Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Michał Meller"

Organizacja przetwarzania w torze sygnałów radarowych - stan obecny i możliwości rozwoju DOI:10.15199/13.2015.2.2


  W niedługiej perspektywie czasu należy spodziewać się upowszechnienia na polu walki radarów z tzw. anteną aktywną AESA (ang. Active Electronically Steered Array). Antena aktywna zbudowana jest z dużej liczby (kilkadziesiąt-kila tysięcy) jednakowych elementów (modułów), z których każdy pełni zarówno rolę nadajnika, jak i odbiornika. W trakcie nadawania, w wyniku złożenia charakterystyk poszczególnych elementów uzyskuje się pożądaną charakterystykę nadawczą. Ponieważ każdy moduł ma możliwość sterowania indywidualnym przesunięciem fazowym oraz emitowaną mocą, możliwe jest kształtowanie charakterystyki nadawczej z bardzo dużą swobodą - ograniczoną przede wszystkim możliwościami oprogramowania sterującego pracą modułów. Podczas fazy odbioru stosuje się z kolei cyfrowe formowanie wiązek, które również umożliwia niemal dowolne kształtowanie charakterystyk odbiorczych. Rozpoznanie stacji AESA należy do trudnych, między innymi z uwagi na następujące ich cechy: ● niski poziom listków bocznych charakterystyki nadawczej, ● możliwość syntezy zer charakterystyki nadawczej na wybranych kierunkach, ● mnogość trybów pracy, które mogą być bardzo szybko przełączane, ● możliwość bardzo szybkiej zmiany wszystkich istotnych parametrów pracy: częstotliwości, czasu trwania impulsu, okresu powtarzania, modulacji wewnątrzimpulsowej - nawet od impulsu do impulsu, ● pseudolosowy sposób skanowania przestrzeni. Cechy te utrudniają wykrycie emisji stacji, a w przypadku jej wykrycia - uzyskania spójnego obrazu sytuacji, a w konsekwencji - rozpoznania i namierzenia radaru. Celem referatu jest zaproponowanie koncepcji rozwoju toru sygnałów radarowych dla nowych urządzeń rozpoznania. W tym celu dokonano przeglądu obecnie stosowanych rozwiązań oraz zidentyfikowano ich zalety i wady. Następnie zaproponowano opracowanie nowego cyfrowego odbiornika szerokopasmowego, który powinien stać się zasadniczym elementem systemu. Rozważon[...]

Algorytmy przetwarzania sygnału w radarze szumowym

Czytaj za darmo! »

W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku opanowano w PIT budowę radarów pracujących na fali ciągłej z liniową modulacją częstotliwości FMCW (Frequency Modulated Continuous Wave). Podstawową zaletą tych radarów jest skryte działanie, dzięki niskiemu poziomowi emitowanej mocy sygnału sondującego i rozpraszaniu jego energii w szerokim paśmie częstotliwości. Opracowano całą rodzinę takich radarów o różnym przeznaczeniu, jak cichy radar morski w wersji lądowej i okrętowej radar lotniskowy, czy też radar pola walki. Obecnie w PIT we współpracy zWojskowąAkademią Techniczną prowadzone są prace koncepcyjne nad radarem szumowym, który zapewnia jeszcze większą skrytość działania niż radar FMCW. Podział zadań jest taki, żeWAT zajmuje się częścią analogową radaru szumowego, a PIT - czę[...]

WYBRANE ZAGADNIENIA ZWIĄZANE Z CHARAKTERYSTYKAMI PROMIENIOWANIA DUŻYCH SZYKÓW ANTENOWYCH WE WSPÓŁCZESNYCH SYSTEMACH RADIOLOKACYJNYCH DOI:10.15199/13.2019.10.5


