Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"WŁADYSŁAW ZIELECKI"

Analiza wpływu zmian konstrukcyjnych elementów klejonych na wytrzymałość i trwałość zmęczeniową połączeń adhezyjnych DOI:10.15199/148.2016.1-2.2


  W pracy przedstawiono wyniki badań określających wpływ modyfikacji konstrukcyjnych elementów klejonych na wytrzymałość i trwałość zmęczeniową złącza klejowego obciążonego na oddzieranie. Pomiary wytrzymałości zmęczeniowej przeprowadzono na wzbudniku elektrodynamicznym przy częstotliwości rezonansowej próbki złącza klejowego. Badaniom poddano próbki sklejone kompozycjami epoksydowymi Bison Epoxy oraz Epidian 57 z utwardzaczem PAC. Próbki klejone poddano modyfikacją poprzez wykonanie faz lub promieni w czołowej części złącza, co miało na celu zwiększenie grubości warstwy kleju w newralgicznym obszarze spoiny klejowej. Zastosowane modyfikacje, to wynik przeprowadzonych analiz naprężeń w złączu, które wykazały istnienie spiętrzenia naprężenia normalnego przy krawędzi spoiny na krótkim odcinku. Takie zjawisko prowadzi do szybkiej inicjacji zniszczenia spoiny, w związku z czym przeprowadzono próby zmęczeniowe dla zniwelowanego spiętrzenia naprężeń normalnych przez zwiększenie grubości warstwy kleju. Badania wytrzymałości zmęczeniowej wykazały znaczącą poprawę trwałości zmęczeniowej. Słowa kluczowe: połączenia klejowe, MES, wytrzymałość zmęczeniowa, trwałość zmęczeniowa.Połączenia klejowe znajdują coraz szersze zastosowanie, szczególnie w tych dziedzinach przemysłu, gdzie istotne jest ograniczenie masy konstrukcji. Znaczącą zaletą połączeń adhezyjnych jest ich zdolność do spajania różnych materiałów, a także równomierny rozkład naprężeń w obrębie złącza oraz praktyczny brak ograniczeń dotyczących grubości klejonych elementów. Stąd jest to niezastąpiona metoda łączenia w wypadku stosowania technologii kompozytów warstwowych, powszechnie stosowanych m.in. w konstrukcjach lotniczych. Właściwości wytrzymałościowe połączeń klejowych zależą od wielu czynników. Do najważniejszych z nich można zaliczyć: właściwości stosowanej kompozycji klejowej [1], sposób przygotowania powierzchni łączonych części, warunki utwardzania spoiny klejowej, kons[...]

UMACNIANIE ZAKŁADKOWYCH POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH STOPU TYTANU Ti6Al4V METODĄ PNEUMOKULOWANIA DOI:

Czytaj za darmo! »

W pracy przedstawiono wyniki badań wpływu umacniania metodą pneumokulowania zakładkowych połączeń klejowych ze stopu tytanu Ti6Al4V. Pneumokulowanie przeprowadzono kulkami stalowymi o średnicy 1,5 mm, a intensywność umocnienia regulowano czasem obróbki, który zmieniano w zakresie 10-30 s. Przeprowadzone badania wykazały wzrost wytrzymałości na ścinanie zakładkowych połączeń klejowych wykonanych ze stopu Ti6Al4V o 42-63% w następstwie umacniania metodą pneumokulowania. S ł o w a k l u c z o w e: umacnianie, połączenia klejowe, stop Ti6Al4V, kulowanie A b s t r a c t: The article discusses the results of researches concerning the strengthening of single lap adhesive joints of Ti6Al4V titanium alloy with the use of pneumatic ball peening method. In the process steel shots with the diameter of 1.5 mm have been applied. Intensity of strengthening was controlled by a treatment time, which was 10, 20 and 30 seconds. The study showed an increase in lap shear strength of adhesive joints made of alloy Ti6Al4V by 42-63% as a result of strengthening by pneumatic ball peening method. K e y w o r d s: strengthening, adhesive joints, Ti6Al4V alloy, shot peening.Wprowadzenie Podstawowe właściwości wytrzymałościowe połączeń klejowych (nośność P oraz wytrzymałość na ścinanie Rt) uzależnione są od wielu czynników do których zaliczamy: - konstrukcję złącza lub jego strefy przykrawędziowej [1, 4], - sposób przygotowania powierzchni klejonych części [2, 3], - skład kompozycji klejowej [1], - warunki procesu sieciowania (temperatura, czas, ciśnienie). Wymienione czynniki związane są z fazą formowania złącza klejowego. Przedstawione w pracach [4-6] wyniki badań wskazują na możliwość umacniania zakładkowych połączeń klejowych metodą pneumokulowania. Wytrzymałość na ścinanie zakładkowych połączeń ze stali S235JR sklejonych kompozycją Epidian 5 z utwardzaczem PAC (dającą spoinę elastyczną) Rt = 27,5 MPa w następstwie umacniania metodą pneumokulkowania wz[...]

