Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"ANDRZEJ ŁODYGA"

Zastosowanie krajowego modyfikowanego węgla aktywnego do chromatograficznej kontroli pracy instalacji przygotowania gazu do syntezy amoniaku DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono sposób szybkiej kontroli chromatograficznej pracy instalacji przygotowania gazu do syntezy amoniaku. Jako uzupełnienie kolumny chromatograficznej zastosowano modyfikowany, krajowy przemysłowy węgiel aktywny. Nowoczesny, wieloetapowy proces przygotowania gazu do syntezy amoniaku wymaga szybkiej, prostej i dokładnej kontroli analitycznej umożliwiającej właściwe jego prowadzenie. Chromatograficzna analiza składu powstających mieszanek gazowych sprowadza się do oznaczenia zawartości takich składników, jak: H2, N2> CH4, CO i C 0 2. Poza ciągłą kontrolą zawartości niektórych składników za pomocą automatycznych analizatorów, mieszaniny gazowe pochodzące z poszczególnych węzłów instalacji są w przyzakładowych laboratoriach analizowane metodą chromatografii gazowej. Metodzie chromatograficznego rozdzielania interesujących nas składników poświęcono dotychczas wiele opracowań1+4), w wielu omawiano analizy gazów pochodzących z instalacji wytwarzania amoniaku5" 91. Na szczególną uwagę zasługuje opracowanie Krawca i współautorów9’ dotyczące chromatograficznej kontroli pracy instalacji, w której przygotowuje się gaz do syntezy amoniaku. W opracowaniu tym wiele miejsca poświęcono rozwiązaniu trudnego problemu kalibracji chromatografu podczas tego typu analiz. W niniejszym artykule zostaną omówione pewne możliwości wykorzystania krajowego węgla aktywnego do chromatograficznej kontroli pracy instalacji przygotowania gazowej mieszanki do syntezy amoniaku, a także[...]

Technologia produkcji węglanu guanidyny o wysokiej czystości

Czytaj za darmo! »

Omówiono metody wydzielania związków żelaza z ługów technologicznych prowadzące do otrzymania węglanu guanidyny o wysokiej czystości. Przedstawiono wyniki badań z zastosowaniem techniki wymiany jonowej oraz metody kompleksowania żelaza z zastosowaniem EDTA. Zaproponowane rozwiązania pozwalają na produkowanie w skali przemysłowej węglanu guanidyny zawierającego nie więcej niż 10 ppm Fe. Guanidyne carbonate was sepd. from mother liquor of melamine prodn. and purified by ion exchange method to remove Fe ions both in lab. under 2-stage static and dynamic conditions and in industrial scale reactor. Com. ion exchange resins were successfully used. The products contained less than 10 ppm Fe. The resins were efficiently regenerated with solns. of EDTA (concn. 25%) and NH4NO3 (concn[...]

Zastosowanie sit molekularnych w technologii otrzymywania wodoru i gazów syntezowych DOI:

Czytaj za darmo! »

Wyznaczono matematyczne zależności między ilością adsorbowanych gazów a ich ciśnieniem parcjalnym dla azotu, argonu, metanu i tlenku węgla w mieszaninach z wodorem. Jako sorbentów użyto sit molekularnych 5Л i węgla aktywnego N. Na podstawie uzyskanych wyników można projektować przemysłowe instalacje do adsorpcji gazów systemem PSA, służące do odzysku wodoru z wykorzystaniem sorbentów krajowej produkcji. Wśród wielu sposobów zastosowania sit molekularnych jedno z poczesnych miejsc zajmuje adsorpcyjne rozdzielanie mieszanin gazowych^ a najważniejszym procesem w tej grupie jest wydzielanie wodoru. Technologia taka została opracowana i rozpowszechniona przez firmę Union Carbide Co., która w 1966 r. uruchomiła pierwszą wytwórnię wodoru pracującą w systemie PSA*), przeznaczoną dla Liquid Carbonic w Kanadziel). Do końca lat siedemdziesiątych firma Union Carbide - na podstawie systemu PSA i jego modyfikacji (HYSIV, POLI- *’ W zmiennociśnieniowej adsorpcji systemem PSA regeneracja sit molekularnych zachodzi w wyniku ich przedmuchiwania częścią oczyszczonego gazu o obniżonym ciśnieniu. BED)24-5) - zbudowała ponad 100 instalacji do produkcji czystego wodoru z różnych surowców, w tym uznaną za największą w świecie wytwórnię wodoru o zdolności produkcyjnej wynoszącej 1,2 min m3 H2 na dobę6) dla rafinerii Wintershal w Lingen (RFN). Klasyczny sposób wytwarzania wodoru z surowców petrochemicznych, umożliwiający otrzymanie wodoru o czystości wynoszącej najwyżej 95-^97% obj., można znacznie uprościć przez zastosowanie adsorpcyjnej metody oczyszczania wodoru systemem PSA, tak jak pokazano na rys. 1. W procesie tym wyeliminowano jeden z dwóch stopni konwersji CO, kosztowny system usuwania C 0 2 oraz węzeł metanizacji dzięki wprowadzeniu jednoczesnego usuwania wszystkich zanieczyszczeń wodoru w jednym etapie. Technologia ta umożliwia otrzymanie wodoru o bardzo dużej czystości, zwykle powyżej 99,99% obj. H2. Przemysł nawozowy, który zuż[...]

