Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Beata Biernacka"

Badania rozkładów temperatury w gruncie na różnych głębokościach


  Znajomość pola temperatury w gruncie, jest niezbędna między innymi do obliczeń strat ciepła obiektów inżynierskich, do projektowania gruntowych zasobników ciepła/chłodu, do obliczeń gruntowych wymienników ciepła współpracujących z pompami ciepła. Temperatura gruntu rośnie wraz z jego głębokością i zależy od właściwości gruntu, rodzaju pokrycia powierzchni gruntu i warunków atmosferycznych. W niniejszym artykule zaprezentowano wyniki kilkuletnich pomiarów temperatury gruntu na różnych głębokościach, na dwóch stanowiskach różniących się rodzajem pokrycia powierzchni gruntu (trawnik, parking) zlokalizowanych w Białymstoku.W GRUNCIE można wyróżnić trzy następujące strefy [1, 2, 3]: ● strefa przypowierzchniowa, sięgająca do głębokości około 1 m, gdzie rozkłady temperatury podlegają krótkoterminowym (pogodowym) wahaniom, ● strefa płytka, sięgająca do głębokości od około 6 m (w gruntach suchych i lekkich) do głębokości około 20 m (w gruntach o dużej gęstości, piaszczystych i mokrych), gdzie występują długoterminowe periodyczne (sezonowe) wahania temperatury o cyklu rocznym, ● strefa głęboka (poniżej 8 do 20 m), gdzie temperatura gruntu Tg pozostaje praktycznie stała. W polskiej literaturze z zakresu budownictwa i inżynierii środowiska funkcjonuje przybliżenie dotyczące temperatury gruntu na dużych głębokościach. Przyjmuje się, że temperatura gruntu na głębokości kilkunastu metrów pozostaje stała przez cały rok i jest równa średniorocznej temperaturze powietrza atmosferyczneg[...]

Wpływ dyfuzyjności cieplnej na pole temperatury w gruncie


  O przydatności gruntu, jako magazynu energii, świadczą jego właściwości cieplne, które w dużym stopniu zależą od wilgotności, struktury i rodzaju gruntu. Czynnikiem, który bezpośrednio wpływa na pole temperatury gruntu jest dyfuzyjność cieplna. W artykule omówiono zależność dyfuzyjności cieplnej od stopnia wilgotności gruntu. Przedstawiono rozkłady temperatury gruntów piaszczystych i gliniastych w zależności od wartości dyfuzyjności cieplnej.1. Właściwości termofizyczne gruntów Grunt jest ośrodkiem trójfazowym składającym się ze szkieletu gruntowego, którego pory wypełnione są wodą i tzw. powietrzem gruntowym. Właściwości gruntu w znacznym stopniu zależą od jego struktury, zawartości składników mineralnych, zawartości wilgoci i temperatury. W zależności od wielkości ziaren gruntowych wyróżnia się pięć zasadniczych frakcji granulometrycznych: kamienie, żwir, piasek, pył i części spławiane. Ponieważ w gruncie ilość ziaren większych niż 2 mm jest nieznaczna, rodzaj gruntu określa się najczęściej na podstawie zawartości najdrobniejszych frakcji, tzn. piaskowej, pyłowej i iłowej. Jedną z podstawowych właściwości fizycznych gruntu jest wilgotność, czyli zawartość wody w gruncie. Wilgotność w określa się jako procentowy stosunek masy wody zawartej w gruncie do masy gruntu wysuszonego w temperaturze 105 °C. Innym sposobem określenia wilgotności gruntu jest wilgotność objętościowa, czyli procentowy stosunek objętości wody w gruncie do objętości gruntu. Stopień wypełnienia porów wodą określa się stopniem wilgotności Sr. Jest to stosunek objętości wody do objętości porów w gruncie. W tabeli 1 przedstawiono podział gruntów ze względu na stopień wil[...]

Konwektor - zapomniany typ grzejnika


  Grzejniki konwektorowe mimo swoich wielu zalet ustępują powszechności zastosowania innym typom grzejników. W porównaniu ze stalowymi grzejnikami płytowymi o podobnych mocach cieplnych, ich pojemność wodna jest jeszcze mniejsza, są lżejsze, a więc i tańsze. W niniejszym artykule zaprezentowano rezultaty badań prototypu grzejnika konwektorowego produkcji jednej z lokalnych firm województwa podlaskiego.PODSTAWĄ klasyfikacji grzejników (rys. 1) jest najczęściej sposób przekazywania ciepła do otoczenia, istotna jest również konstrukcja oraz materiał, z którego zostały one wykonane. Temperatura powierzchni grzejnika wpływa w istotny sposób na warunki higieniczne. W przypadku grzejników konwekcyjnych oraz taśm i płyt promieniujących za maksymalną temperaturę powierzchni grzejnika uważa się 70 oC. Po przekroczeniu tej wartości pył pochodzenia organicznego, zawarty w powietrzu omywającym grzejnik i osiadający na jego powierzchni, ulega rozkładowi (sucha destylacją). Wskazane jest, aby powierzchnia grzejnika była możliwie gładka i łatwo dostępna, co umożliwi utrzymanie go w czystości. Wymaganie to jest mniej istotne, gdy powietrze przepływa wzdłuż powierzchni grzejnika z dużą prędkością, ograniczając czas kontaktu pyłu z powierzchnią grzejnika i osadzanie się pyłu na tej powierzchni. Dotyczy to konwektorów, ale i w tym wypadku zalecane jest, aby płyty stanowiące ich obudowę były łatwe do demontażu. Za obniżeniem temperatury grzejnika przemawia również fakt, że wysokiej temperaturze powierzchni towarzyszy wzrost zawartości jonów dodatnich w powietrzu oraz zmniejszenie zawartości jonów ujemnych, co źle wpływa na samopoczucie człowieka. Powierzchnia ogrzewalna grzejnika Powierzchnię ogrzewalną [1] grzejnika można obliczyć ze wzoru: F = t g tKε Q   , m2 (1) gdzie: Qg - obliczeniowa moc cieplna grzejnika, W, Δt - średnia arytmetyczna różnica temperatury, K, K - współczynnik przenikania ciepła grzejnika, W/(m2·K)[...]

