Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Tworek"

Optymalizacja składu past pigmentowych na podstawie badań sedymentacyjnych DOI:10.15199/62.2017.7.23


  Powłoki otrzymywane z wodorozcieńczalnych farb powinny wykazywać szczelność, przyczepność do podłoża, odporność na zmienne czynniki atmosferyczne oraz oddziaływania chemiczne i mechaniczne. Do najważniejszych właściwości polimeru będącego spoiwem w farbie należy jego temperatura zeszklenia, minimalna temperatura tworzenia powłoki, wielkość cząstek polimeru, stabilność polegająca na określeniu tendencji cząstek do koalescencji i sedymentacji. Powłoki o najlepszych właściwościach uzyskuje się w temperaturach wyższych od temperatury zeszklenia polimeru i minimalnej temperatury tworzenia powłoki. Wielkość cząstek polimeru decyduje o połysku, równomierności, szczelności, właściwościach mechanicznych i odporności chemicznej a także ich wiązaniu z cząstkami pigmentów i napełniaczy1, 2). Od momentu wprowadzania pigmentów i napełniaczy do polimerowej dyspersji, czyli wyprodukowania farby, rozpoczynają się w niej zjawiska destabilizujące, polegające na łączeniu się ze sobą zdyspergowanych cząstek polimeru, pigmentu i napełniacza. Powodem takiego ich zachowania jest nadmiar energii powierzchniowej w układzie dyspersyjnym. Destabilizacja farby rozpoczyna się na etapie produkcji a następnie dalej przebiega podczas przechowywania, mieszania, rozcieńczania oraz aplikacji. Są to podstawowe czynniki wpływające na koalescencję i sedymentację cząstek polimeru, których wynikiem jest utworzenie nieodwracalnych osadów3-8). Najbardziej niebezpiecznymi czynnikami powodującymi przedwczesną koagulację w farbie jest niewłaściwe przygotowanie pasty pigmentowej oraz jej wprowadzanie do dyspersji polimerowej i wykonanie dyspergowania9-17). Celem badań było ustalenie optymalnej ilości środków powierzchniowo czynnych (SPC) i zagęszczaczy w paście pigmentowej. Za pomocą eksperymentów sedymentacyjnych określono wpływ niejonowych SPC i zagęszczaczy na trwałość wodnych dyspersji pigmentów. Dyspergowanie wykonano z udziałem pigmentów, SPC i zagęszczaczy o różnej b[...]

Study on properties of oxide pigments after environmental expositions Badania właściwości pigmentów tlenkowych po narażeniach środowiskowych DOI:10.15199/62.2015.1.5


  Seven com. oxide pigments were studied for corrosion resistance in aq. solns. of H2SO4 or NaOH by colorimetry, thermogravimetry, X-ray diffraction, chem. anal, and adsorption of methylene blue. Some changes in color and chem. compn. of the pigments were obsd. esp. in the case of Zn-contg. pigments. Przedstawiono wyniki badań wpływu wodnego roztworu kwasu siarkowego i zasady sodowej na niektóre właściwości termoodpornych tlenkowych pigmentów spinelowych. Za pomocą spektrometrii odbiciowej, fluorescencji rentgenowskiej, termograwimetrii, strukturalnej rentgenografii dyfrakcyjnej oraz adsorpcji błękitu metylenowego określono zmianę barwy, składu chemicznego, budowy krystalograficznej i powierzchni właściwej pigmentów oraz występowanie efektów cieplnych. Wskazano na negatywny wpływ środowisk chemicznych na właściwości powierzchniowe pigmentów oraz ich późniejsze zachowanie w powłoce malarskiej. Do zabezpieczania urządzeń i aparatów pracujących w podwyższonych temperaturach są stosowane materiały termoodporne. Najczęściej wytwarza się je z żywic silikonowych wytrzymujących temp. do 700°C, aromatycznych imidów odpornych do 450°C oraz z polimerów fluorowych odpornych do 350°C. Powłoki ze szklistych nieorganicznych emalii mogą być eksploatowane do temp. ok. 1400°C. We wszystkich rodzajach powłok znajdują się pigmenty i napełniacze. Powinny one zachować swoje pierwotne właściwości i nie okazywać katalitycznego wpływu na powłokę, powodując przyspieszone jej niszczenie1-3). Do pigmentów zwiększających termoodporność powłok zalicza się neutralne tlenki metali lub metaliczne proszki (stal nierdzewna, puder aluminiowy, stałe roztwory złożone z mieszaniny tlenków metali nazywane pigmentami spinelowymi). Skład pigmentów spinelowych można wyrazić za pomocą ogólnych wzorów: IMe2+Ox IIMe3+O3 lub IMe2+Ox IIIMe4+O3 w których IMe2+ to jony Mg, Zn, Fe, Co, Mn, Ni, Cu, Ca, Sr, Ba, Cd, Pb, IIMe3+ - jony Al, Fe, Cr, Mn, a IIIMe4+ - Ti, Sn, Sb,[...]