ANALIZA WPŁYWU WYBRANYCH PARAMETRÓW PNEUMOKULOWANIA NA NOŚNOŚĆ JEDNOZAKŁADKOWYCH POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH STOPU TYTANU Ti6Al4V DOI:

Czytaj za darmo! »

W pracy przedstawiono wyniki badań wpływu umacniania metodą pneumokulowania jednozakładkowych połączeń klejowych ze stopu tytanu Ti6Al4V. Obróbka umacniająca zwiększyła nośność badanych połączeń klejowych o 24-52%. Analiza statystyczna uzyskanych wyników badań wykazała, że w przyjętym obszarze zmienności parametrów technologicznych procesu pneumokulowania na poziomie istotności α = 0,05, ciśnienie p, średnica stalowych kulek d oraz czas obróbki t nie wpływają w istotny sposób na właściwości wytrzymałościowe zakładkowych połączeń klejowych stopu tytanu Ti6Al4V.Nagniatanie strumieniowe dynamiczne (pneumokulowanie) jest procesem obróbki, podczas którego powierzchnia obrabianego przedmiotu jest uderzana małymi twardymi drobinami (kulki szklane, śrut, kulki łożyskowe) rozpędzonym strumieniem sprężonego powietrza. Ten rodzaj obróbki powoduje wzrost twardości warstwy wierzchniej materiału i ukonstytuowanie w niej naprężeń ściskających własnych, pochodzących od powierzchniowego odkształcenia plastycznego. Stan warstwy wierzchniej korzystnie wpływa na właściwości użytkowe części maszyn, w szczególności na ich wytrzymałość zmęczeniową [1, 2]. Ściskające naprężenia własne ukonstytuowane podczas nagniatania połączenia klejowego powodują odkształcenie powierzchni zakładki i dociśnięcie krawędzi zakładek klejonych części, co z kolei wpływa na wzrost wytrzymałości zakładkowego połączenia klejowego [4, 5]. Pneumokulowanie jest procesem, o którego efektach decydują m.in. takie parametry jak: ciśnienie powietrza, liczba dysz, kąt padania kulek, odległość dyszy od obrabianego przedmiotu, czas obróbki i rodzaj drobiwa (średnica kulek, masa), przy czym parametrami sterowalnymi urządzeń do pneumokulowania, które nie zależą od ich konstrukcji, są: ciśnienie powietrza, czas obróbki i średnica kulek [6-9]. Badania własne Celem badań było przeprowadzenie analizy statystycznej wpływu wybranych parametrów pneumokulowania na nośność zakładkowych po[...]

ANALIZA WPŁYWU PARAMETRÓW PNEUMOKULOWANIA NA WYTRZYMAŁOŚĆ ZAKŁADKOWYCH POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH STOPU TYTANU Ti6Al4V DOI:

Czytaj za darmo! »

Ze względu na swoje doskonałe właściwości, takie jak: wysoki współczynnik wytrzymałości w stosunku do ciężaru właściwego, odporność na korozję i wysoką temperaturę topnienia, stopy tytanu (głównie z aluminium i wanadem - ok. 75% stopów) wykorzystywane są do produkcji elementów głowic wirników śmigłowcowych, części silników lotniczych i na pokrycia samolotów. Stop Ti6Al4V stanowi blisko połowę wszystkich zastosowań związanych z przemysłem lotniczym. Przemysł ten poszukuje nowych technologii, zapewniających zwiększenie wytrzymałości części oraz ich połączeń. Często stosowaną metodą łączenia blach stanowi klejenie na zakładkę. Zmiana wymiarów (karb geometryczny) w strefi e brzegowej połączenia oraz różne właściwości kleju i materiału łączonego powodują koncentrację naprężeń w strefi e przy krawędzi zakładki i tym samym jej osłabienie [1, 2]. Dla poprawy wytrzymałości zakładkowych połączeń klejowych stosowane są różne sposoby ukosowania i nawiercania albo nacinania brzegów sklein, zmniejszające naprężenia i częściowo niwelujące oddziaływanie karbu. Pozwalają na poprawę wytrzymałości sklein od kilku do ok. 23% [1, 10]. Jednak metody te wymagają dokonywania zmian konstrukcji lub technologii wykonywania połączeń, co w warunkach rzeczywistych (w praktyce) dość często jest utrudnione lub wręcz niemożliwe. Bardzo prostą metodą poprawy wytrzymałości złączy klejowych jest pneumokulkowanie. Jest to rodzaj obróbki strumieniowo-ściernej, wykonywanej za pomocą małych, twardych stalowych kulek. Taka obróbka (w odróżnieniu od śrutowania) nie powoduje uszkodzeń powierzchni obrabianej. Pneumokulkowanie to łatwy, cechujący się dobrą sterowalnością i niskimi kosztami proces obróbkowy, który może być wykonywany na prawie każdym wyrobie (każdej konstrukcji), za pomocą prostych urządzeń. Szczegóły technologii pneumokulkowania zostały opisane w [4, 5, 6]. W pracach [7, 8] wykazano korzystny wpływ pneumokulkowania na wytrzymałość zakładkowych po[...]

