Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Zaborowski"

Walory przyrodnicze i krajoznawcze Rozewia i Lisiego Jaru (2) DOI:


  W pierwszej części artykułu opisano historię i stan dzisiejszy obydwu latarni morskich na klifie w Rozewiu, tj. pracującej Rozewie I i pełniącej funkcję budynku administracyjnego Rozewie II. Ponadto ukazano walory krajoznawcze, edukacyjne, przyrodnicze i krajobrazowe tzw. Blizarium Rozewskiego oraz jego otoczenia. Z kolei przedstawiamy charakterystykę przyrodniczą i krajoznawczą klifu nadbałtyckiego z rezerwatem przyrody Przylądek Rozewski oraz wąwozem Lisi Jar w tej części artykułu. Rezerwat buków i wybrzeże w Rozewiu Na stromym klifie, mierzącym około 50 m wysokości, znajduje się mieszany bukowy las chroniony jako rezerwat przyrody Przylądek Rozewski, utworzony w 1959 r. na powierzchni 12,15 ha. Można tu podziwiać wspaniałe buki, wśród których są drzewa liczące do 200 lat. Rosną tu także pojedyncze okazy brzozy, dzikiej gruszy, świerka, klonu i jarzębiny. Poniżej koron drzew rozwijają się krzewy leszczyny, wikliny, jałowca, jeżyn, malin, głogu i kaliny. Runo leśne tworzą rośliny towarzyszące bukom, a zwłaszcza widłak torfowy, bluszcz, wrzos i storczyki. Przylądek Rozewie znajduje się na jednym z głównych szlaków przelotu ptaków wędrownych, co sprawia, że wiosną i jesienią różne gatunki przelatują nad tutejszym rezerwatem, a niektóre zatrzymują się dla odpoczynku.W pobliżu latarni morskiej Rozewie I można zejść po dość stromym klifie, ocienionym okazałym lasem bukowym, nad brzeg Bałtyku. W tym rejonie wobec osuwania się klifu, podmywanego przez fale morskie, już w 1896 r. zbudowano kamienno- betonową opaskę falochronową o długości niespełna kilometra, co przerwało abrazyjną działalność morza na tym odcinku. Fale morskie, przez 115 lat rozbijając się o kamienie i odlewy betonowe, [...]

Kontrola oddziaływania akustycznego na środowisko przykładowej farmy wiatrowej w województwie łódzkim DOI:10.15199/2.2019.4.2


  U schyłku XX wieku w większości krajów świata nastąpił intensywny rozwój energetyki bazującej na odnawialnych źródłach energii (OZE). Źródła te oprócz wielu zalet, mają też mankamenty [1-11]. Jeden z rodzajów OZE - siła wiatru - to czyste źródło energii o nieograniczonych zasobach, chociaż w praktyce o zmiennej mocy, zależnej od pory dnia i roku [1, 8, 11]. Celem tej pracy jest ukazanie głównych zalet i wad elektrowni wiatrowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich potencjalnego oddziaływania na klimat akustyczny okolicy. Elektrownia wiatrowa, produkując energię bez zanieczyszczania środowiska spalinami i pyłem, przyczynia się do zmniejszenia wykorzystywania paliw kopalnych, a tym samym do redukcji możliwości występowania kwaśnych deszczów, efektu cieplarnianego i smogu - zjawisk związanych z rozwojem energetyki opartej na stałych paliwach konwencjonalnych [11-16]. Produkcja energii z wiatru nie wymaga pobierania wody ani surowców, toteż proces ten nie generuje ścieków ani odpadów. Energetyka wiatrowa obejmująca turbiny różnej konstrukcji, mocy i przeznaczenia (Fot. 1-4), oprócz korzyści dla środowiska daje profity gospodarcze oraz społeczne. Z punktu widzenia korzyści społecznych farmy wiatrowe: ?? są źródłem podatków dla miejscowych gmin; ?? sprzyjają rozwojowi lokalnych rynków pracy; stwierdzono, że występuje duże zróżnicowanie na zapotrzebowanie specjalistów w energetyce wiatrowej; pracę w tej branży mogą znaleźć m.in. inżynierowie, elektrycy, wykwalifikowani robotnicy (produkcja turbin wiatrowych, naprawa i konserwacja infrastruktury farm wiatrowych), wykonawcy analiz środowiskowych, przedstawiciele handlowi, księgowi oraz prawnicy specjalizujący się w energetyce i ochronie środowiska; ?? przynoszą korzyści finansowe właścicielom terenów z dzierżawy ziemi; turbiny zajmują względnie niewiele miejsca i nie blokują możliwości uprawy pól; ?? zwiększają bezpieczeństwo energetyczne państwa, dywersyfikację źró[...]