Polymerization of vinyl and acrylic monomers in the environment of petroleum bitument Polimeryzacja monomerów winylowych i akrylowych w środowisku ponaftowego asfaltu DOI:10.15199/62.2017.4.35


  Vinyl acetate, methacrylic acid, Bu acrylate and methacrylate as well as allyl and glycidyl methacrylates were dissolved in petroleum bitumen (up to 50% by mass) and polymerized in situ with Bz2O2 or (Me3C)2O2 at 120-135oC to modify the bitumen properties. The modification resulted in decreasing the softening temp., hardners and bending strength of the polymer-bitumen films. Presence of the polymers in bitumen resulted also in some changes in IR spectrum of the bitumen. Przeprowadzono badania inicjowanej wolnorodnikowej polimeryzacji octanu winylu, kwasu metakrylowego, akrylanu butylu, metakrylanu butylu, metakrylanu allilu i metakrylanu glicydylu w środowisku stopionego utlenionego ponaftowego asfaltu. Do inicjowania polimeryzacji stosowano nadtlenek benzoilu i nadtlenek tert-butylu. Z kompozycji asfaltowo-polimerowych otrzymano powłoki. Badano ich temperaturę mięknienia, twardość względną wahadłową i odporność na zginanie. Metodami spektroskopii w podczerwieni i termograwimetrii badano budowę otrzymanych kompozycji asfaltowo-polimerowych pod względem składu tworzących je produktów i zachowania w warunkach wzrastającej temperatury. Wyroby bitumiczne tworzą powłoki odporne na działanie wody, roztwory kwasów, zasad i soli lecz nieodporne na promieniowanie ultrafioletowe oraz większość organicznych rozpuszczalników. Modyfikowane olejem lnianym lub tungowym oraz żywicami synte-tycznymi tworzą powłoki równomierne o wysokim połysku, elastyczne, przyczepne do metalu, betonu i innych powierzchni. Najczęściej są stosowane do zabezpieczania obiektów budowlanych, maszyn, instalacji i urządzeń przemysłowych. Obecnie prowadzone badania polegają na zmianie właściwości bitumów m.in. przez wprowadzenie różnego rodzaju polimerów. W pracy1) przedstawiono wyniki modyfikacji bitumów za pomocą poli(akrylanu metylu) (PMA) i poli(akrylanu etylu) (PEM). Użyte polimery miały podobne właściwości reologiczne do stopionego bitumu 70/100 i były z [...]

