Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Janusz R. Mroczek"

Dobrostan zwierząt jako element humanitaryzmu w zrównoważonej produkcji zwierzęcej DOI:10.15199/2.2016.6.2


  Dobrostan zwierząt jest jedną z oznak humanitaryzmu w postępie cywilizacyjnym ludzkości. Rozpatrywany w kategoriach etyczno-filozoficznych silnie odwołuje się do empatii dla losu zwierząt użytkowanych przez człowieka. Dobrostan określa się jako stan zdrowia fizycznego i psychicznego osiągany w optymalnych warunkach środowiska hodowlanego. Taki system chowu zaspokaja podstawowe potrzeby zwierząt, przede wszystkim w zakresie żywienia, dostępu do wody, zapewnienia towarzystwa innych zwierząt i przestrzeni życiowej oraz leczenia. Dobrostan wpisuje się w koncepcję zrównoważonego rozwoju. Najbardziej istotnym czynnikiem w jego kształtowaniu jest człowiek, bezpośrednio związany z obsługą zwierząt, którego obowiązkiem wynikającym z norm etycznych jest ochrona i opieka nad zwierzętami.Zrównoważony rozwój oznacza kierunek rozwoju gospodarczego, który nie narusza w sposób nieodwracalny zasobów środowiska. W procesie tym istotne jest łączenie praw ekonomii z zasadami ekologii. Podstawowym założeniem tej koncepcji jest takie prowadzenie działań w poszczególnych sektorach gospodarki i życia społecznego, aby zachować zasoby i walory środowiska w stanie zapewniającym trwałe, nie doznające uszczerbku możliwości korzystania z nich i przez obecne, i przyszłe pokolenia. Istotnym elementem zrównoważonego rozwoju jest człowiek, pełniący podwójną funkcję. Jest on zarówno obywatelem, jak i konsumentem. Jako konsument każdy z nas pragnie zaspokoić swoje potrzeby, koncentrując swoje działania na osiąganiu celów krótkoterminowych i poszukiwaniu produktów oraz usług przede wszystkim o niskich cenach. Z kolei człowiek jako obywatel podejmuje działania mające dłuższą perspektywę czasową i jest bardziej zainteresowany osiąganiem celów społecznych oraz ekologicznych. W odniesieniu do produkcji zwierzęcej, która polega na wykorzystaniu naturalnych zasobów i wielostronnym oddziaływaniu zwierząt na środowisko, tego rodzaju postępowanie jest szczególn[...]

Dziczyzna - jako źródło zdrowej żywności (część II) DOI:


  Należy przyznać, że mięso zwierząt łownych w dawnych czasach cieszyło się dużą popularnością wśród arystokracji, nie tylko w naszym kraju, ale również na całym świecie. W związku z nasileniem się zainteresowania żywnością naturalną, zdrową, ekologiczną, uzyskaną bez dodatków substancji chemicznych i farmaceutycznych, dziczyzna powinna powrócić na nasze stoły. Ponadto dzięki walorom smakowym jest uważana za tzw. żywność prozdrowotną, dietetyczną i delikatesową. W Polsce w wielu kręgach istnieje nieuzasadnione przekonanie o zbyt wysokich cenach tych wędlin i mięsa. Sceptycznie ocenia się ich smak i możliwości wykorzystania kulinarnego. Tymczasem dziczyzna przewyższa pod każdym względem żywność pozyskiwaną od zwierząt gospodarskich. Zwierzęta dziko żyjące żywią się same i w sposób naturalny wykorzystują liczną i bogatą roślinność leśną. Na przykład ich podstawowe menu stanowią: orzechy, jagody, grzyby, zioła, liście, żołędzie, buczyna i kora, które wchodzą w skład środków leczniczych. Właśnie z tych roślin, przechodzą najróżniejsze związki mineralne i witaminy do organizmu. Dzięki tym cechom, mięso np. łosia zalecane jest w diecie dla osób cierpiących na schorzenia układu krwionośnego i mających zakłóconą równowagę w przemianie materii. Dziczyznę jedzono od najdawniejszych czasów i powszechnie przy różnych okazjach. Sezon na dobrą dziczyznę przypada na późną jesień i wczesną z[...]