Możliwości usuwania związków chloroorganicznych ze ścieków w aspekcie ich katalitycznego utleniania

Czytaj za darmo! »

Rocznie na świecie powstaje w procesach przemysłowych kilka milionów ton ścieków i płynnych odpadów chloroorganicznych, głównie pochodnych metanu, etanu, propanu. i fenolu. Są to ścieki będące roztworami wodnymi, zawierające organiczne związki chloru lub odpady ciekłe w formie mieszanin, złożonych głównie z frakcji organicznej różnych związków chloro- i niechloroorganicznych o właściwościach[...]

Comparison of activity of iron-chromium and palladium catalysts in chloral hydrate oxidation Porównanie aktywności katalizatora żelazowo-chromowego z palladowym w procesie utleniania wodzianu chloralu DOI:10.15199/62.2017.5.20


  An aq. soln. of Cl3CCHO·H2O (50 g/L) was oxidized with air O2 in an elec. heated tubular reactor over (i) Fe-Cr and (ii) Pd catalysts at 300-550°C to CO2, HCl and H2O. The oxidn. was completed at (i) 450°C and (ii) 550°C after 0.36 s. The substrate was supplied to an evaporator (mass flow rate of 29-32.5 g/h) at air stream 200 L/h. CH2O and Cl- concns. and total org. C were detd. in liq. reaction products. In the combustion gases, CO, Cl2 and CH2O were found. The content of polychlorinated dibenzodioxines and furanes did not exceed the admissible value of international toxicity equiv. (0.1 ng/m3) in the combustion gases. Badano aktywność katalizatora tlenkowego żelazowo- chromowego (TZC 3/1) i palladowego zawierającego 1% Pd na warstwie pośredniej z γ-Al2O3 w reakcji całkowitego utlenienia wodzianu aldehydu 1,1,1-trichlorooctowego (wodzianu chloralu), dozowanego jako modelowy roztwór wodny o stężeniu 50 g/L. Analizowano gazowe i ciekłe produkty utlenienia substratu, uzyskiwane w zakresie temp. 300-550°C i w czasie kontaktu reagentów z katalizatorem 0,36 s. Stwierdzono, że praktycznie całkowite utlenienie wodzianu chloralu można uzyskać w temp. 450°C z udziałem obydwu katalizatorów. Zawartość dioksyn w spalinach otrzymanych w wybranych temperaturach doświadczeń nie przekroczyła wartości dopuszczalnej międzynarodowego równoważnika toksyczności (international toxicity equivalent) wynoszącej 0,1 ng/m3. Uzyskane wyniki świadczą o możliwości obniżenia temperatury unieszkodliwiania substratu jako modelu odpadów chloroorganicznych do 450-550°C, z udziałem badanych katalizatorów w stosunku do procesu realizowanego w przemyśle w zakresie 1100-1500°C. Odpady chloroorganiczne powstające w wyniku działalności produkcyjnej różnych sektorów przemysłu klasyfikuje się jako szkodliwe lub toksyczne, zarówno dla środowiska przyrodniczego, jak i dla zdrowia człowieka. Związki te na skutek braku ich analogów w środowisku naturalny[...]

Sorbenty do odsiarczania biogazu na osnowie związków żelaza. Cz. 1. Rudy darniowe DOI:10.15199/2.2019.10.2


