrozumiałych względów większe znaczenie ma metoda pierwsza, choć współczesna kosmetologia uważa, że w pełni skuteczne jest łączne stosowanie bezpośredniej ochrony przed UV i zapobieganie rodnikowej destrukcji. Stosowanie kosmetyków chroniących skórę przed UV zawartym w świetle słonecznym ma długą historię. Pierwsze preparaty zawierające substancje absorbujące promieniowanie elektromagnetyczne w zakresie 280-320 nm (salicylan i cynamonian benzylu) wprowadzono do użycia w USA w 1928 r. Od tamtej pory metoda ta rozwinęła się i uległa wielu modyfikacjom. Były one związane z wprowadzeniem nowych substancji absorbujących promieniowanie (filtry słoneczne) i nowych doskonalszych form kosmetycznych zapewniających bardziej równomierne rozprowadzanie ich na skórze. Rosnące wymagania toksykologiczne doprowadziły w latach siedemdziesiątych XX w. do opracowania europejskiej Dyrektywy Kosmetycznej i do stworzenia zamkniętej listy filtrów, która z pewnymi zmianami przetrwała do dziś. Rewolucją było opracowanie wkrótce potem metody nanomizacji pigmentów, przede wszystkim TiO2 i ZnO doskonale odbijających promieniowanie z zakresu ultrafioletu, przy ty[...]

Metody oceny aktywności przeciwrodnikowej stosowane w przemyśle chemicznym


  Jednym z podstawowych czynników zmniejszających trwałość wyrobów przemysłu chemicznego, takich jak m.in. tworzywa sztuczne, powłoki lakiernicze, oleje, smary, produkty żywnościowe, farmaceutyczne i kosmetyczne, są reakcje rodnikowe, przede wszystkim procesy związane z utlenianiem. Procesy te hamuje się przez dodatek przeciwutleniaczy, które mają zdolność zapobiegania powstawaniu rodników bądź przerywania łańcuchowej reakcji oksydacji. Z tego powodu metody oceny stopnia ochrony materiałów przed reakcjami rodnikowymi i ich stabilności antyoksydacyjnej odgrywają coraz większą rolę w produkcji przemysłowej. Ponieważ w większości metody te nie są standaryzowane, w praktyce stosuje się wiele metod dostosowywanych do rodzaju materiału, badanych antyutleniaczy i warunków ich stosowania. A review, with 58 refs., of methods for detn. of antioxidant stability of plastics, paint coatings, oils, greases, foods, pharmaceuticals and cosmetics. Ogromna większość stosowanych w praktyce wyrobów i materiałów organicznych podlega procesom starzenia, powodującym zmianę pierwotnych właściwości i zmniejszenie czasu przydatności do użycia. Dotyczy to zwłaszcza materiałów polimerowych, tworzyw sztucznych, powłok ochronnych, naturalnych i syntetycznych olejów, produktów farmaceutycznych, kosmetycznych i żywnościowych. Wyższa Szkoła Zawodowa Kosmetyki i Pielęgnacji Zdrowia, Warszawa Anna Ratz-Łyko, Jacek Arct* Metody oceny aktywności przeciwrodnikowej stosowane w przemyśle chemicznym Methods for determination of antioxidant activity in chemical industry Wyższa Szkoła Zawodowa Kosmetyki i Pielęgnacji Zdrowia, Podwale 13, 00-252 Warszawa, tel.: (22) 635 14 47, fax: (22) 635 79 23, e-mail: j.arct@ wszkipz.pl Mgr inż. Anna RATZ-ŁYKO w roku 2008 ukończyła studia na Wydziale Nauk o Żywności Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (specjalność: Biotechnologia i Mikrobiologia Żywności) oraz studia podyplomowe "Chemia Kosmetyczna" prowadzone przez Wyż[...]

