Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"MARCIN KŁOS"

Właściwości wytrzymałościowe kłaczków w uzdatnianiu wód

Czytaj za darmo! »

Jedną z istotnych właściwości kłaczków, które decydują o końcowym efekcie uzdatniania wody, jest wytrzymałość kłaczków powstających podczas procesu koagulacji. Wytrzymałość agregatu zależy od wiązań międzycząsteczkowych pomiędzy jego elementami [1]. Jest to równoznaczne z wytrzymałością i ilością indywidualnych wiązań wewnątrz kłaczka, które mogą ulec rozerwaniu jeżeli zostaną poddane działaniu siły o wartości większej niż siła tychże wiązań. Literatura wskazuje na dwa podstawowe mechanizmy rozpadu kłaczka: erozja powierzchniowa (surface erosion) oraz fragmentacja (large-scale fragmentation) [2]. Erozja powierzchniowa polega na odrywaniu się małych cząstek z powierzchni kłaczka, w konsekwencji powodując wzrost liczby cząstek o niewielkich rozmiarach. Fragmentacja natomiast, to [...]

Ocena możliwości optymalizacji procesu koagulacji - doświadczenia z eksploatacji układów technologicznych z sedymentacją i flotacją ciśnieniową

Czytaj za darmo! »

Prawidłowo prowadzony proces koagulacji jest warunkiem uzyskania wody uzdatnionej o wymaganej jakości. Podstawowymi zanieczyszczeniami wód powierzchniowych, które wymagają usunięcia są związki mineralne, które nadają wodzie mętność oraz nierozpuszczone i rozpuszczone związki organiczne, głównie kwasy humusowe, w przypadku niektórych wód okresowo również mikroorganizmy planktonowe oraz produkty ich metabolizmu. Dla tego typu wód istnieje niebezpieczeństwo powstawania ubocznych produktów dezynfekcji i zgodnie z wytycznymi EPA (Environmental Protection Agency) wymagane jest prowadzenie tzw. pogłębionej koagulacji (enhanced coagulation). Proces uzdatniania jest wówczas optymalizowany pod kątem uzyskania lepszej efektywności usuwania zanieczyszczeń organicznych. Jednak uzdatnianie, którego celem jest usuwanie zanieczyszczeń związków organicznych jest nie tylko znacznie trudniejsze w porównaniu do typowego sposobu prowadzenia tego procesu, ale wymaga także odmiennego sposobu optymalizacji koagulacji. Podstawowa trudność w prowadzeniu pogłębionej koagulacji wynika z faktu, iż zakres dawki skutecznej dla usuwania prekursorów UPU i UPD oraz dla usuwania mętności jest różny. Skutkuje to podwyższoną mętnością wody opuszczającej osadniki lub komory flotacji i przeciążeniem filtrów zawiesiną pokoagulacyjną. Problem optymalizacji procesu koagulacji pojawia się zarówno przy prowadzeniu procesu z zastosowaniem koagulantów hydrolizujących, jak i wstępnie zhydrolizowanych. Dlatego już na etapie testów laboratoryjnych należy podjąć kluczową decyzję, czy będziemy optymalizować proces pod kątem usuwania zawiesin, czy też związków rozpuszczonych. Optymalizacja wielkości dawki oraz pozostałych parametrów technologicznych powinna uwzględniać różnice w charakterze działania reagentów hydrolizujących i wstępnie zhydrolizowanych oraz mechanizmy ich działania, ze szczególnym uwzględnieniem większej zdolności koagulantów wstępnie zhydrolizowanych do neut[...]