Badania termograwimetryczne pigmentów kadmowych po narażeniach chemicznych i naświetlaniu UV DOI:10.15199/62.2018.10.21


  Zasadniczą przyczyną zużycia materiałów konstrukcyjnych i zniszczenia zabezpieczeń ochronnych jest podwyższona agresywność środowiska eksploatacji. Powłoki malarskie w porównaniu z innymi sposobami zabezpieczeń antykorozyjnych wykazują wiele zalet. Można do nich zaliczyć nanoszenie farb różnymi technikami na konstrukcje o dowolnych rozmiarach. Podstawowymi składnikami ciekłych farb są: żywica lakierowa, pigmenty, napełniacze, rozpuszczalniki oraz rozcieńczalniki i inne dodatki. Żywice lakierowe są pochodzenia naturalnego lub syntetycznego. Pigmenty lub napełniacze są nieorganicznymi tlenkami, solami lub metalicznymi proszkami i w zdecydowany sposób wpływają na właściwości ochronne powłoki malarskiej1). Utlenianiu wielu pigmentów, w tym żółcieni kadmowych, cynkowych lub chromowych, sprzyja światło. Po starzeniu powłok olejnych z udziałem światła i temperatury stwierdzono obecność związków będących produktami utleniania pokostu. Podwyższona temperatura zwiększyła aktywność chromianu ołowiu(II), który w obecności światła i wilgoci spowodował pasywację powierzchni metalowego podłoża2). Badano wpływ nieorganicznych pigmentów na trwałość fotooksydacyjną powłok akrylowych otrzymanych z farb emulsyjnych zawierających ultramarynę, czerwień kadmową i zielony uwodniony tlenek chromu. Żywicą w farbach był kopolimer akrylanu n-butylu z metakrylanem metylu. Uzyskane wyniki pokazały, że ultramaryna ma najsilniejszy wpływ na fotooksydacyjną stabilność kopolimeru3). Metodami chromatografii, spektrometrii produktów pirolizy z MS (Py-GC/MS), spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera i całkowitego odbicia (ATR-FTIR) badano fotochemiczny rozkład poli(octanu winylu) oraz kopolimerów octanu winylu z monomerami akrylowymi zawierającymi pigmenty kobaltowe, kadmowe, niklowe i biel tytanową. W próbkach wykryto produkty deacetylacji, takie jak kwas octowy oraz ftalan dietylu4). Wykonano badania poliamidu 6 (PA6) pigmentowanego zieloną ftalo[...]

Badania spektroskopowe i termograwimetryczne błon z plastizoli poli(chlorku winylu) zawierających pigmenty spinelowe DOI:10.15199/62.2019.2.24


  Podstawowym sposobem zabezpieczenia aparatury i urządzeń przed korozją są powłoki malarskie oraz powłoki z tworzyw sztucznych lub laminatów. Obecność pigmentów w powłoce znacznie ogranicza dyfuzję gazów i par cieczy do podłoża. Istotny jest kształt i wielkość cząstek pigmentu oraz ich aktywność chemiczna względem agresywnych czynników powodujących niszczenie metalu i powłoki. Pigmenty powinny wiązać substancje aktywne w produkty nieaktywne, a także zwiększać odporność powłok na promieniowanie UV, działanie ciepła oraz na działanie czynników środowiska eksploatacji i atmosferycznych1- 3). Według autorów pracy problem polegał na wyjaśnieniu oddziaływania ciepła, promieniowania oraz środowiska na polimery i ich kompozycje zawierające różne dodatki, w tym pigmenty i napełniacze. Zbadano właściwości termiczne, mikrostrukturalne i reologiczne mieszanin poli(3-hydroksymaślanu) z poli(kwasem mlekowym) i porównano je z właściwościami mieszanin polietylenu z poli(3-hydroksymaślanem- co-3-hydroksywalerianowym) i polikaprolaktonem, będących potencjalnymi kompozycjami biodegradowalnymi4). Podobne badania dotyczyły kompozytów polimerowych składających się z nanocząstek zawierających ren w matrycy polietylenu. Nanocząstki zawierające ren miały rozmiary 15,0 ± 0,3 nm i składały się z Re, Re2O7, ReO3 i ReO2. Stwierdzono, że przenikalność promieniowania mikrofalowego kompozytu zależała od składu nanocząstek5). Przeprowadzono termiczną destrukcję odpadów polimerowych w celu pozyskania składników paliw. Przebadano wpływ różnych katalizatorów na przebieg termodestrukcji. Stwierdzono, że rodzaj katalizatora wpływał na pierwotne i wtórne reakcje destrukcji polimerów. Zasadniczo zależała od niego wydajność procesu i skład otrzymanych produktów6). Przedstawiono opis syntezy i struktury wielkocząsteczkowych substancji otrzymanych 98/2(2019) 303 Mgr Iryna SHYYCHUK w roku 1985 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu w Czerniowcach w s[...]

