Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Marta Porwoł"

Badania biodegradacji chelatorów nawozowych w środowisku wodnym w warunkach testu kinetycznego DOI:10.15199/62.2017.11.7


  Prawidłowy rozwój roślin uwarunkowany jest dostępnością składników odżywczych. Intensyfikacja rolnictwa, związana ze wzrostem liczby ludności, spowodowała zwiększenie areału pól uprawnych oraz zmniejszenie stężenia makro- i mikroelementów w glebie. Konieczne stało się uzupełnienie niedoborów pierwiastków o właściwościach odżywczych1, 2). Ze względu na zapotrzebowanie roślin składniki odżywcze można podzielić na makroelementy i mikroelementy. Mikroelementy pobierane są przez rośliny w niewielkiej ilości, pełnią funkcje biochemiczne i stanowią istotny czynnik wpływający na wzrost rośliny oraz plonowanie. Do tej grupy zalicza się żelazo, mangan, cynk, miedź, bor, molibden, chlor oraz nikiel. Preparaty nawozowe produkowane są na bazie sześciu pierwiastków biorących bezpośredni udział w procesach metabolicznych (miedź, cynk, żelazo, mangan, bor oraz molibden). Wytwarzane są także mikronawozy zawierające związki tytanu, chloru, kobaltu oraz niklu1, 2).Nawozy mikroelementowe, w celu zapewnienia efektywności ich stosowania oraz dostosowania do różnorodnych technik aplikacji, muszą charakteryzować się zróżnicowanym składem chemicznym oraz właściwościami fizykochemicznymi. Są to sole techniczne, makronawozy wzbogacone w mikroelementy, szkliwa nawozowe, chelaty nawozowe, odpady przemysłowe i kopaliny2, 3). W produkcji nawozów mikroelementowych często stosowane są syntetyczne związki kompleksujące. Obecnie do produkcji mikronawozów stosuje się 11 chelatorów zatwierdzonych przez Parlament Europejski, należących do grupy związków aminopolikarboksylowych4). Dzięki swej strukturze chelatory tworzą z mikroelementami trwałe, stabilne związki kompleksowe. Taka forma ułatwia ich przemieszczanie się w roślinie. Dysocjacja chelatu zachodzi powoli i jon centralny jest stopniowo uwalniany. Dzięki temu jest on lepiej przyswajalny przez roślinę. Mikroelementy związane z ligandami o właściwościach chelatujących nie ulegają sorpcji i wiązaniu w glebie, są[...]

Badania oczyszczania surowego ekstrakcyjnego kwasu fosforowego DOI:10.15199/62.2019.7.21


  Fosfor jest jednym z trzech podstawowych biogennych pierwiastków niezbędnych do istnienia i zapewnienia życia na Ziemi1). Dostępność fosforu w glebach uprawnych jest czynnikiem warunkującym wydajność rolnictwa, co przekłada się bezpośrednio na możliwość zapewnienia wyżywienia stale rosnącej populacji ludzkiej2). Fosfor jest pierwiastkiem ulegającym silnemu uwstecznianiu w środowisku glebowym. W środowisku kwaśnym łączy się z jonami żelaza i glinu, a w zasadowym z jonami wapnia, tworząc nierozpuszczalne i tym samym nieprzyswajalne związki fosforu. Aby zapewnić roślinom prawidłowe odżywianie konieczne jest suplementowanie deficytu fosforu poprzez stosowanie odpowiednich nawozów, bogatych w fosfor występujący w formach przyswajalnych dla roślin3). Głównym półproduktem a zarazem surowcem w przemyśle nawozów fosforowych jest ekstrakcyjny kwas fosforowy. Jest on prekursorem większości sprzedawanych komercyjnie mineralnych nawozów fosforowych. Ze względów ochrony środowiska oraz dbałości o jakość wprowadzanych do gleby produktów konieczne jest monitorowanie zawartości zanieczyszczeń obecnych w ekstrakcyjnym kwasie fosforowym. Zanieczyszczenia te przedostają się w dalszych procesach produkcji do nawozów, a w konsekwencji do gleby. Metoda strąceniowa usuwania zanieczyszczeń z ekstrakcyjnego kwasu fosforowego polega na przeprowadzeniu obecnych w kwasie jonów metali w postać trudno rozpuszczalnych soli. Poprzez dodanie odczynników zawierających w swoim składzie siarkę można otrzymać trudno rozpuszczalne osady siarczków metali (głównie metali ciężkich, takich jak As, Cd)4, 5). W metodzie tej konieczne jest zastosowanie dużego nadmiaru jonów S2- względem strącanych zanieczyszczeń. Nieprzereagowane jony S2- można łatwo usunąć poprzez odparowanie lotnego siarkowodoru. Jest to metoda bardziej kosztowna niż współstrącanie zanieczyszczeń z fosfogipsem, ale pozwala na otrzymanie skoncentrowanych, stosunkowo łatwych do zagospodarowania osadów6).[...]

Zastosowanie kwasu nitrylotris(metylofosfonowego) jako czynnika kompleksującego jony manganu w układach nawozowych DOI:10.15199/62.2019.9.32


  Prawidłowy rozwój roślin uwarunkowany jest dostępnością składników pokarmowych. Na glebach żyznych, bogatych w składniki odżywcze, rośliny rosną szybko i wydają obfite plony. Na glebie, w której brakuje podstawowych pierwiastków odżywczych obowiązuje prawo minimum. Mówi ono o zależności zachodzącej między ilością i jakością zbieranych plonów a stężeniem tego składnika, który konieczny jest doprawidłowego rozwoju rośliny, a którego w glebie jest najmniej. Zasada ta ma szczególne znaczenie przy stosowaniu mikroelementów dla prawidłowego funkcjonowania roślin. Współczesna, zintensyfikowana gospodarka doprowadziła do zubożenia gleb w mikroelementy. Konieczne stało się nawożenie, którego podstawą jest optymalne dawkowanie. Mikroelementy są niezbędne dla prawidłowego wzrostu roślin i jakości plonów, ponieważ biorą udział w procesach katalitycznych zachodzących w komórkach roślinnych. Ich nadmiar jest szkodliwy i może doprowadzić nawet do obumierania plonów. Pierwiastki te mogą także występować w glebie w formie nieprzyswajalnej dla roślin. Istotne jest zrównoważone nawożenie mikroelementami zakładające maksymalizację plonów przy jednoczesnym stosowaniu najmniejszych możliwych dawek preparatu1-3). W celu zapewnienia odpowiedniego odżywienia roślin, przy możliwie wysokiej efektywności nawożenia i minimalnym negatywnym wpływie na środowisko, projektuje się preparaty nawozowe zawierające mikroelementy o różnym składzie i właściwościach fizykochemicznych. Mikroelementy wprowadzane są w formie związków mineralnych lub mineralno-organicznych. Nawozy mikroelementowe można podzielić na jednoskładnikowe, które zawierają tylko jeden mikroskładnik lub wieloskładnikowe, w których podczas jednej aplikacji dostarczane są co najmniej dwa mikropierwiastki. Ze względu na technikę stosowania wyróżnia się nawozy mikroelementowe stosowane prewencyjnie, których celem jest ciągłe zapobieganie niedoborom składników oraz interwencyjnie stosowane doraźnie w c[...]

 Strona 1