Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Paulina Magnuszewska"

Study of the effect of curing agents on properties of the heterogeneous solid rocket propellants Badanie wpływu środków utwardzających na właściwości stałych heterogenicznych paliw rakietowych DOI:10.15199/62.2015.3.21


  Three com. curing agents were added to solid heterogeneous propellants based on dihydroxypolybutadiene and NH4ClO4. Calorific value, decompn. temp., pot life, hardness, friction and impact sensitivity of the propellants were detd. The calorific value and pot life depended strongly on the curing agent used. Omówiono wpływ środków utwardzających na właściwości fizykochemiczne i fizykomechaniczne stałych niejednorodnych paliw rakietowych na bazie α,ω-dihydroksypolibutadienu oraz chloranu(VII) amonu. W procesie formowania stałych heterogenicznych paliw rakietowych (SHPR), zwanych dalej paliwami, w początkowej fazie występuje półpłynna masa (PM) w postaci wysokonapełnionej zawiesiny (WNZ) o właściwościach nienewtonowskiego, tiksotropowego i pseudoplastycznego płynu, która w procesie utwardzania przechodzi w ciało stałe o specyficznych właściwościach i specjalnym przeznaczeniu1). W celu przygotowania WNZ do fazy ciekłej złożonej z kauczuku butadienowego typu HTPB (α,ω-dihydroksypolibutadien) i plastyfikatora dodaje się porcjami utleniacz oraz dodatki modyfikujące użytkowe właściwości SHPR. Po dodaniu każdej porcji dodatków PM miesza się w podwyższonej temperaturze i pod obniżonym ciśnieniem. Przygotowaną w ten sposób WNZ poddaje się procesowi chemoutwardzania przez wprowadzenie do masy di- lub triizocyjanianów2), które wchodzą w reakcję z polimerową matrycą zgodnie ze schematem przedstawionym na rys. 1. W celu optymalnego przeprowadzenia procesu utwardzania paliwa rakietowego do przygotowanej masy paliwowej dodaje się środek utwardzający. Jako środki utwardzające SHPR na bazie kauczuku HTPB stosuje się diizocyjanian dimetylu2) (DDI) (rys. 2) lub diizocyjanian izoforonu3) (IPDI) (rys. 3). W pracy zastosowano także Desmodur® (DES) (rys. 4). W zależności od budowy cząsteczki poszczególne izocyjaniany wykazują zróżnicowaną szybkość reakcji z grupami hydroksylowymi. Jest to bardzo istotny technologicznie p[...]

Wstępna ocena stałych heterogenicznych paliw rakietowych na bazie azotanów(V), o obniżonej zawartości chlorowodoru w produktach spalania DOI:10.15199/62.2017.12.16


  Stałe heterogeniczne paliwa rakietowe (SHPR) są mieszaniną utleniacza i palnych dodatków zawieszonych w polimerycznej matrycy. Podczas procesu spalania SHPR są zdolne do emisji dużej ilości gorących gazów o wysokiej energii kinetycznej, będących źródłem napędu silników rakietowych na ich bazie. Paliwa te znajdują zastosowanie m.in. w silnikach pocisków balistycznych, pocisków kierowanych i rakiet kosmicznych. Podstawowe składniki powszechnie stosowane w technologii stałych heterogenicznych paliw rakietowych to chloran(VII) amonu (NA) (utleniacz), ciekłe 2482 96/12(2017) Inż. Natalia SZEMLIŃSKA w roku 2016 ukończyła studia I stopnia na Wydziale Nowych Technologii i Chemii Wojskowej Akademii Technicznej im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie. Obecnie kontynuuje naukę na studiach magisterskich na tym samym wydziale. Specjalność - materiały wybuchowe i pirotechnika. Dr hab. inż. Bogdan FLORCZAK, prof. IPO - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 11/2017, str. 2306. Table 2. ICT-Code calculation results Tabela 2. Wyniki obliczeń w programie ICT-Code Parametr Próbka I II III IV V VI VII VIII IX d, g/cm3 1,75 1,80 1,71 1,77 1,70 1,75 1,74 1,74 1,73 Q, J/g 5798 5998 6354 6058 5598 5820 5663 5503 5484 Isp, s 246,2 247,6 258,4 241,7 242,6 244,9 236,6 242,2 240,4 CHCl, komora, % mas. 2,256 2,881 19,201 3,040 1,955 2,670 2,061 1,305 1,718 CHCl, dysza, % mas. 0,339 0,610 20,931 0,674 0,102 0,436 0,338 0,060 0,206 lepiszcze na bazie syntetycznego kauczuku z grupami funkcyjnymi (np. PBAN (kopolimer butadienu z acetonitrylem i kwasem akrylowym), HTPB, GAP (polimer azydku glicydu))1) oraz pyły metali takich jak glin, magnez lub stop glinowo-magnezowy2), które zwiększają impuls właściwy oraz ciepło spalania uzyskiwanych SHPR3). W technologii SHPR stosuje się również modyfikatory szybkości spalania4), stabilizatory i plastyfikatory. Istotnym problemem podczas stosowania tej grupy paliw jest znaczna emisja chlorowodo[...]

Zastosowanie boru w materiałach wybuchowych. Cz. I. Materiały wybuchowe indywidualne i mieszaniny z MW kruszącymi DOI:10.15199/62.2019.8.2


  Związki boru znane były już w początkach wieków średnich. Boraks, czyli tetraboran sodu (Na2B4O7∙10H2O) stosowano od XVII w. jako topnik do spawania metali, później wykorzystywany był również do lutowania oraz przy wyrobie wysokogatunkowego szkła, ceramiki i środków piorących. Innym związkiem boru znanym wcześniej niż sam bor był kwas borowy (H3BO3) stosowany również jako topnik w ceramice oraz środek konserwujący i dezynfekujący1). Dopiero w 1808 r. Gay-Lussac i Thénard przy użyciu baterii elektrycznej zredukowali wodorotlenek potasu stopionym żelazem i otrzymali metaliczny potas, którego działaniem na bezwodnik kwasu borowego (B2O3) w temperaturze żaru w miedzianej rurze otrzymali wolny bor. Jednocześnie Davy, stosując metodę elektrochemiczną, przez umieszczenie zwilżonego wodą proszku kwasu borowego między platynowymi elektrodami baterii elektrycznej, otrzymał na ujemnym biegunie brunatny proszek, bez smaku i zapachu, który był amorficzną odmianą boru. Obiema metodami otrzymano zanieczyszczony produkt. Czysty krystaliczny bor otrzymał Weintraub sto lat później1). Bor (łac. borium) jest półmetalem, należącym do bloku p układu okresowego. Jest to ciało stałe o barwie brązowej lub czarnej, w zależności od odmiany, w jakiej występuje (brązowy - odmiana amorficzna, bezpostaciowy proszek, czarny - odmiana krystaliczna, o kryształach twardych), słabo reaktywny w temperaturze pokojowej, reaguje silnie w podwyższonej temperaturze prawie ze wszystkimi pierwiastkami układu okresowego, jego silne właściwości redukujące pozwalają na reakcje z wieloma związkami chemicznymi, a mimo to przejawia jedynie niewielką analogię z pierwiastkami leżącymi w najbliższym otoczeniu w układzie okresowym2). Długi czas zapłonu boru jest główną wadą stanowiącą problem w jego aplikacji w chemii materiałów wybuchowych. Jednak inne parametry 1214 98/8(2019) Dr hab. inż. Bogdan FLORCZAK w roku 1976 ukończył studia na Wydziale Chemii i Fizyki Techniczne[...]

 Strona 1