Ekstraction of noble metals by using Cyanex 302 Ekstrakcja jonów metali szlachetnych za pomocą Cyanexu 302 DOI:10.15199/62.2015.5.9


  Cyanex 302 was used for removal of noble metal ions from their nitrate and hydrochloricnitrate solns. Extn. factors and isotherms of the extn. of Pt(IV), Pd(II), Au(III) were detd. by at. absorption spectroscopy. Extn. efficiency of noble metal ions increased in series: Pt(IV) < Pd(II) < Au(III). Zbadano przydatność ekstrahenta Cyanex 302 do wydzielania mikroilości jonów złota(III), platyny(IV) oraz palladu(II) z roztworów chlorkowych o stężeniu HCl 0,1-8,0 M i chlorkowoazotanowych o sumarycznym stężeniu 1 M. Określono wpływ makroskładników, takich jak chlorek miedzi(II), glinu(III) i niklu(II) na wydzielanie mikroilości badanych jonów metali szlachetnych. Metale szlachetne, takie jak platyna, pallad i złoto są często stosowane m.in. w procesach katalitycznych, stomatologii, elektronice, do wyrobu biżuterii, ogniw paliwowych i konwertorów spalin samochodowych. Mnogość zastosowań i ubożenie naturalnych źródeł powoduje, że ceny tych metali są wysokie, a ich wtórny odzysk staje się ekonomicznie uzasadniony. Odzysk metali szlachetnych ze źródeł wtórnych może być realizowany metodą pirometalurgiczną lub hydrometalurgiczną. W metodzie pirometalurgicznej ograniczeniem są wysokie koszty energii potrzebnej do realizacji procesu. Z kolei metoda hydrometalurgiczna wymaga zastosowania selektywnych metod wydzielania, takich jak ekstrakcja lub wymiana jonowa. Znanych jest wiele ekstrahentów stosowanych do wydzielania jonów metali szlachetnych1), takich jak pierwszo-, drugo- i trzeciorzędowe aminyalifatyczne oraz czwartorzędowe sole amoniowe2), pochodne pirydyny3), a także sulfotlenki alkilowe4). Szczególną grupę stanowią związki fosforoorganiczne, które można podzielić na dwie grupy: ekstrahenty chelatujące Cyanex 272, Cyanex 301, Cyanex 302 i ekstrahenty solwatujące Cyanex 921, Cyanex 923 oraz Cyanex 471X. W literaturze dostępne są informacje na temat ekstrakcji jonów metali za pomocą Cyanexu 302. Stosowano go m.in. do ekstrakcji U(VI) z[...]