Self tan formulations. Maillard reaction in cosmetology Samoopalacze. Reakcja Maillarda w kosmetyce DOI:10.15199/62.2016.4.5


  Fundamentals and review, with 55 refs., of active substances used in com. practice. Mechanizm działania samoopalaczy opiera się na reakcjach chemicznych zachodzących pomiędzy ich składnikami a aminokwasami znajdującymi się w warstwie rogowej naskórka. Jako składniki barwiące stosuje się małocząsteczkowe cukry redukujące (dihydroksyaceton, erytruloza). Reagują one z aminokwasami, tworząc brązowe pigmenty (melanoidyny). Ta przemiana chemiczna nazywana jest reakcją Maillarda. Efekty działania, takie jak szybkość pojawiania się zabarwienia, jego intensywność i odcień, zależą od wielu czynników, m.in. od pH i stopnia uwodnienia warstwy rogowej. W celu poprawienia powstającego odcienia często do produktów dodaje się inne barwniki reaktywne, takie jak juglon lub lawson. Zgodnie z doniesieniami literaturowymi erytruloza pod wieloma względami przewyższa dihydroksyaceton, jest jednak droższa. Zarówno dihydroksyaceton, jak i erytruloza są związkami nietrwałymi, recepturowanie kosmetyków z ich udziałem podlega licznym ograniczeniom. Występujące we współczesnych rozwiniętych społeczeństwach zapotrzebowanie na zdrowy, opalony wygląd, w połączeniu z rosnącą świadomością zagrożeń wynikających z ekspozycji skóry na promieniowanie UV spowodowało zainteresowanie środkami ułatwiającymi opalanie i pozwalającymi na uzyskanie brązowego odcienia skóry bez wystawiania jej na słońce lub promieniowanie generowane w solariach.Substancje przyspieszające opalanie stosowane zewnętrznie, takie jak tyrozyna i jej pochodne okazały się mało efektywne1, 2). Z kolei aktywatory typu psoralenu i innych pochodnych furanokumaryn nie są stosowane ze względu na skutki uboczne3). Podobnie, doustne środki wywołujące imitację opalenizny, przede wszystkim astaksantyna, nie zostały dozwolone do stosowania, ponieważ są potencjalnie szkodliwe dla organizmu ludzkiego4, 5). Jest zrozumiałe, że w tej sytuacji ogromną popularnością cieszą się kosmetyki zawierające substancj[...]

Charakterystyka i zastosowanie bursztynu bałtyckiego w przemyśle farmaceutycznym i kosmetycznym


  Bursztyn bałtycki (sukcynit) jest naturalną żywicą kopalną. Ze względu na przypisywane mu właściwości lecznicze i pielęgnacyjne wykorzystywany jest coraz chętniej do wytwarzania produktów farmaceutycznych i kosmetycznych o potencjalnym działaniu biologicznym. W literaturze naukowej pojawiają się liczne informacje o takich jego właściwościach fizycznych, jak gęstość, twardość, współczynnik załamania światła, temperatura mięknienia oraz takich właściwościach chemicznych, jak skład chemiczny oraz struktura. W literaturze popularno-naukowej oraz patentowej można znaleźć informacje o zastosowaniu bursztynu w przemyśle farmaceutycznym i kosmetycznym. Brak jest jednak pełnej identyfikacji składu bursztynu oraz jednoznacznych informacji na temat jego struktury, a także obiektywnych dowodów w postaci badań medycznych, potwierdzających skuteczność i mechanizm działania bursztynu i/lub zawartych w nim związków. A review, with 45 refs., of occurrence, chemical properties and uses of fossil succinite. aPolitechnika Warszawska; bWyższa Szkoła Zawodowa Kosmetyki i Pielęgnacji Zdrowia, Warszawa; cGalvano-Aurum SC, Warszawa Charakterystyka i zastosowanie bursztynu bałtyckiego w przemyśle farmaceutycznym i kosmetycznym Characteristics and application of Baltic amber in pharmaceutical and cosmetic industries Prof. nzw. dr inż. Jacek ARCT w roku 1962 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. W 1972 r. na tej uczelni uzyskał stopień doktora. Jest profesorem nadzwyczajnym i rektorem Wyższej Szkoły Kosmetyki i Pielęgnacji Zdrowia w Warszawie. Wieloletni prezes Polskiego Towarzystwa Kosmetologów. Specjalność - chemia związków biologicznie czynnych i synteza organiczna, chemia i technologia kosmetyków. Laboratorium Procesów Technologicznych, Wydział Chemiczny, Politechnika Warszawska, ul. Noakowskiego 3, 00-664 Warszawa, tel.: (22) 621-01-38, fax: (22) 625-53-17, e-mail: Ludwik.Synoradzki@ch.pw.edu.pl Prof. nzw. dr [...]

