Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Yuriy KHOMA"

Metoda cyfrowego pomiaru składowych sygnałów sinusoidalnych w zakresie małych częstotliwości

Czytaj za darmo! »

W artykule przedstawiono metodę cyfrowego pomiaru składowych rzeczywistej i urojonej (rezystancyjnej i reaktancyjnej) sygnałów sinusoidalnych na podstawie zaledwie dwu próbkowań w okresie. Metoda pozwala na skrócenie czasu pomiaru składowych sygnałów w zakresie małych częstotliwości. Wyprowadzono wzory, oszacowano czas i dokładność metody. Przedstawiono również sposoby zapewnienia odporności prezentowanej metody pomiaru na wpływ zakłóceń. Abstract. The paper presents a method of digital measure of resistance and reactance components of the sinusoidal signals with only two sampling in period. The method allows to decrease measurement time of the related components of the signal in the range of low frequency bandwidth. The derived formulas, time and accuracy estimates were included. Some mechanisms establishing a noise resistance capability of the measurement were discussed. (Method of Digital Measurement of Resistance and Reactance Components of Sinusoidal Signals in Low Frequency Bandwidth). Słowa kluczowe: cyfrowy pomiar składowych sygnałów sinusoidalnych, pomiary w zakresie m.cz. Keywords: low frequency, digital measurement of sinusoidal signal components Wprowadzenie Cyfrowe pomiary składowych rzeczywistej i urojonej, czyli rezystancyjnej i reaktancyjnej sygnałów w zakresie małych częstotliwości przysparzają sporo trudności [1, 2, 3]. Dotyczy to pomiarów składowych napięcia wyjściowego w mostkach AC do pomiarów impedancji, w kompensatorach napięcia zmiennego, a także przetwarzania sygnałów z przetworników wiroprądowych [4, 5]. Głównym problemem jest zbyt długi czas pomiarów. Przyczyną tego jest fakt, że aby uzyskać wyniki pomiarów dwu składowych napięcia potrzebny jest czas przynajmniej jednego pełnego okresu sygnału pobudzającego [3, 4, 6, 7, 8]. Więc dla częstotliwości równych dziesiętnym lub setnym częściom Hz, czas pomiaru jest rzędu jednej minuty [5]. Pomiary w zakresie małych częstotliwości wykorzystuje się między innymi [...]

Zastosowanie technologii cyfrowego przetwarzania sygnałów w nowoczesnych układach reograficznych DOI:10.15199/48.2019.11.54

Czytaj za darmo! »

Reografia (ang. Rheography) jest bardzo ważną nieinwazyjną diagnostyczną metodą badań układu sercowo-naczyniowego oraz oceny stanu ukrwienia tkanek [1,2]. Fizyczną podstawą tej metody jest pomiar zmian impedancji elektrycznej pewnego obszaru ciała spowodowanego pulsacjami przepływu krwi. Zarejestrowana krzywa, nazywana reogramem, zawiera cenne informacje o stanie układu sercowo-naczyniowego. Początki badań w dziedzinie reografii sięgają jeszcze połowy ubiegłego wieku [3,4]. Potencjał metody reograficznej wprost zależy od wsparcia aparaturowego, czyli parametrów technicznych, eksploatacyjnych i ergonomicznych reografów. Z uwagi na to aktualnym jest poszukiwanie nowych rozwiązań w budowie toru pomiarowego reografów z wykorzystaniem możliwości nowoczesnych komponentów, zwłaszcza urządzeń cyfrowego przetwarzania sygnałów. Stan wiedzy i zadania badawcze Sposób budowy toru pomiarowego reografu ma znaczący wpływ na wiarygodność wyników badań reograficznych. Zazwyczaj w nowoczesnych reografach jest wykorzystywany tzw. tetrapolarny prądowy układ 4 elektrod. Za pomocą dwóch elektrod aplikacyjnych podłączane jest źródło prądu zmiennego, a za pomocą dwóch elektrod odbiorczych (znajdujących się pomiędzy elektrodami aplikacyjnymi) mierzona jest różnica potencjałów, która jest proporcjonalna do impedancji badanego organu czy kończyny pacjenta. Zaletami schematu tetrapolarnego jest wyeliminowanie pasożytniczego wpływu impedancji kontaktowej (styk elektrody i tkanki) oraz bardziej równomierny rozkład gęstości prądu przy odpowiednim oddaleniu od siebie elektrod aplikacyjnej i odbiorczej [1,5,6]. Zmienny składnik impedancji mierzonej ΔZ, który jest spowodowany przez pulsację przepływu krwi, stanowi 0,05- 0,1% tzw. impedancji bazowej ZO badanego obszaru ciała bez uwzględnienia pulsacji krwi, a jego zakres wynosi jedynie 0,05-0,5 Ω. Podstawę modelu matematycznego, opisującego relację pomiędzy zmianą impedancji ΔZ a wywołaną [...]

 Strona 1