  Wprowadzenie Zastosowanie biogazu do produkcji energii cieplnej i elektrycznej w jednostkach kogeneracyjnych wymusza jego oczyszczanie, a szczególnie odsiarczanie. Zawartość siarkowodoru (H2S) w biogazie jest zróżnicowana i zwykle mieści się w zakresie od kilkudziesięciu do kilku tysięcy mg/m3, a przy tym w wysokim stopniu zależy od rodzaju surowca poddawanego fermentacji. Usuwanie H2S jest konieczne m.in. ze względu na właściwości korozyjne kondensatów zawierających związki siarki, konieczność częstej wymiany oleju silnikowego oraz zanieczyszczenie środowiska tlenkami siarki po spaleniu biogazu [1-10]. Należy podkreślić, że metody oczyszczania biogazu różnią się od metod oczyszczania surowego gazu ziemnego czy koksowniczego [2, 4, 11]. Usuwanie siarkowodoru z biogazu powinno być realizowane możliwie prostą metodą, najlepiej jednoetapową, przy wysokiej wydajności procesu w warunkach normalnego ciśnienia i temperatury. Celem pierwszej części artykułu jest prezentacja właściwości miałkich rud darniowych naturalnych oraz modyfikowanych jako użytecznego i taniego sorbentu, stosowanego w Polsce do odsiarczania biogazu. Sorbenty siarkowodoru powinny być tak dobierane, aby można było je po wyczerpaniu zdolności sorpcyjnych stosować jako, np. nawóz [2, 4, 12, 13]. Warunek ten zwykle spełniają rudy darniowe naturalne i modyfikowane poprzez ich aktywowane alkaliami, a niekiedy także związkami żelaza. Rudy darniowe modyfikowane często nazywane są masami odsiarczającymi. Pojęcie to jest jednak znacznie szersze, bowiem obejmuje także różne granulaty odsiarczające zawierające żelazo, a niekiedy także inne substancje wykazujące zdolność usuwania H2S, np. zeolity, sita molekularne czy modyfikowane węgle aktywne [2, 4, 9]. Głównymi sorbentami stałymi zawierającymi żelazo i stosowanymi do odsiarczania biogazu są: rudy darniowe naturalne oraz modyfikowane, sztucznie syntetyzowane uwodnione tlenki żelaza, wodorotlenek żelaza(III)[...]

Sorbenty do odsiarczania biogazu na osnowie związków żelaza. Cz. 2. Granulaty i masy odsiarczające DOI:10.15199/2.2019.11.1


  W części 1 pracy przedstawiono występowanie, właściwości i możliwości stosowania sypkich rud darniowych do oczyszczania biogazu, zarówno naturalnych, jak i modyfikowanych, np. poprzez dodatek alkaliów, związków żelaza i środków spulchniających, jak trociny lub wióry [1-5]. Oprócz powyższych sorbentów do usuwania siarkowodoru stosuje się granulowane masy odsiarczające, zwykle nie będące pochodną rud darniowych. Celem drugiej części artykułu jest przegląd wybranych sorbentów stałych zawierających żelazo, stosowanych w Polsce do oczyszczania biogazu, np. sztucznie otrzymanych uwodnionych tlenków żelaza i/lub wodorotlenku żelaza(III) [5-13], sorbentu haloizytowego [14-20] oraz niektórych granulowanych mas odsiarczających [16, 21-25]. Należy jednak pamiętać, że jako sorbenty stałe siarkowodoru są stosowane także węgle aktywne, preparaty krzemionkowe, zeolity a nawet systemy membranowe. Te jednak nie zawierają związków żelaza [4, 5]. Najkorzystniejszym sposobem zagospodarowania oczyszczonego biogazu jest jego spalanie w jednostkach kogeneracyjnych wytwarzających energię elektryczną i ciepło, które to zwykle są zużywane na terenie oczyszczalni ścieków [2-11, 14-16, 19, 21, 25-29]. Syntetyczne tlenki i wodorotlenki żelaza W procesach oczyszczania biogazu oprócz tlenków żelaza często stosuje się wodorotlenek żelaza(III) o wzorze formalnym Fe(OH)3. W rzeczywistości jego skład jest zmienny i wyraża się wzorem xFe2O3· yH2O. Siarkowodór jest wiązany przez opisywany wodorotlenek według reakcji zachodzącej na powierzchni i w porach sorbentu: Fe(OH)3 + 3H2S  Fe2S3 + 6H2O Z równania reakcji wynika, że następuje naturalne wysycenie złoża siarczkiem żelaza( III) oraz wydziela się woda. Nadmierne zawilgocenie rudy można usunąć poprzez łagodne podgrzanie jej złoża oraz jego podsuszenie bądź też poprzez podłączenie wymuszonego przepływu powietrza. Zaś natlenienie złoża wyczerpanego sorbentu żelazowego przywraca mu[...]

 Strona 1