Zastosowanie procesu flotacji ciśnieniowej w oczyszczaniu wód popłucznych


  Eksploatacja filtrów pospiesznych wiąże się z koniecznością ich okresowego płukania. Do płukania filtrów używana jest zwykle woda uzdatniona, pobierana ze zbiornika wody czystej. Zarówno ze względu na znaczne objętości wód popłucznych, jak i znaczną wysokość opłat środowiskowych za wprowadzanie do środowiska, powtórne ich wykorzystanie jest uzasadnionym działaniem technologicznym. Opracowany przez EPA "Filter Backwash Recycling Rule (FBRR) Technical Guidance Manual" dotyczący recyrkulacji wód popłucznych wyraźnie wskazuje, że sprowadzenie procesu oczyszczania wód popłucznych jedynie do usunięcia zawiesiny jest dalece niewystarczające [1]. Według Cornwella i Lee [2] w popłuczynach, poza zawiesinami, mogą występować w znaczących stężeniach THM-y i kwasy halooctowe, których stężenia były odpowiednio 92 i 24 razy większe niż w wodzie surowej. Jednak tak naprawdę, podstawowym problemem jest bardzo wysoka, w stosunku do wody surowej, zawartość patogenów. Badania dowodzą, że np. Cryptosporidium, które w wodach popłucznych mogą występować w stężeniach wielokrotnie przekraczających ich zawartość w wodzie surowej, w konsekwencji w wyniku recyrkulacji tych wód do głównego układu technologicznego, stwarzają niebezpieczeństwo ich pojawienia się w wodzie uzdatnionej. W próbkach popłuczyn ilość Giardia i Cryptosporidium była odpowiednio 16 i 21 razy większa niż w odpowiednich próbkach wody surowej. Całkowite stężenie oocyst w popłuczynach średnio było 7 razy większe niż w wodzie surowej [3-5]. Szczególną wagę przywiązuje się do obecności oocyst Cryptosporidium, gdyż są one mało podatne na dezaktywację podczas dezynfekcji chlorem. Dlatego też istotna jest wysoka skuteczność podstawowych procesów technologicznych, tzn. koagulacji, separacji zawiesin oraz filtracji. Badania mikrobiologiczne na obecność tych pasożytów są bardzo pracochłonne i dlatego do oceny skuteczności uzdatniania wody pod kątem ich usuwania można wykorzystać metody pośred[...]

Stability analysis of aluminum species in pre-hydrolyzed coagulants. Analiza stabilności form glinu w koagulantach wstępnie zhydrolizowanych


  Two com. Al coagulants were used (after ageing for 17 weeks) for water purifn. to study their stability and ability to surface charge neutralization of colloidal impurities. Activity of the coagulants decreased with increasing ageing time. Formy glinu występujące w koagulantach wstępnie zhydrolizowanych mogą ulegać transformacji w czasie ich magazynowania, co może wynikać z technologii produkcji tej grupy reagentów. Konsekwencją procesu "starzenia się" polichlorków glinu (PACl), które są powszechnie stosowanymi w praktyce koagulantami, było zmniejszenie zawartości polimeru Al13. W wyniku "starzenia się" roztworów polichlorków glinu następował proces strącania glinu do form o niskim ładunku powierzchniowym, co znacząco obniżało zdolność koagulantów do neutralizacji ładunku koloidalnych zanieczyszczeń obecnych w oczyszczanej wodzie. Koagulacja prowadzona zgodnie z mechanizmem neutralizacji ładunku zanieczyszczeń koloidalnych przy użyciu koagulantów wstępnie zhydrolizowanych jest znacznie bardziej efektywna, niż w przypadku stosowania koagulantów hydrolizujących. Zastosowanie koagulantów zawierających spolimeryzowane formy glinu pozwala na zmniejszenie wymaganej dawki reagenta oraz na skuteczne prowadzenie procesu w niskich temperaturach. Fakt ten bezpośrednio związany jest z formami występowania glinu, które determinują strukturę produktów ich hydrolizy. Poza monomerami glinu, które są jedyną formą glinu w koagulantach hydrolizujących, w roztworach koagulantów wstępnie zhydrolizowanych obecne są także spolimeryzowane hydroksykompleksy charakteryzujące się dużym ładunkiem dodatnim. Szczególne znaczenie ma polimer Al13 o wzorze [Al13O4(OH)24]7+ uważany za najbardziej stabilną, a zarazem najefektywniejszą formę glinu w procesie koagulacji. Polikationowe produkty wstępnej hydrolizy glinu po dodaniu do oczyszczanej wody zdecydowanie wolniej ulegają strąceniu do Al(OH)3 niż glin obecny w siarczanie glinu. Ponadto polimeryczna [...]

 Strona 1