Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Ewelina Klem-Marciniak"

Badania biodegradacji chelatorów nawozowych w środowisku wodnym w warunkach testu kinetycznego DOI:10.15199/62.2017.11.7


  Prawidłowy rozwój roślin uwarunkowany jest dostępnością składników odżywczych. Intensyfikacja rolnictwa, związana ze wzrostem liczby ludności, spowodowała zwiększenie areału pól uprawnych oraz zmniejszenie stężenia makro- i mikroelementów w glebie. Konieczne stało się uzupełnienie niedoborów pierwiastków o właściwościach odżywczych1, 2). Ze względu na zapotrzebowanie roślin składniki odżywcze można podzielić na makroelementy i mikroelementy. Mikroelementy pobierane są przez rośliny w niewielkiej ilości, pełnią funkcje biochemiczne i stanowią istotny czynnik wpływający na wzrost rośliny oraz plonowanie. Do tej grupy zalicza się żelazo, mangan, cynk, miedź, bor, molibden, chlor oraz nikiel. Preparaty nawozowe produkowane są na bazie sześciu pierwiastków biorących bezpośredni udział w procesach metabolicznych (miedź, cynk, żelazo, mangan, bor oraz molibden). Wytwarzane są także mikronawozy zawierające związki tytanu, chloru, kobaltu oraz niklu1, 2).Nawozy mikroelementowe, w celu zapewnienia efektywności ich stosowania oraz dostosowania do różnorodnych technik aplikacji, muszą charakteryzować się zróżnicowanym składem chemicznym oraz właściwościami fizykochemicznymi. Są to sole techniczne, makronawozy wzbogacone w mikroelementy, szkliwa nawozowe, chelaty nawozowe, odpady przemysłowe i kopaliny2, 3). W produkcji nawozów mikroelementowych często stosowane są syntetyczne związki kompleksujące. Obecnie do produkcji mikronawozów stosuje się 11 chelatorów zatwierdzonych przez Parlament Europejski, należących do grupy związków aminopolikarboksylowych4). Dzięki swej strukturze chelatory tworzą z mikroelementami trwałe, stabilne związki kompleksowe. Taka forma ułatwia ich przemieszczanie się w roślinie. Dysocjacja chelatu zachodzi powoli i jon centralny jest stopniowo uwalniany. Dzięki temu jest on lepiej przyswajalny przez roślinę. Mikroelementy związane z ligandami o właściwościach chelatujących nie ulegają sorpcji i wiązaniu w glebie, są[...]

Fertilizer properties of filter sludge from pig slurry Właściwości nawozowe osadu pofiltracyjnego z gnojowicy świńskiej DOI:10.15199/62.2015.12.14


  Six pig manure samples were treated with H3PO4 and H2SO4 to mineralize the org. matter and kill microorganisms, modified by addn. of lime milk and superphosphate, filtered off, and analyzed for P, N, Ca, P, Mg, S and Fe by std. methods. The process resulted in decreasing the N content and increasing the P content in the solid fertilizer produced. Gnojowica zawiera duże ilości składników nawozowych i polepszających strukturę gleby. Wtórne wykorzystanie jej w produkcji rolniczej ograniczy zużycie azotu i potasu, import nieodnawialnych surowców fosforowych i gazu ziemnego, a także pozwoli zmniejszyć problem ekologiczny związany z występowaniem odorów i zanieczyszczenia atmosfery, gleb i wód gruntowych. Zastosowano filtrację w rozdziale gnojowicy świńskiej, jako wstępny proces jej dalszego wykorzystania oraz określono właściwości nawozowe otrzymanego osadu. Intensywny chów trzody chlewnej w Polsce prowadzony jest metodą bezściółkową w systemie rusztowym lub półrusztowym, w wyniku czego powstaje duża ilość gnojowicy świńskiej, która jest mieszanką kału, moczu, resztek pokarmu oraz wody. Tego rodzaju system utrzymania zwierząt przyczynia się do zmian środowiska naturalnego. Związane jest z tym niebezpieczeństwo w zakresie zanieczyszczenia wód azotanami i chlorkami, a w konsekwencji obniżenia klasy ich czystości. Duża ilość gnojowicy powoduje emisję gazów o charakterze kwaśnym, takich jak NOx, SO2 i CO2 oraz CH4. Zawarte w gnojowicy mikroorganizmy chorobotwórcze stanowią poważne zagrożenie sanitarne zarówno dla otoczenia chlewni, jak i wód gruntowych oraz atmosfery. Takie substancje, jak merkaptany, aminomerkaptany, indol, skatol, aminy, kwasy tłuszczowe, amoniak oraz siarkowodór są powodem emisji odorów. Z gnojowicy emitowanych jest ok. 400 złowonnych, lotnych związków organicznych i nieorganicznych o wysokiej uciążliwości zapachowej. Powstawanie odorów jest złożonym procesem, w którym uczestniczy wiele gatunków bakterii. Zale[...]