Porównanie dokładności pomiarów zawartości tłuszczu w mięsie wieprzowym dokonanych różnymi analizatorami DOI:


  Poza białkiem, węglowodanami i wodą, ważnym składnikiem determinującym przydatność technologiczną oraz wartość żywieniową mięsa jest tłuszcz (tab. 1). Ilość tego składnika zależy od gatunku zwierząt, wieku, stopnia utuczenia oraz części tuszy. Zawartość tłuszczu w rożnych elementach tusz zwierząt rzeźnych może wahać się w bardzo szerokich granicach od 0,5-3,5%, w chudym mięsie (np. w zrazowej zewnętrznej czy schabie) do kilkunastu procent w wyrębach typu karkówka czy szponder. Zawartość tłuszczu może sięgać poziomu 50% w boczku, a w przypadku słoniny 80-85%. O wartości żywieniowej tłuszczu decyduje ilościowy i jakościowy skład kwasów tłuszczowych.Tłuszcze zwierzęce w porównaniu z tłuszczami roślinnymi cechują się wysokim poziomem cholesterolu oraz niską zawartością wielonasyconych kwasów tłuszczowych. Obecnie przemysł mięsny oraz producenci żywca rzeźnego podejmują działania mające na celu zmniejszenie zawartości tłuszczu w mięsie i zmianę profilu kwasów tłuszczowych. Odbywa się to głównie poprzez premiowanie finansowe zwierząt nieprzetłuszczonych, odpowiedni dobór ras zwierząt rzeźnych do krzyżowania towarowego oraz modyfikację sposobu ich żywienia. Należy jednak podkreślić, że tłuszcz zawarty w mięsie ma również istotny wpływ na jego jakość sensoryczną. Jest bowiem składnikiem determinującym kruchość, soczystość i smakowitość mięsa. Organizm zwierzęcy zawiera tłuszcz konstytucyjny i zapasowy, który jest surowcem do otrzymywania topionych tłuszczów oraz produkcji wędlin i wyrobów wędliniarskich. Występuje on w postaci złogów pod skórą, szczególnie u trzody chlewnej oraz tłuszczu tkanki łącznej, otaczającej organy wewnętrzne. Ilość jego zależy od stopnia utuczenia i wieku, a skład chemiczny od wieku i skarmianej paszy. Ze względu na rozmieszczenie w tuszy wieprzowej możemy wyodrębnić tłuszcze podskórne (słonina) i tłuszcze wewnętrzne, wyścielające jamę brzuszną i otaczające narządy wewnętrzne (sadło, otoki). Ponadto przy r[...]

Tradycyjne produkty mięsne Podkarpacia DOI:


  Traditional meat products of the Podkarpackie Region.Istotnym elementem zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich jest produkcja żywności tradycyjnej. Kraje Unii Europejskiej od lat prowadzą politykę promocji produktów żywnościowych wytwarzanych poza dużymi zakładami przemysłowymi i nowoczesnymi technologiami. W ramach tych działań jednym z priorytetów jest kultywowanie lokalnych tradycji i obyczajów, między innymi przez ochronę oryginalnych produktów rolnych oraz żywności lokalnej, charakterystycznej ze względu na miejsce jej powstawania i tradycyjny sposób wytwarzania. W województwie podkarpackim zarejestrowanych jest najwięcej w skali kraju produktów tradycyjnych, w tym produktów opartych na surowcach mięsnych. Historia regionu, drobnotowarowe rolnictwo, wysoka jakość środowiska naturalnego, duży ruch turystyczny oraz identyfikowanie się z tradycją swojej miejscowości są głównymi czynnikami decydującymi o szybkim rozwoju na Podkarpaciu tej specyficznej ze względów jakościowych i ekologicznych gałęzi gospodarki żywnościowej. Słowa kluczowe: mięso, żywność regionalna i tradycyjna, tradycyjne wyroby mięsne Production of traditional food is an important element of sustainable rural development. Countries of the European Union have for years followed the policy of promoting food products manufactured by other means than large industrial plants and advanced technologies. One of the related priorities involves cultivation of local traditions and customs, for instance by protecting original agricultural products and local foods characterized by their place of origin and traditional methods of production. The Podkarpackie Region has the highest number of registered traditional products, including meat products, in Poland. The region’s history, small-scale farming, fine quality of its natural environment, sizeable tourism traffic, and people’s appreciation of their local traditions - these are the main factors contributing to the regi[...]

