Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Jakub Zieliński"

Wyznaczanie temperatury samoprzyspieszającego rozkładu mieszanin cetanu i azotanu 2-etyloheksylu w kalorymetrze adiabatycznym DOI:10.15199/62.2017.10.13


  Według analiz prowadzonych m.in. przez Cokera1) oraz Rynga2) jedną z najczęstszych przyczyn powstawania wypadków w przemyśle chemicznym jest niekontrolowany przebieg reakcji egzotermicznej (thermal runaway reaction). Zachodzi on, gdy szybkość produkcji energii (na sposób ciepła) w wyniku egzotermicznej reakcji chemicznej zachodzącej w materiale przekroczy możliwości oddawania jej do otoczenia. Nadmiarowe ciepło, które nie może być już odebrane akumuluje się w materiale i prowadzi do wzrostu temperatury masy reakcyjnej. Zgodnie z prawem Arrheniusa powoduje to wtórnie wzrost szybkości reakcji, co w konsekwencji prowadzi do wzrostu szybkości produkcji energii. Cykl ten powtarza się, prowadząc do coraz szybszego przebiegu reakcji. Jeżeli zakumulowana w materiale energia będzie odpowiednio duża, może doprowadzić do wysokiej prężności par lub dekompozycji substancji i utworzenia produktów gazowych. Produkty te mogą być silnie toksyczne i zagrażać bezpieczeństwu ludzi oraz prowadzić do skażenia środowiska naturalnego. W skrajnych przypadkach może dojść do wybuchu termicznego (thermal explosion). Niekontrolowany przebieg reakcji egzotermicznej jest szczególnie niebezpieczny w przypadku obrotu substancjami niestabilnymi termicznie (np. nadtlenki organiczne), w przypadku których nawet niewielka ilość zakumulowanej energii może prowadzić do gwałtownych reakcji rozkładu. W celu ograniczenia występowania niekontrolowanego przebiegu reakcji egzotermicznych, a w konsekwencji wzrostu bezpieczeństwa, wraz z regulacjami ONZ3) wprowadzono krytyczny parametr temperaturowy określający granicę bezpiecznego przechowywania oraz transportowania substancji. Jest nim temperatura samoprzyspieszającego rozkładu SADT (self-accelerating decomposition temperature), definiowana jako najniższa temperatura, w której może wystąpić samoprzyspieszający rozkład substancji w op[...]

Badania oczyszczania surowego ekstrakcyjnego kwasu fosforowego DOI:10.15199/62.2019.7.21


  Fosfor jest jednym z trzech podstawowych biogennych pierwiastków niezbędnych do istnienia i zapewnienia życia na Ziemi1). Dostępność fosforu w glebach uprawnych jest czynnikiem warunkującym wydajność rolnictwa, co przekłada się bezpośrednio na możliwość zapewnienia wyżywienia stale rosnącej populacji ludzkiej2). Fosfor jest pierwiastkiem ulegającym silnemu uwstecznianiu w środowisku glebowym. W środowisku kwaśnym łączy się z jonami żelaza i glinu, a w zasadowym z jonami wapnia, tworząc nierozpuszczalne i tym samym nieprzyswajalne związki fosforu. Aby zapewnić roślinom prawidłowe odżywianie konieczne jest suplementowanie deficytu fosforu poprzez stosowanie odpowiednich nawozów, bogatych w fosfor występujący w formach przyswajalnych dla roślin3). Głównym półproduktem a zarazem surowcem w przemyśle nawozów fosforowych jest ekstrakcyjny kwas fosforowy. Jest on prekursorem większości sprzedawanych komercyjnie mineralnych nawozów fosforowych. Ze względów ochrony środowiska oraz dbałości o jakość wprowadzanych do gleby produktów konieczne jest monitorowanie zawartości zanieczyszczeń obecnych w ekstrakcyjnym kwasie fosforowym. Zanieczyszczenia te przedostają się w dalszych procesach produkcji do nawozów, a w konsekwencji do gleby. Metoda strąceniowa usuwania zanieczyszczeń z ekstrakcyjnego kwasu fosforowego polega na przeprowadzeniu obecnych w kwasie jonów metali w postać trudno rozpuszczalnych soli. Poprzez dodanie odczynników zawierających w swoim składzie siarkę można otrzymać trudno rozpuszczalne osady siarczków metali (głównie metali ciężkich, takich jak As, Cd)4, 5). W metodzie tej konieczne jest zastosowanie dużego nadmiaru jonów S2- względem strącanych zanieczyszczeń. Nieprzereagowane jony S2- można łatwo usunąć poprzez odparowanie lotnego siarkowodoru. Jest to metoda bardziej kosztowna niż współstrącanie zanieczyszczeń z fosfogipsem, ale pozwala na otrzymanie skoncentrowanych, stosunkowo łatwych do zagospodarowania osadów6).[...]

Zastosowanie kwasu nitrylotris(metylofosfonowego) jako czynnika kompleksującego jony manganu w układach nawozowych DOI:10.15199/62.2019.9.32


  Prawidłowy rozwój roślin uwarunkowany jest dostępnością składników pokarmowych. Na glebach żyznych, bogatych w składniki odżywcze, rośliny rosną szybko i wydają obfite plony. Na glebie, w której brakuje podstawowych pierwiastków odżywczych obowiązuje prawo minimum. Mówi ono o zależności zachodzącej między ilością i jakością zbieranych plonów a stężeniem tego składnika, który konieczny jest doprawidłowego rozwoju rośliny, a którego w glebie jest najmniej. Zasada ta ma szczególne znaczenie przy stosowaniu mikroelementów dla prawidłowego funkcjonowania roślin. Współczesna, zintensyfikowana gospodarka doprowadziła do zubożenia gleb w mikroelementy. Konieczne stało się nawożenie, którego podstawą jest optymalne dawkowanie. Mikroelementy są niezbędne dla prawidłowego wzrostu roślin i jakości plonów, ponieważ biorą udział w procesach katalitycznych zachodzących w komórkach roślinnych. Ich nadmiar jest szkodliwy i może doprowadzić nawet do obumierania plonów. Pierwiastki te mogą także występować w glebie w formie nieprzyswajalnej dla roślin. Istotne jest zrównoważone nawożenie mikroelementami zakładające maksymalizację plonów przy jednoczesnym stosowaniu najmniejszych możliwych dawek preparatu1-3). W celu zapewnienia odpowiedniego odżywienia roślin, przy możliwie wysokiej efektywności nawożenia i minimalnym negatywnym wpływie na środowisko, projektuje się preparaty nawozowe zawierające mikroelementy o różnym składzie i właściwościach fizykochemicznych. Mikroelementy wprowadzane są w formie związków mineralnych lub mineralno-organicznych. Nawozy mikroelementowe można podzielić na jednoskładnikowe, które zawierają tylko jeden mikroskładnik lub wieloskładnikowe, w których podczas jednej aplikacji dostarczane są co najmniej dwa mikropierwiastki. Ze względu na technikę stosowania wyróżnia się nawozy mikroelementowe stosowane prewencyjnie, których celem jest ciągłe zapobieganie niedoborom składników oraz interwencyjnie stosowane doraźnie w c[...]

 Strona 1