Właściwości pigmentów kadmowych po narażeniach chemicznych i naświetlaniu promieniowaniem UV DOI:10.15199/62.2019.5.7


  Nakładanie powłok malarskich jest najbardziej rozpowszechnioną metodą ochrony metali przed korozją. Istotną właściwością powłok jest ich szczelność i adhezja do podłoża. Porowatość powłok wskazuje na możliwość przenoszenia przez pory i kapilary tlenu, wody i jonów różnych elektrolitów do powierzchni metalu. W związku z tym niezwykle ważną rolę odgrywają pigmenty i napełniacze, a w szczególności ich aktywność chemiczna polegająca na adsorbowaniu lub wiązaniu korozyjnie aktywnych substancji w produkty nieaktywne. Takie zdolności wykazuje m.in. pył cynkowy, węgiel aktywny, ditlenek tytanu, tlenek cynku, węglan ołowiu(IV), żółcień cynkowa oraz napełniacze węglanowe lub krzemionkowe1). Na właściwości mechaniczne powłok w największym stopniu wpływa dyspersyjność cząstek pigmentu, a na adhezję powłok do podłoża znacząco wpływają pigmenty mogące reagować z metalem lub tworzyć z nim związki kompleksowe. Takimi materiałami są grunty reaktywne lub konwertery rdzy. Adhezja powłoki do podłoża jest spowodowana występowaniem wiązań i związków łączących błonę z powierzchnią metalu. Powłoki o dużej odporności na światło najczęściej zawierają pigmenty metaliczne. Zasadniczą wadą większości pigmentów jest ich aktywność fotochemiczna, która może doprowadzić do zmiany budowy i składu pigmentu oraz przyśpieszyć niszczenie powłok, w których się one znajdują2). W przypadku powłok zawierających żółte pigmenty kadmowe zaobserwowano na ich powierzchni białe związki utworzone głównie przez uwodniony siarczan kadmu i węglan kadmu. Uwarunkowania strukturalne oraz budowa elektronowa i właściwości powierzchniowe kryształu żółcieni kadmowej (CdS) wskazują na możliwą przyczynę jej degradacji. Najczęściej mogą to być procesy fotoutleniania3). Na rys. 1 przedstawiono komórkę elementarną kryształu żółcieni kadmowej4). Siarczek kadmu jest związkiem dimorficznym i krystalizuje w układzie heksagonalnym oraz regularnym. Odmiana o budowie prostopadłościanu i podstawie[...]

Właściwości strukturalne i fizykomechaniczne błon z poli(chlorku winylu) barwionych pigmentami spinelowymi DOI:10.15199/62.2019.8.5


