Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Maciej Szczotko"

Dicofol, endosulfan, trifluralin, hexabromocyclododecane and pentachlorophenol. A review of environmental and human health impact Dikofol, endosulfan, trifluralina, heksabromocyklododekan i pentachlorofenol. Przegląd zagrożeń dla środowiska i zdrowia człowieka DOI:10.15199/62.2016.3.40


  A review with 95 refs. Trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO) to związki chemiczne pochodzenia antropogenicznego, odporne na degradację w środowisku oraz podlegające kumulacji w łańcuchu pokarmowym. Mogą być przenoszone na duże odległości w atmosferze, powodując (ze względu na swoją toksyczność) zagrożenie dla środowiska i zdrowia człowieka również w regionach, w których nigdy nie były stosowane. Dokonano przeglądu dostępnych danych na temat pięciu TZO (dikofol, endosulfanu, trifluralina, heksabromocyklododekan i pentachlorofenol), które w zakresie kontroli, ograniczenia lub wyeliminowania emisji do atmosfery oraz obniżenia strat wywoływanych w środowisku są obecnie w kręgu zainteresowania międzynarodowych konwencji. Skoncentrowano się przede wszystkim na środowiskowych i zdrowotnych aspektach wybranych związków. Trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO) to grupa substancji chemicznych, które charakteryzują się odpornością na rozkład biologiczny, znaczną toksycznością oraz akumulacją w roślinach i w organizmach żywych. TZO powstają najczęściej w reakcjach chemicznych jako organiczne lub nieorganiczne związki fluorowców (chloru, bromu i fluoru). Są dobrze rozpuszczalne w tłuszczach i słabo rozpuszczalne w wodzie. Zwłaszcza syntetyczne TZO są bardzo trwałe i słabo biodegradowalne w środowisku, a wykrywanie ich w miejscach znacznie oddalonych od potencjalnych źródeł uwalniania świadczy o przenoszeniu tych związków na duże odległości1). Ze względu na swoje właściwości TZO mogą dla większości krajów stanowić duży problem w realizacji założonych celów w zakresie ochrony środowiska i zdrowia2). Konieczne są działania dążące do ograniczenia ryzyka powodowanego przez TZO. Znalazło to odzwierciedlenie w przyjętych międzynarodowych porozumieniach, takich jak Konwencja Sztokholmska3), Konwencja Bazylejska4), Konwencja Rotterdamska5), Konwencja Genewska LRTAP (Convention on Longrange Transboundary Air Pollution)6). Konwencja LRTAP[...]

Ocena podatności materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z wodą do spożycia przez ludzi na tworzenie się biofilmu – aktualne problemy towarzyszące ocenie higienicznej DOI:10.15199/17.2019.10.1


  1. Wstęp Obecność biofilmu wewnątrz sieci wodociągowej, a także w wewnętrznej instalacji wodnej budynków, jest zjawiskiem częstym przy czym wysoce niepożądanym. Może przyczyniać się do powstania problemów natury technicznej (korozja mikrobiologiczna), a także higienicznej, poprzez pogorszenie się jakości wody dostarczanej do konsumentów za pośrednictwem skolonizowanej instalacji. Bardzo ważny element szerokiej problematyki związanej z biofilmem w sieciach wodociągowych stanowią materiały, z których sieć jest wykonana [20]. Od początku XXI wieku zaobserwowano w Polsce znaczny udział rozwiązań materiałowych z polietylenu *) Dr Maciej Szczotko, dr Renata Matuszewska - Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny; Chocimska 24, 00-791 Warszawa, tel.:022 5421382, fax: 022 5421287, e-mail: Ocena podatności materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z wodą do spożycia przez ludzi na tworzenie się biofilmu - aktualne problemy towarzyszące ocenie higienicznej Assessment of susceptibility of materials and products intended for contact with drinking water to biofilm formation - current problems associated with hygienic evaluation Maciej Szczotko, Renata Matuszewska*) GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ październik 2019 315 (PE) i polichlorku winylu (PVC) a także zwiększenie zastosowania nowych generacji żeliwnych tzw. żeliwa sferoidalnego [10, 11, 12]. Zastosowanie tworzyw sztucznych eliminuje zjawiska korozji, znanej z występowania w materiałach tradycyjnych (np. beton, żeliwo, stal), zapewnia szczelności kanałów, nawet w sytuacjach krytycznych (ugięcie zamiast pękania) oraz gwarantuje należytą dbałość o ekonomię przyjętych rozwiązań. Przy całej gamie pozytywnych aspektów, wynikających z zastosowania materiałów na bazie tworzyw sztucznych, należy jednak pamiętać o interakcjach jakie występują pomiędzy drobnoustrojami obecnymi w wodzie wodociągowej, a materiałem z jakiego sieć jest wykonana. Materiały tego t[...]

