Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Sandra Paszkiewicz"

Synergiczny efekt poprawy przewodnictwa elektrycznego w hybrydowych nanokompozytach polimerowych z udziałem nanocząstek węglowych 1D i 2D DOI:10.15199/28.2015.5.2


  W pracy stosowano hybrydowe układy nanocząstek węglowych przewodzących prąd elektryczny do otrzymania nanomateriałów polimerowych na bazie żywic epoksydowych, poli(eteroimidów), poliestrów kondensacyjnych (PET, PTT) oraz blokowych elastomerów termoplastycznych (PTT-blok-PTMO). Oceniono wpływ dodatku nanorurek węglowych (jednościennych i wielościennych), nanowłókien węglowych, odmian grafenów oraz mieszaniny nanocząstek na właściwości elektryczne oraz możliwość uzyskania tzw. synergicznego efektu poprawy przewodnictwa elektrycznego. Celem badań było otrzymanie hybrydowych nanokompozytów polimerowych zawierających nanocząstki różniące się kształtem (1D oraz 2D), które ze względu duży współczynnik kształtu oraz dużą powierzchnię właściwą wykazują silną tendencję do aglomeracji. Otrzymane w procesie syntezy chemicznej osnowy polimerowej (in situ) hybrydowe nanokompozyty polimerowe charakteryzowały się dużym stopniem jednorodności struktury oraz polepszonymi właściwościami fizycznymi (znacznie niższe progi perkolacji w stosunku do np. kompozytów na osnowie żywicy epoksydowej czy polieteroimidowej). Efektywność polimeryzacji kondensacyjnej in situ w otrzymaniu nanomateriałów hybrydowych została oceniona w zastosowaniu do nanokompozytów na bazie poliestrów termoplastycznych (PET, PTT) oraz elastomerów termoplastycznych (PTT-blok-PTMO). Ustalono warunki przygotowania dyspersji nanocząstek 1D oraz 2D w ciekłym substracie z wykorzystaniem drgań mieszadła ultradźwiękowego naprzemiennie z mieszadłem mechanicznym oraz prowadzenie syntezy zależnie od rodzaju osnowy polimerowej. Wykazano, że dodatek jednościennych nanorurek węglowych oraz nanopłytek grafenowych o stężeniu nie większym niż 0,6 % mas. do polimerów kondensacyjnych pozwala na otrzymanie lekkich, elektrycznie przewodzących materiałów kompozytowych o zwiększonej stabilności termicznej i polepszonych właściwościach mechanicznych. Dla nanokompozytów na bazie PTT-blok-PTMO zaobserwowano pozytywny efe[...]

Elektrycznie i termicznie przewodzące nanokompozyty polimerowe na bazie polietylenu o małej gęstości z dodatkiem nanopłytek grafenowych DOI:10.15199/62.2017.9.34


  W ostatnich latach grafen stał się popularnym nanonapełniaczem, stosowanym w celu polepszenia właściwości mechanicznych, elektrycznych, termicznych oraz barierowych materiałów polimerowych. Termodynamicznie stabilny grafen został po raz pierwszy użyty do zbudowania tranzystora polowego przez Geima i Novoselova1) w 2004 r. Grafen jest 2-wymiarową warstwą składającą się z atomów węgla sp2 ułożonych w strukturę podobną do plastra miodu2). Ze względu na swoje niezwykłe właściwości, takie jak wysoki moduł Younga rzędu 1 TPa3), wytrzymałość na rozciąganie w płaszczyźnie wynosząca 130 GPa, przewodnictwo termiczne rzędu 5000 W/(m·K) oraz wysokie przewodnictwo elektryczne4) sięgające 6000 S/cm, może znaleźć szerokie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu. Dodatkowo charakteryzuje się niezwykle dużą powierzchnią właściwą5) (teoretyczna powierzchnia właściwa wynosi 2630 m2/g) oraz nieprzepuszczalnością gazów4). Grafen, w zależności od metody jego otrzymywania, może występować w wielu odmianach, np. nanopłytek grafenowych GNP, tlenku grafenu (GO), zredukowanego tlenku grafenu (rGO), wielowarstwowego grafenu (MLG) o liczbie warstw wynoszącej 2-10 lub kilkuwarstwowego grafenu (FLG)6) o liczbie warstw 2-5. Metody otrzymywania grafenu można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich to metody bottom-up polegające na syntezie, do których zaliczamy chemiczne osadzanie warstw węglowych z fazy gazowej (CVD) oraz Daria Pawlikowskaa, Anna Szymczyka, Sandra Paszkiewicza,*, Marek Zenkera, Rafał Stanikb, Jan Subocza, Roman Masztakc 1974 96/9(2017) Dr inż. Marek ZENKER w roku 2005 ukończył studia na Politechnice Szczecińskiej (obecnie Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie), kierunek fizyka techniczna. W 2011 r. uzyskał stopień doktora na tej samej uczelni. Jest adiunktem w Katedrze Elektrotechnologii i Diagnostyki Wydziału Elektrycznego ZUT. Specjalność - elektrotechnika. Instytut Inżynierii Materiałowej, Zachodniopomorski U[...]

Wpływ zawartości octanu winylu w materiałach izolacyjnych na ich właściwości mechaniczne oraz ognioodporność DOI:10.15199/62.2019.7.25


  W ciągu ostatnich lat globalny przemysł naftowy, stoczniowy i budowlany odnotowały gwałtowny wzrost, przy czym wzrost ten był napędzany głównie przez znaczący rozwój gospodarczy takich krajów, jak Indie, Chiny, Turcja i Brazylia1). Dla samego przemysłu stoczniowego w 2007 r. popyt znacznie przewyższył nawet najbardziej optymistyczne prognozy, z liczbą zamówień1) ponad dwukrotnie wyższą niż to miało miejsce w 2003 r. Stąd też zapotrzebowanie na wysoce elastyczne i odporne na oleje bezhalogenowe kable ognioodporne HFFR (halogen free flame retardant) w tych sektorach jest bardzo duże oraz, co ważniejsze, jest egzekwowane przez prawo i przepisy wymagające coraz częstszego zastępowania kabli na bazie poli(chlorku winylu) (PVC) poliolefinami i innymi materiałami niezawierającymi halogenów. 1154 98/7(2019) Mgr inż. Łukasz KOZŁOWSKI w roku 2018 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Mechatroniki Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie, kierunek: inżynieria materiałowa. Specjalność - przetwórstwo tworzyw sztucznych. Mgr Izabela IRSKA w roku 2013 ukończyła studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunek: chemia, specjalność: fizykochemia i spektroskopia. Obecnie jest doktorantką w Instytucie Inżynierii Materiałowej na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Mechatroniki na Zachodniopomorskim Uniwersytecie Technologicznym w Szczecinie. Specjalność - materiały polimerowe. Table 1. Compositions of the prepares mixtures, % by mass Tabela 1. Składy przygotowanych mieszanin, % mas. Mieszanina Elvax 260 Elvax 40L 1 100 0 2 95 5 3 90 10 4 85 15 5 15 85 6 10 90 7 5 95 8 0 100 Sumaryczna ilość kopolimeru EVA, na który składały się Elvax 260 i Elvax 40L wynosiła 24,8% mas.; pozostałe składniki mieszaniny (łącznie 75,2% mas.) były następujące: LLDPE 7,5%, promotor adhezji 5%, plastyfikator 2%, ATH 60%, stabilizator termiczny 0,2% i stearyna 0,5%. Mieszanki na bazie liniowego polietyle[...]

 Strona 1