Technological and physicochemical aspects of the production of cleaning cosmetic concentrates Technologiczne i fizykochemiczne aspekty wytwarzania koncentratów kosmetyków myjących DOI:10.15199/62.2015.5.16


  Lyotropic liq. crystal, coacervate and emulsion concs. were prepd. by compounding com. surfactants (Na lauryl ether sulfate, ethylene oxide-lauryl alc. adduct, isopropyl palmitate, stawbery seed oil), preservatives and H2O and studied for rheol. properties, soly. in water and stability. Only the coacervate meet all user requirements. The concn. relationship of the coacervate viscosity showed a pecurial max. as diln. of the coacerwate with water resulted in increasing its viscosity. Przedstawiono wyniki badań nad opracowaniem koncentratów kosmetyków myjących. Jako potencjalne formy tego typu preparatów zaproponowano liotropowy ciekły kryształ, koacerwat i emulsję. Wykazano zalety i wady wytwarzania i stosowania tego typu produktów w odniesieniu do właściwości reologicznych, rozpuszczalności w wodzie i stabilności produktu. Stwierdzono, że spośród badanych form preparatów, jedynie koacerwat może predysponować do miana koncentratu. W przypadku produktów w formie emulsji i liotropowego ciekłego kryształu istniała możliwość uzyskania preparatu o względnie wysokim stężeniu substancji aktywnych, ale po rozcieńczeniu nie otrzymywano kosmetyków o wymaganych przez konsumentów właściwościach użytkowych. Receptury i technologie wytwarzania kosmetyków przeznaczonych do higieny ulegają ciągłym przeobrażeniom. W ostatnich latach można zaobserwować intensywny rozwój tej grupy produktów, głównie w zakresie poprawy funkcjonalności i bezpieczeństwa stosowania. Wprowadzane do praktyki przemysłowej nowe rozwiązania recepturowe związane są najczęściej ze stosowaniem nowych surowców, bardzo często pochodzenia naturalnego. Wiele prac badawczych i rozwojowych związanych jest także z opracowaniem nowoczesnych form kosmetyków. Potrzeba prowadzenia takich prac wynika głównie z konieczności dostosowania preparatu do opakowania lub też mody- Lyotropic liq. crystal, coacervate and emulsion concs. were prepd. by compounding com. surfactants (Na lauryl [...]

Optimalization of the hydrophobic phase composition for improving the operational properties of two-phase liquids used for removing make-up Optymalizacja składu fazy hydrofobowej w celu poprawy użytkowych właściwości dwufazowych płynów do demakijażu DOI:10.15199/62.2015.11.6


  Aq. soln. of NaCl, Na4 versenate, a dye and a preservative were mixed with cyclopentasiloxane or/and isohexadecane to 2-phase fluids studied for their dispersion stability and ability to distribution on the skin, absorption in epiderma, formation of sticky and oily films on the skin and smoothing the skin as well as for efficiency of removing the makeup from the skin by a sensoric method. The phase sepn. rate and absorption ability of the fluid decreased while the ability of film formation increased with the increasing content of isohexadecane. Przeanalizowano wpływ składu fazy hydrofobowej na właściwości użytkowe dwufazowych płynów do demakijażu. Opracowano i przygotowano pięć modelowych preparatów, różniących się zawartością dwóch składników hydrofobowych (izoheksadekan i silikon cykliczny). Produkty poddano badaniom użytkowym i testom sensorycznym. Stwierdzono, że wysoka zawartość izoheksadekanu powoduje znaczące skrócenie czasu rozwarstwiania się preparatów (po intensywnym wymieszaniu) oraz pogorszenie właściwości sensorycznych. Od kilku lat na rynku można zaobserwować rosnące zainteresowanie dwufazowymi preparatami do demakijażu. Są to produkty bazujące głównie na rozpuszczalnikach hydrofobowych i hydrofilowych. Niezwykle interesującym podejściem zastosowanym w tego typu produktach jest brak w ich składzie surfaktantów (emulgatorów), służących głównie do uzyskania dyspersji o odpowiedniej stabilności. W takich przypadkach, dla preparatu składającego się z wyraźnie rozdzielonych faz hydrofobowej i hydrofilowej, istnieje konieczność odpowiedniego wymieszania bezpośrednio przed aplikacją. Celem takiego działania jest ujednorodnienie produktu (wytworzenie emulsji) i zapewnienie w ten sposób stałego składu, w każdej porcji aplikowanego kosmetyku. Jednakże, od powstającego układu nie jest wymagana bardzo duża stabilność. Mieszanina powinna być jednorodna tylko przez kilkanaście lub kilkadziesiąt sekund. Konsument aplikuje w[...]

 Strona 1