  Powłoki malarskie eksploatowane w środowiskach chemicznych ulegają przyspieszonemu niszczeniu. Zawarte w powłoce pigmenty wpływają na zwiększenie jej odporności na czynniki agresywne, a także na ciepło i promieniowanie świetlne. Bardzo skutecznie zwiększają właściwości ochronne powłok pigmenty pasywujące i protektorowe, mające kształt płytek lub rybich łusek, tworzące w powłoce równoległe do podłoża płaskie warstwy1, 2). Wyjaśnienie wpływu pigmentów na barwę oraz właściwości strukturalne i fizykomechaniczne polimerowych błon jest często podejmowane przez zespoły badawcze. Interesujące są zmiany właściwości błon spowodowane ciepłem, czynnikami chemicznymi i promieniowaniem UV. Pintus i współpr.3) badali zachowanie pigmentów w błonach poddanych działaniu tlenu i promieniowania UV. Pigmentami w powłokach były 98/8(2019) 1239 Mgr inż. Przemysław SIEKIERKA w roku 2008 ukończył studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno- -Przyrodniczego w Bydgoszczy. Pracuje na stanowisku referenta technicznego w Zakładzie Technologii Polimerów. Specjalność - technologia polimerów. Dr inż. Dorota ZIÓŁKOWSKA w roku 1990 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Akademii Techniczno- -Rolniczej (obecnie Uniwersytet Technologiczno- -Przyrodniczy) w Bydgoszczy. Rozprawę doktorską obroniła na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1995 r. Obecnie pracuje na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej UTP w Bydgoszczy. Specjalność - procesy adsorpcji i flokulacji w technologii oczyszczania wód i ścieków, analiza rentgenograficzna faz krystalicznych. biel tytanowa typu anataz i rutyl, żółcienie i czerwienie kadmowe, zieleń chromowa, ultramaryna oraz umbra w kolorze kości słoniowej i czarnym. Spoiwem w farbie były dwa typy żywicy akrylowej, żywica ftalowa oraz poli(octan winylu). Po badaniach barwnych błon z żywic akrylowych stwierdzono zmniejszenie w łańcuchach polim[...]

Modyfikacja asfaltu naftowego polimerami, pyłem gumowym i koloidalną krzemionką DOI:10.15199/62.2018.1.14


  Wyroby bitumiczne są stosowane do wyrobu powłok odpornych na działanie wody oraz roztworów kwasów, zasad i soli. Powłoki te są jednak nieodporne na promieniowanie ultrafioletowe i działanie większości rozpuszczalników organicznych. Bitumy modyfikowane olejami, żywicami naturalnymi lub syntetycznymi mają zmienioną budowę koloidalną i właściwości reologiczne. Tworzą one błony dobrze przyczepne do różnych powierzchni. Mają lepsze właściwości fizyczno-mechaniczne i większą odporność chemiczną. Najczęściej są stosowane do zabezpieczania obiektów przemysłowych, aparatury, instalacji i urządzeń produkcyjnych1). Edwin Makarewicz*, Olha Marshalok, Magdalena Tworek, Karina Mroczyńska, Irina Shyychuk, Dorota Ziółkowska 102 97/1(2018) Mgr inż. Karina MROCZYŃSKA w roku 2011 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno- -Przyrodniczego w Bydgoszczy. Od 2012 r. pracuje na stanowisku samodzielnego chemika w Wydziałowym Laboratorium Doświadczalnym. Jest również doktorantką tego Wydziału. Specjalność - chemia analityczna. Mgr inż. Magdalena TWOREK w roku 2009 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno- -Przyrodniczego w Bydgoszczy. Pracuje na stanowisku chemika specjalisty w Zakładzie Technologii Polimerów i Powłok Ochronnych. Specjalność - technologia polimerów. Obecnie szeroko prowadzone są badania polegające na zmianie właściwości asfaltów i bitumów. Nowe właściwości wyrobom bitumicznym nadaje się przez wprowadzenie do nich różnego rodzaju polimerów. Mimo poprawy ich właściwości, wciąż występują liczne wady i ograniczenia. Większość metod i sposobów fizycznej i chemicznej modyfikacji asfaltów i bitumów została przedstawiona w pracy wykonanej przez ten sam zespół autorów2). Na podstawie przedstawionych w niej danych doświadczalnych stwierdzono, że w wielu przypadkach otrzymany kompozyt asfaltowo-polimerowy charakteryzował się lepszymi param[...]

 Strona 1