Chlorofile jako naturalne źródło energii biomasy DOI:10.15199/62.2019.3.19


  Po raz pierwszy nazwa chlorofil została użyta w 1818 r. przez Pelletiera i Caventou do opisu barwnika nadającego zielony kolor liściom. Słowo chlorofil pochodzi z języka greckiego (chloros oznacza zielony, a phyllon liść)1). Badaniem cząsteczki chlorofilu zajmował się w latach 1907-1913 Richard Willstätter, profesor chemii organicznej Politechniki w Zurychu. Za wykazanie obecności magnezu w cząsteczce chlorofilu i określenie jej ogólnej struktury otrzymał w 1915 r. Nagrodę Nobla. Ostatecznie budowę cząsteczki chlorofilu wyjaśnił Hans Fischer, niemiecki profesor chemii lekarskiej i organicznej, uhonorowany Nagrodą Nobla w 1930 r. Trzecia Nagroda Nobla związana z chlorofilem została przyznana w 1965 r. amerykańskiemu chemikowi organicznemu Robertowi Woodwardowi za opracowanie syntezy chlorofilu2). Mimo że od odkrycia chlorofilu przez R. Willstattera minęło już ponad 100 lat, to badania nad nowymi rodzajami chlorofili i sposobami ich wykorzystania trwają nadal.Biomasa pochodzenia roślinnego powstaje w procesie fotosyntezy, który jest jednym z najważniejszych procesów bioenergetycznych na Ziemi, a polega na przetworzeniu energii słonecznej na dostępną dla podtrzymania życia energię wiązań chemicznych. W wyniku fotosyntezy, zapoczątkowanej ponad 3 mld lat temu, powstaje rocznie ponad 100 mld t suchej biomasy3-5). Biomasa jest zatem najstarszym źródłem energii chemicznej6) i będzie nieprzerwanie odgrywać istotną rolę jako odnawialne źródło energii7). Zostało to podkreślone podczas debaty pt. "Transformacja w stronę źródeł odnawialnych: rola biomasy?", która odbyła się w Brukseli na początku 2018 r. Polski Komitet Energii Elektrycznej jako uczestnik debaty wyraził przekonanie, że biomasa może odgrywać również kluczową rolę w zakresie spełnienia celów klimatycznych, a także mieć istotny wkład w proces tworzenia gospodarki o obiegu zamkniętym8). Biomasa jest jedynym niekopalnym źródłem węgla, tzw. czystym węglem i trzecim największym noś[...]

Wpływ rodzaju ekstrahenta na aktywność antyoksydacyjną suchych ekstraktów z owoców rokitnika zwyczajnego DOI:10.15199/62.2019.10.13

Czytaj za darmo! »

Rokitnik zwyczajny (Hippophae rhamnoides L.) jest krzewem liściastym z rodziny Elaeagnaceae, szeroko rozpowszechnionym w Europie i Azji. Z różnych części rokitnika wytwarza się soki, dżemy, olej, herbaty ziołowe, suplementy diety, tradycyjne leki, nalewki, barwniki spożywcze i kosmetyki (szampony, kremy i balsamy do opalania)1, 2). Owoce, nasiona, kora i liście tej rośliny są cennym źródłem składników odżywczych3). Należą do nich przede wszystkim flawonoidy, karotenoidy, witaminy (C, E i K), garbniki, wielonienasycone kwasy tłuszczowe, związki fenolowe, tokoferole, fitosterole, niezbędne aminokwasy oraz wiele makro- i mikroelementów4- 7). Owoce rokitnika zawierają wiele naturalnych przeciwutleniaczy (witaminy C i E), karotenoidy, flawonoidy, polifenole, tokoferole, alkaloidy, sterole, garbniki i inne8, 9). W zależności od podgatunku zawartość witaminy C w owocach rokitnika zawiera się w granicach 360-2500 mg/100 g. Zawartość witaminy E w miazdze z owoców rokitnika mieści się w granicach 100-160 mg/100g10). Za barwę owoców rokitnika odpowiadają karotenoidy. Głównym karotenoidem występującym w tych owocach jest β-karoten. Oprócz β-karotenu występują również likopen, zeaksantyna, γ-karoten, luteina, kantaksantyna i β-kryptoksantyna11). Kolejną ważną grupą związków antyoksydacyjnych, odpowiadającą w znacznym stopniu za właściwości antyoksydacyjne są związki fenolowe. W zależności od odmiany i stopnia dojrzałości owoców zawartość tych związków zawiera się w granicach 120-550 mg/100 g12). Głównymi związkami fenolowymi występującymi w rokitniku są flawonoidy i fenolokwasy. Całkowita zawartość flawonoidów w soku z owoców rokitnika wynosi ok. 15,4 mg/100 g. Głównymi flawonoidami zawartymi w owocach rokitnika są glikozydy, izorametyna, kwercetyna i kemferol13, 14). Kwasy fenolowe występujące prawie wyłącznie w owocach rokitnika to najczęściej pochodne kwasu hydroksybenzoesowego, hydroksycynamonowego, salicylowego, p-ku[...]

 Strona 1