  Współczesny system radarowy zazwyczaj wykorzystuje co najmniej kilka typów anten, związanych nie tylko z główną rolą radaru jaką jest detekcja obiektów i określanie ich współrzędnych (tzw. radar pierwotny) ale również z wieloma funkcjami pomocniczymi, takimi jak system identyfikacji swój-obcy (ang. Identification Friend or Foe), system określania pozycji geograficznej GPS (ang. Global Positioning System), czy systemy łączności radiowej analogowej i cyfrowej. Bez wątpienia najbardziej skomplikowaną anteną systemu radiolokacyjnego jest antena główna radaru, która to w przypadku nadawania ma za zadanie skupić wypromieniowaną energię w pożądanym wycinku przestrzeni sferycznej, natomiast w przypadku odbioru zmaksymalizować prawdopodobieństwo detekcji obiektów i dokładność określenia ich współrzędnych azymutalno-elewacyjnych. Antena pełni więc rolę filtra przestrzennego, którego to kluczowe parametry będą decydowały o możliwościach całego systemu radarowego. Stawiane przed projektantami systemów radarowych wysokie wymagania dot. rozróżnialności azymutalnej i elewacyjnej (określanej jako miara kątowa, dla której dwa poruszające się blisko siebie obiekty wciąż są widoczne jako dwa niezlewające się pojedyncze wykrycia) powodują, że w zasadzie wszystkie anteny główne współczesnych radarów przyjmują formę szyków antenowych, składających się z dziesiątek, setek lub nawet tysięcy pojedynczych elementów promieniujących (takich jak dipole, szczeliny promieniujące itp.). Umożliwia to inżynierom kształtowanie wielu parametrów anteny, często dynamicznie i prawie bezinercyjnie, takich jak kierunkowość (czyli zdolność skupiania energii we fragmencie przestrzeni), szerokość tzw. wiązki głównej (zazwyczaj do wyznaczenia szerokości przyjmuje się 3 dB spadek energii względem kierunku maksymalnej energii promieniowanej), poziom listków bocznych (niekorzystne wypromieniowywanie energii poza pożądanych fragmentem przestrzeni), czy kierunek promieni[...]

ROZWÓJ TECHNIKI CYFROWEJ I OPROGRAMOWANIA W RADARACH PASMA C DOI:10.15199/13.2019.10.3


  Postęp techniczny w dziedzinie radiolokacji pozwala obecnie na tworzenie zwartych konstrukcji antenowych o setkach lub tysiącach promienników aktywnych, pozwalając również na w pełni cyfrowe sterowanie wiązką radarową w obu płaszczyznach, precyzyjne kształtowanie tej wiązki, poprawę rozdzielczości i zwiększenie niezawodności całej anteny. Wojskowe wymagania taktyczno-techniczne prowadzą natomiast do wzrostu zapotrzebowanie na radary wielozadaniowe, tj. łączące w jednej konstrukcji funkcje stacji radiolokacyjnych obrony przeciwlotniczej, przeciwrakietowej, rozpoznania artyleryjskiego, radarów brzegowych, morskich itp. Zrealizowanie takich urządzeń stało się możliwe dzięki przesunięciu obróbki sygnałów, decydującej o funkcji radaru, z części analogowej w płaszczyznę oprogramowania. Przedstawione podejście powoduje z kolei rosnące zapotrzebowanie na moc obliczeniową w podsystemach komputerowej obróbki sygnałów i śledzenia. W związku z tym ogólną tendencją w dziedzinie radiolokacji stało się zwiększanie złożoności systemów cyfrowych w radarach - zarówno w niskopoziomowych sterownikach anteny, elementach wstępnej obróbki sygnałów, jak i w komponentach komputerowych przetwarzających sygnały i dane oraz prowadzących komunikację z sieciami wojskowych systemów dowodzenia. Na rynku wojskowym i cywilnym rozwój techniki cyfrowej oraz systemów komputerowych (w tym również podwójnego zastosowania) postępuje niezwykle szybko. Pojawiają się kolejne, coraz bardziej wydajne i energooszczędne jednostki obliczeniowe. Ich rozwój został szczególnie ukierunkowany na zwiększenie liczby rdzeni obliczeniowych, co w naturalny sposób prowadziło do zrównoleglenia obliczeń, wprowadzenia wielowątkowości oraz zastosowania zestawów instrukcji wektorowych. Pociągnęło to za sobą również znaczące zmiany w dziedzinie oprogramowania, pojawiły się bowiem nowe możliwości implementacji bardzo złożonych obliczeniowo algorytmów, które do tej pory nie mogły być zas[...]

 Strona 1