Produkcja i spożycie mięsa a zrównoważony rozwój DOI:10.15199/2.2019.3.2


  Każda działalność gospodarcza człowieka wymaga troski o stan środowiska naturalnego. Szczególnie dotyczy to produkcji zwierzęcej, która z uwagi na biologiczny charakter jest ze środowiskiem ściśle powiązana. Chów zwierząt gospodarskich stwarza wiele zagrożeń, takich jak: nadmierna emisja amoniaku i metanu do atmosfery, zubożenie bioróżnorodności ekosystemów, eutrofizacja zbiorników wodnych czy dewastacja krajobrazu. Stąd konieczność poszukiwania takiego sposobu zarządzania produkcją zwierzęcą, który zapewni nienaruszalność i trwałość środowiska. Wychodzi temu naprzeciw nowa koncepcja społeczno-gospodarcza, określana jako zrównoważony rozwój. Zrównoważony rozwój postuluje, iż potrzeby obecnego pokolenia należy zaspokajać bez uszczerbku dla możliwości zaspokajania potrzeb przyszłych pokoleń. Jest to zatem taki sposób prowadzenia działalności gospodarczej, który zapewnia trwałość użytkowania zasobów przyrodniczych. Podstawową zasadą tej koncepcji rozwoju jest uzyskanie równowagi między uwarunkowaniami gospodarczymi, społecznymi i ekologicznymi. Można przyjąć, że istotą zrównoważonego rozwoju jest poprawa jakości życia człowieka przez kształtowanie właściwych relacji między kapitałem przyrodniczym, społecznym i ekonomicznym. Realizacja tych założeń wymaga przestrzegania dwóch podstawowych praw. Po pierwsze działalność gospodarcza powinna być dostosowana do uwarunkowań przyrodniczych (prawo celu), a po drugie podejmowane przez człowieka działania gospodarcze nie mogą szkodzić środowisku przyrodniczemu (prawo skali i jakości), co dotyczy również produkcji zwierzęcej. Trwałość rozwoju jest zachowana tylko wtedy, gdy konsumpcja dóbr i usług jest ograniczona do poziomu akceptowanego z ekologicznego punktu widzenia. W odniesieniu do gospodarki żywnościowej tego rodzaju postępowanie jest szczególnie ważne, gdyż współczesne metody produkcji żywności, a zwłaszcza mięsa, są istotnym obciążeniem dla środowiska naturalneg[...]

Owady alternatywnym źródłem białka dla ludzi i zwierząt gospodarskich DOI:10.15199/2.2019.7.1