Plasticizers for production of thermoplastic starch Plastyfikatory do wytwarzania skrobi termoplastycznej DOI:10.15199/62.2016.2.18


  A review, with 95 ref., of plasticizers in the starch plasticizing, their effect on properties of the thermoplastic starch granules and current trends in starch plasticizing. Przestawiono przegląd literatury dotyczący dotychczas stosowanych plastyfikatorów w procesie uplastyczniania skrobi. Omówiono ich wpływ na właściwości wytwarzanych granulatów skrobi termoplastycznej oraz kierunki rozwoju i aktualne trendy w dziedzinie plastyfikacji skrobi oraz stosowanych w tym celu plastyfikatorów. Jedną z najbardziej innowacyjnych i najprężniej rozwijających się gałęzi rynku tworzyw sztucznych jest sektor tworzyw biodegradowalnych. Branża tworzyw ulegających biodegradacji może zaproponować wiele rozwiązań, które w perspektywie czasu znacząco obniżą ilość produkowanych i gromadzonych odpadów. Również presja ekologiczna oraz konieczność znalezienia alternatywnych źródeł surowca wobec malejących zasobów ropy naftowej oraz gwałtownie zmieniające się ceny tego surowca, często zależne od wydarzeń geopolitycznych, to najważniejsze czynniki wpływające na rozwój tego sektora w ostatnich latach. Na rys. 1 przedstawiono obecny stan rynku biopolimerów w Europie oraz prognozowany wzrost ich produkcji w kolejnych latach. Dane te potwierdzają coroczny wzrost zużycia i zapotrzebowania na polimery biodegradowalne oraz polimery na bazie surowców odnawialnych. Pomimo rosnącej świadomości społeczeństwa w zakresie segregacji odpadów oraz nowoczesnych inwestycji związanych z recyklingiem tworzyw sztucznych, tworzywa biodegradowalne pozostają nadal najbardziej obiecującym i najlepszym rozwiązaniem problemu odpadów z tworzyw. Ich powszechne zastosowanie może znacznie przyczynić się do zmniejszenia corocznego wzrostu składowisk zużytych "plastików", które nie ulegają biodegradacji. Ponadto tworzywa biodegradowalne mogą być otrzymywane z roślinnych surowców odnawialnych, co sprawia, że są one "podwójnie zielone". Oznacza to, że oprócz zalety, jaką jest ich bio[...]

Polyurethane foams with 1,3,5-triazine ring of improved thermal stability Pianki poliuretanowe z pierścieniem 1,3,5-triazynowym o zwiększonej odporności termicznej DOI:10.12916/przemchem.2014.1690


  Polyetherols were synthesized in reactions of melamine with ethylene or/and propylene carbonates at 165-178°C and used for prepn. polyurethane foams in reaction with (p-OCNC6H4)2CH2 at room temp. in presence of NEt3 and H2O. The foams showed good thermal stability (up to 200°C) and mech. properties as well as low H2O absorption. Przedstawiono wyniki badań nad otrzymywaniem polieteroli z pierścieniem 1,3,5-triazynowym w skali wielkolaboratoryjnej. Zbadano ich właściwości fizyczne i porównano je z wynikami uzyskanymi z mniejszej skali. Wskazano możliwość zastosowania uzyskanych polieteroli do otrzymywania pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej wytrzymujących długotrwale działanie temp. 200°C. Typowe pianki poliuretanowe, mimo niewątpliwie korzystnych właściwości decydujących o ich szerokim praktycznym znaczeniu, wykazują w przypadku niektórych zastosowań niewystarczającą odporność termiczną. Za obszar temperaturowy, w którym właściwości klasycznych pianek nie ulegają jeszcze istotnym zmianom1, 2) przyjmuje się na ogół temp. 90-110°C. Wprowadzenie niektórych pierścieni z atomami azotu do struktury tych pianek wpływa na zwiększenie ich odporności termicznej. Zwłaszcza wprowadzenie pierścienia 1,3,5-triazynowego obecnego w strukturze melaminy (MEL) powoduje znaczną poprawę termicznych właściwości pianek. Podstawowymi surowcami do otrzymywania pianek poliuretanowych są poliole i izocyjaniany, przy czym jako poliole stosuje się najczęściej poliestrole lub polieterole2). Odporność termiczną pianek poliuretanowych można zwiększać albo przez trimeryzację izocyjanianów w procesie otrzymywania pianek3-5) (1), albo przez zastosowanie polieterolu zawierającego w swej strukturze termostabilny pierścień heterocykliczny. Polieterole takie otrzymuje się najczęściej w reakcjach kwasu izocyjanurowego6, 7), MEL8) lub ich pochodnych z oksiranami9-11). Uzyskane z nich tworzywa poliuretanowe są odporne na temp. do 200°C. R N [...]

 Strona 1