Studies removal of alpha and beta -acids from hop wastes with calcium acetate Badania nad zastosowaniem octanu wapnia do usuwania alfa - i beta -kwasów z odpadów chmielowych DOI:10.15199/62.2017.2.32


  Bitter substances (α- and β-acids) were removed from hop waste from the brewing industry by extn. with aq. Ca(OAc)2 solns. (1-5% by mass). The removal degree of α- and β-acids was 48-55% and that of their isomers was 49-79% by mass. The purified waste met the requirements for animal fodder. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych procesu usuwania substancji goryczkowych (α- i β-kwasów), z zastosowaniem octanu wapnia, z odpadów chmielowych z przemysłu browarniczego, tzw. wychmielin, powstałych po zastosowaniu procesów ekstrakcji w warunkach nadkrytycznych. Pozbawione tą metodą gorzkich kwasów wychmieliny mogą być wykorzystane w mieszankach paszowych. Na podstawie wyników badań doświadczalnych określono warunki prowadzenia procesu. Ze względów technologicznych i paszowych należy stosować roztwory octanu wapnia o stężeniu 1-3% mas. Chmiel należy do roślin od wieków wykorzystywanych w produkcji i przetwórstwie rolniczym. W Polsce używany jest od XI w.Związane jest to z jego unikatowymi właściwościami, powiązanymi głównie ze składem biochemicznym. Głównym odbiorcą chmielu jest przemysł browarniczy. Chmiel zawiera ok. 40,4% mas. celulozy i ligniny, 15% mas. żywic, 15% mas. białka, 10% mas. wody, 8% mas. popiołu, 3% mas. tłuszczu i wosków, 2% mas. pektyny, 2% mas. cukrów prostych, 0,5% mas. olejków eterycznych i 0,1% mas. aminokwasów. Dla celów browarnictwa w zbiorach chmielu mają znaczenie głównie szyszki i zawarte w lupulinie żywice chmielowe. We wczesnym etapie rozwoju rośliny, przez przylistki chmielu wytwarzane są mniej gorzkie β-kwasy (żółty, lepki proszek zawierający gorzkie żywice i olejki eteryczne), przemieszczające się do lupuliny-miseczki gruczołowej, która po napełnieniu pokrywa się membraną. W czasie wzrostu rośliny część β-kwasów przekształca się w bardziej gorzką odmianę α-kwasów, które mają największe znaczenie dla smaku piwa. Zawartość α- i β-kwasów jest [...]

Zastosowanie kwasu nitrylotris(metylofosfonowego) jako czynnika kompleksującego jony manganu w układach nawozowych DOI:10.15199/62.2019.9.32


  Prawidłowy rozwój roślin uwarunkowany jest dostępnością składników pokarmowych. Na glebach żyznych, bogatych w składniki odżywcze, rośliny rosną szybko i wydają obfite plony. Na glebie, w której brakuje podstawowych pierwiastków odżywczych obowiązuje prawo minimum. Mówi ono o zależności zachodzącej między ilością i jakością zbieranych plonów a stężeniem tego składnika, który konieczny jest doprawidłowego rozwoju rośliny, a którego w glebie jest najmniej. Zasada ta ma szczególne znaczenie przy stosowaniu mikroelementów dla prawidłowego funkcjonowania roślin. Współczesna, zintensyfikowana gospodarka doprowadziła do zubożenia gleb w mikroelementy. Konieczne stało się nawożenie, którego podstawą jest optymalne dawkowanie. Mikroelementy są niezbędne dla prawidłowego wzrostu roślin i jakości plonów, ponieważ biorą udział w procesach katalitycznych zachodzących w komórkach roślinnych. Ich nadmiar jest szkodliwy i może doprowadzić nawet do obumierania plonów. Pierwiastki te mogą także występować w glebie w formie nieprzyswajalnej dla roślin. Istotne jest zrównoważone nawożenie mikroelementami zakładające maksymalizację plonów przy jednoczesnym stosowaniu najmniejszych możliwych dawek preparatu1-3). W celu zapewnienia odpowiedniego odżywienia roślin, przy możliwie wysokiej efektywności nawożenia i minimalnym negatywnym wpływie na środowisko, projektuje się preparaty nawozowe zawierające mikroelementy o różnym składzie i właściwościach fizykochemicznych. Mikroelementy wprowadzane są w formie związków mineralnych lub mineralno-organicznych. Nawozy mikroelementowe można podzielić na jednoskładnikowe, które zawierają tylko jeden mikroskładnik lub wieloskładnikowe, w których podczas jednej aplikacji dostarczane są co najmniej dwa mikropierwiastki. Ze względu na technikę stosowania wyróżnia się nawozy mikroelementowe stosowane prewencyjnie, których celem jest ciągłe zapobieganie niedoborom składników oraz interwencyjnie stosowane doraźnie w c[...]

 Strona 1