  Wraz ze wzrostem liczby ludności rośnie zapotrzebowanie na składniki odżywcze, w tym białko. Według prognoz Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w 2050 r. liczba ludności na świecie przekroczy 9 mld. Aby można było zapewnić odpowiednie wyżywienie dla tak dużej populacji ludzi, produkcja żywności musi wrosnąć o około 70-80%. Dlatego też jak najbardziej uzasadnione są poszukiwania niekonwencjonalnych źródeł białka dla ludzi i zwierząt gospodarskich. Alternatywą dla mięsa zwierząt rzeźnych oraz źródłem białka dla przemysłu paszowego mogą być owady, które są najliczniejszą grupą zwierząt. Owady żyją w najróżniejszych warunkach i środowiskach: w wodzie słodkiej i morskiej, w powietrzu i glebie, na roślinach, na ciele lub w ciele innych zwierząt. Owady odgrywają w życiu człowieka bardzo ważną rolę, m.in. zapylają rośliny, rozkładają martwe szczątki roślin i zwierząt, poprawiają strukturę i żyzność gleby, a także wytwarzają produkty, takie jak miód, wosk czy jedwab. Insekty w wielu krajach są ważnym elementem diety ludzi. Białko owadów uważne jest za produkt ekologiczny, ponieważ ich hodowla wymaga zdecydowanie mniej paszy i wody niż hodowla zwierząt. Na wyprodukowanie 100 kg mięsa wieprzowego zużywa się 450-500 kg paszy, podczas gdy na uzyskanie takiej samej ilości mięsa z owadów potrzeba zaledwie 150-200 kg paszy. Owady w postaci sproszkowanej mogą być wykorzystane w przetwórstwie żywności, jako dodatek funkcjonalny wiążący wodę czy tworzący emulsje, a rozwój metod przetwarzania owadów do celów spożywczych umożliwia izolowanie czystego białka [1, 3, 7, 10]. Entomofagia (z grec. éntomon - "owad" i phageín - "jeść") jest praktykowana w ponad 100 krajach. Do największych konsumentów owadów zalicza się mieszkańców Chin, Japonii, Tajlandii i Meksyku. Owady w kuchni wykorzystywane są w całości po DOI: 10.15199/2.2019.7.1 7 7/2019 AURA i 2-3% z tłuszczu. Spożywa się czerw surowy, go[...]

Walory surowca mięsnego pozyskiwanego od jeleniowatych DOI:


  Qualities of raw meat obtained from deer.W Polsce w stanie naturalnym żyją cztery gatunki jeleniowatych: łoś, jeleń, daniel i sarna. Dziczyzna w porównaniu z mięsem zwierząt gospodarskich jest zdrowsza. Dotyczy to szczególnie mięsa pozyskiwanego od jeleniowatych, które żywią się w sposób naturalny, wykorzystując liczną i bogatą roślinność leśną, gdzie podstawową paszą są trawy, zioła, liście, kora drzew, żołędzie, buczyna i jagody. Taka pasza przekłada się na jakość i smak mięsa. Dzięki walorom odżywczym i smakowym dziczyzna z jeleniowatych jest uważana za żywność prozdrowotną. Zawiera więcej wielonienasyconych kwasów tłuszczowych w porównaniu z wołowiną, a najbardziej bogate w wymienione kwasy jest mięso jelenia i sarny. Ten surowic zawiera również mniej cholesterolu w porównaniu z mięsem zwierząt rzeźnych oraz odznacza się wysoką zawartością białka. Słowa kluczowe: mięso, jeleniowate, dziczyzna, sarnina Four deer species, elk, red deer, fallow deer and roe deer, live in Poland in natural conditions. Compared to meat from livestock, venison has greater nutritional value. This particularly applies to meat from deer as they feed in natural ways, taking advantage of the wealth of forest vegetation and its varied products, i.e. grasses, herbs, leaves, tree bark, acorns, beechnuts and berries, which affects the quality and flavour of meat. Owing to its nutritional value and taste, venison from deer is recognised as a healthy food. It contains more polyunsaturated fatty acids than beef, and meat from deer and roe deer has the highest contents of polyunsaturated fatty acids. It also contains less cholesterol than meat from livestock, and it stands out for protein content. Keywords: meat, deer, venison, meat from roe deer W naszym kraju pozyskuje się 16-24 tys. ton dziczyzny rocznie. Jest ona wysoko ceniona ze względu na bukiet smakowo- -zapachowy i naturalne środowisko przebywania zw[...]

 Strona 1