Perspektywy długoterminowego zastosowania elektrolitycznej metody dezynfekcji jonami miedzi i srebra do usuwania bakterii Legionella występujących w wodzie w wewnętrznych instalacjach wodociągowych budynków DOI:10.15199/17.2019.10.2


  1. Wstęp Bakterie z rodzaju Legionella doskonałe warunki do namnażania znajdują instalacjach wody ciepłej i zimnej (m.in. w zbiornikach do magazynowania wody, podgrzewaczach, głowicach natryskowych, zaworach czerpalne). Występowaniu i szybkiemu namnażaniu się tych mikroorganizmów zarówno w wodzie niedezynfekowanej, jak i w wodzie nieskutecznie dezynfekowanej, szczególnie sprzyja temperatura w zakresie od 20°C do 45°C. Ponadto w instalacjach wodnych pałeczki Legionella wchodzą w skład biofilmu powstającego na wewnętrznych powierzchniach przewodów i elementów urządzeń kontaktujących się z wodą, który chroni związane z nim mikroorganizmy przed niekorzystnymi czynnikami w tym środkami dezynfekcji. Wybór metody dezynfekcji stosowanej w wewnętrznych systemach ciepłej wody w budynkach w celu usuwania zanieczyszczenia mikrobiologicznego i zapobiegania kolonizacji przez baterie Legionella uwarunkowany jest wieloma czynnikami, wynikającymi ze specyficznych warunków panujących w danej instalacji wodnej. Najczęściej stosowane są metody chemiczne oparte na związkach chloru. Za jedną ze skuteczniejszych metod do usuwania zanieczyszczenia bakteriami Legionella, uważana jest metoda dezynfekcji ditlenkiem chloru [8]. Dezynfektant ten dobrze penetruje biofilm, w którym występują pałeczki Legionella i jednocześnie uchodzi on za substancję o stosunkowo niewielkim potencjalne korozyjnym. Zaletą dezynfekcji ditlenkiem chloru jest również to, że nie następuje pogorszenie walorów smakowych i zapachu wody (nie powstają związki chloroorganiczne, chlorofenole, chloroaminy) [3]. Wadą stosowania ditlenku chloru jest nietrwałość substancji czynnej i szybki jej rozkład, stąd też nie zawsze jest on skuteczny w przypadku eliminacji pałeczek Legionella. Spośród alternatywnych metod chemicznych duże zainteresowanie wzbudza między innymi metoda dezynfekcji jonami miedzi (Cu2+) i srebra (Ag+). Bakteriostatyczne i bakteriobójcze oddziaływanie tych pierwiastków [...]

Porównanie struktury i tempa wzrostu biofilmów powstających na powierzchni materiałów budowlanych kontaktujących się z wodą przeznaczoną do spożycia


  Wykorzystując techniki skaningowej mikroskopii elektronowej obserwowano zmiany struktury biofilmu tworzącego się na powierzchni różnych materiałów umieszczonych przez 5 miesięcy w urządzeniu przepływowym. Równocześnie podjęto próby izolacji wybranych gatunków bakterii i grzybów, w tym Pseudomonas aeruginosa, Legionella pneumophila oraz Candida albicans. Jednocześnie prowadzono pośrednią ocenę przyrostu biomasy mikroorganizmów poprzez pomiary poziomu bioluminescencji na powierzchni badanych materiałów. Wykazano różne tempo wzrostu biofilmów w zależności od badanej powierzchni.Biofilm jest błoną biologiczną, powstającą na wszystkich powierzchniach stykających się z wodą. Obserwujemy go na wewnętrznej powierzchni tradycyjnych rur stalowych i żeliwnych, w przewodach z tworzyw sztucznych, a nawet w instalacjach wykonanych z miedzi. Składa się głównie z organizmów żywych oraz wytwarzanych przez nie substancji organicznych i substancji nieorganicznych pochodzących z wody i bezpośrednio z materiałów kontaktujących się z wodą. Czas rozwoju błony biologicznej od powstania pierwszych form adhezyjnych do osiągnięcia jej funkcjonalnej równowagi jest różny i wynosi od kilku godzin do kilku tygodni, a nawet miesięcy, zależnie od rodzaju materiału stykającego się z wodą oraz zawartości substancji odżywczych w wodzie, szczególnie organicznych związków węglowych [12]. Największy udział w utworzonym biofilmie mają bakterie Gramujemne, spośród których najczęściej izolowano bakterie z rodzaju Pseudomonas, Flavobacterium i Acinetobacter. Instalacje i zbiorniki wody ciepłej bardzo często są też zasiedlane przez bakterie z rodzaju Legionella, które mogą stanowić nawet do 35% wszystkich innych gatunków bakterii wchodzących w skład biofilmu [7, 11, 13, 16]. Bardzo istotnym elementem wpływającym na jakość wody w systemach jej dystrybucji jest podatność materiałów z jakich wykonane są instalację na obrost mikrobiologiczny (biofilm) [4, 8, 10, 14]. Sztuc[...]

 Strona 1