Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Daniel Pieniak"

Testowanie metod określania odporności na zarysowania powierzchni hełmów strażackich DOI:10.15199/62.2019.8.18


  Występują one nie tylko podczas działań ratowniczych, ale także w czasie ćwiczeń, szkoleń oraz innych czynności wynikających z toku służby. Zgodnie z rozporządzeniem1) bezpieczeństwo strażaka jest zapewnione przez użytkowanie odpowiednich środków ochrony indywidualnej. Podział środków uwzględnia rodzaj zagrożeń, na które narażone są poszczególne części ciała. W związku z tym, rozróżnia się m.in. środki ochrony kończyn dolnych i górnych, układu oddechowego, słuchu, twarzy i oczu oraz głowy2). Główny podział środków ochrony indywidualnej uwzględnia stopień złożoności ich konstrukcji. Stosowane w straży pożarnej środki ochrony indywidualnej należą do grupy środków o konstrukcji złożonej3). Ochronę głowy strażaka zapewnia hełm. Jego głównym elementem jest skorupa. Dawniej była ona wykonywana głównie z wykorzystaniem laminatów tkanin i żywic polimerowych (kompozytów strukturalnych), obecnie tę technologię stosuje się rzadziej. Przykładem hełmu z tak wykonaną skorupą jest osłona głowy BHS firmy Kontekst Sp. z o.o. Skorupa hełmu została wykonana z kompozytu strukturalnego kevlarowo-szklanego na bazie żywicy poliestrowej. Obecnie częściej stosuje się plastomery termoplastyczne, m.in. poliamidy, wzmocnione dyspersyjnie ciętym, krótkim włóknem szklanym. Umożliwiło to zmianę sposobu wytwarzania skorup hełmów, które produkuje się w technologii formowania wtryskowego. W hełmach strażackich stosuje się zazwyczaj organiczne powłoki lakiernicze lub powłoki metaliczne. Powłoki lakiernicze skorup hełmów wykonuje się metodą natryskiwania, a metaliczne metodą 1296 98/8(2019) Dr hab. inż. Grzegorz BARTNIK w roku 1981 ukończył studia w Instytucie Technologii i Eksploatacji Maszyn (obecnie Wydział Mechaniczny) Politechniki Lubelskiej. W 1997 r. uzyskał stopień doktora nauk rolniczych w specjalności eksploatacja maszyn przemysłu rolno-spożywczego, a w 2019 r. stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie inżynieria mechaniczna na Wydziale Rolnictw[...]

Modelowanie obiektu budowlanego z wykorzystaniem programu AutoCAD DOI:10.15199/148.2019.10.2


  W szeroko rozumianej technice, w wielu jej gałęziach, niezastąpionym elementem projektowania jest rysunek techniczny. Jest to nieodłączna część projektowania, również budynków, w aspekcie porozumienia między projektantem a wykonawcą. Aby ułatwić proces tworzenia i przekazywania informacji, najlepiej wykonywać rysunki w postaci elektronicznej. Największą zaletą tworzenia dokumentacji elektronicznej w systemach komputerowego wspomagania projektowania (CAD - Computer Aided Design), jest jej łatwe przetwarzanie i zapamiętywanie danych projektowych oraz rysunków [1, 2]. Jednym z programów należących do rodziny CAD jest m.in. AutoCAD. Jest to program, który wspomaga projektowanie w każdej branży. Jego możliwości wykorzystywane są również w branży budowlanej. Z pewnością należy stwierdzić, że program AutoCAD sprawdza się przy wykorzystaniu go do prowadzenia dokumentacji technicznej 2D, a możliwości systemu 3D także pozwalają na konstruktywną pracę [1, 3, 4]. Programy wykorzystywane do wizualizacji budynków z reguły są lepsze niż podstawowa wersja programu AutoCAD. Program 3ds Max, rozpowszechniany również przez firmę Autodesk, przeznaczony jest m.in. dla specjalistów od wizualizacji, głównie twórców gier [5]. Wizualizacja budynków z definicji mówi o tym, jak będzie wyglądał wykonany budynek po jego wybudowaniu [6]. Zasadą tworzenia takich gotowych modeli jest w pełni oddanie tego, co architekt zaprojektował, a wykonawca powinien wykonać w rzeczywistości [7]. Modelowanie "Dużej auli" przeprowadzono dzięki wykorzystaniu programu AutoCAD 2018 PL na podstawie dokumentacji 2D udostępnionej przez Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie. Celem pracy było pokazanie możliwości wykorzystania programu AutoCAD w wersji standardowej do projektu 3D[...]

Bezpieczeństwo podczas transportu materiałów niebezpiecznych w Polsce DOI:10.15199/62.2019.10.2

Czytaj za darmo! »

Transport drogowy towarów niebezpiecznych jest zagadnieniem skomplikowanym i wymagającym specjalistycznej wiedzy każdej ze stron zaangażowanych w taki przewóz. Dobór odpowiedniego sposobu transportu oraz kompleksowe podejście do tego typu przewozów jest bardzo istotne. W celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa załadowcom, przewoźnikom, rozładowcom, uczestnikom ruchu drogowego oraz ograniczenia zagrożenia dla środowiska naturalnego konieczna jest szeroka wiedza i szczegółowe regulacje prawne1-4). Materiały niebezpieczne są głównie wytwarzane przez przemysł chemiczny i obejmują zarówno substancje chemiczne, odpady tych substancji, jak i opakowania zanieczyszczone substancją chemiczną5, 6). Transport dużych ilości tych materiałów jest problemem globalnym. W wyniku niekontrolowanego uwolnienia znacznych ilości substancji niebezpiecznych o właściwościach utleniających, palnych lub toksycznych do 1518 98/10(2019) otoczenia (wyciek podczas awarii instalacji przemysłowej, rozszczelnienie cysterny podczas transportu, wypadek drogowy) może wystąpić ryzyko katastrofy ekologicznej, co stanowi poważne zagrożenie dla ludzi oraz środowiska naturalnego7-13). W Polsce cyklicznie rejestruje się zdarzenia miejscowych awarii z udziałem substancji szkodliwych, które są wynikiem przede wszystkim nieprzestrzegania zasad obowiązujących w drogowym transporcie towarów niebezpiecznych14). Materiały niebezpieczne muszą być przewożone w sposób bezpieczny od miejsca załadunku do miejsca docelowego. Dlatego też ważny jest dopracowany łańcuch logistyczny dostaw różnych materiałów niebezpiecznych. Podlega on szczegółowym, krajowym i międzynarodowym przepisom zawartym w dyrektywach UE i rozporządzeniach krajowych15). Wszystkie dokumenty i wytyczne mają służyć poprawie bezpieczeństwa transportowego materiałów niebezpiecznych na terenie kraju. Rozwój sytuacji geopolitycznej ma również wpływ na transport krajowy i międzynarodowy oraz [...]

 Strona 1