ANALIZA STATYSTYCZNA BADAŃ WYTRZYMAŁOŚCI NA ŚCINANIE POŁĄCZEŃ CZOPOWYCH WALCOWYCH DOI:

Czytaj za darmo! »

Wprowadzenie Od lat znaną i coraz powszechniej stosowaną metodą łączenia materiałów jest klejenie. Opracowanie w latach 40. ub.w. klejów do metali, a następnie w latach 70. tzw. klejów wzmocnionych, spowodowało rozwój klejenia konstrukcyjnego. Aktualnie technologia klejenia odgrywa bardzo dużą rolę w rozwoju nowoczesnych konstrukcji. W wielu przypadkach jest ona alternatywą dla stosowanych do tej pory metod łączenia, uszczelniania czy regeneracji części maszyn. Poza tym klejenie stwarza nowe możliwości w zakresie łączenia materiałów, które pozwalają na zmniejszenie wymiarów łączonych części na skutek uproszczenia ich konstrukcji. Istotne jest to zwłaszcza w przemyśle lotniczym i kosmicznym. Takie różnorodne możliwości zastosowania klejenia skutkuje potrzebą poszukiwania optymalnych warunków sterowania tym procesem oraz identyfikowania czynników, które w istotny sposób warunkują wytrzymałość połączeń klejowych [1, 2]. Połączenia klejowe Klejenie polega na wprowadzeniu pomiędzy powierzchnie łączonych części cienkiej warstwy kleju (ok. 0,1 mm), który wiąże złącze siłami adhezji (przyczepność kleju do powierzchni łączonych elementów) i kohezji (wewnętrzna wytrzymałość utwardzonego kleju) [9]. Jest to nowoczesna technologia łączenia części maszyn, której rozwój wiąże się w głównej mierze z produkcją klejów o lepszych właściwościach, a także z postępem badań dotyczących wyznaczania właściwości klejów i połączeń klejowych [8]. Definicja kleju, pochodząca z normy PN-EN 923:2008 Kleje - Terminy i definicje [5], określa go jako substancję niemetaliczną, umożliwiającą łączenie materiałów przez połączenie ich powierzchni, przy czym uzyskane w ten sposób połączenie ma odpowiednią wytrzymałość wewnętrzną. Obecnie na rynku występuje wiele rodzajów klejów, które można stosować do klejenia określonego rodzaju materiału. Dlatego wybór odpowiedniego gatunku kleju jest istotnym etapem w technologii klejenia. Przy doborze kleju do konkret[...]

KONSTRUKCJA GŁOWICY DO UMACNIANIA BLACH I DOCZOŁOWYCH POŁĄCZEŃ SPAWANYCH METODĄ PNEUMOKULOWANIA DOI:

Czytaj za darmo! »

Jakość złączy spawanych decyduje o właściwościach użytkowych łączonych części takich jak np.: właściwości mechaniczne, fi zyczne i estetyczne. Obecnie do poprawy własności mechanicznych stopów metali wykorzystuje się obróbki chemiczne, termiczne i mechaniczne. Jedną z metod mechanicznej obróbki wykańczającej, umożliwiającej uzyskanie warstwy wierzchniej o szczególnie korzystnych właściwościach jest obróbka nagniataniem. Biorąc pod uwagę sposób oddziaływania sił nagniatania na przedmiot obrabiany można wyróżnić: nagniatanie statyczne i dynamiczne [12]. Pneumokulowanie jako jedna z odmian dynamicznego umacniania powierzchni korzystnie wpływa na stan warstwy wierzchniej oraz wytrzymałość zmęczeniową części maszyn [5-8]. Proces pneumokulowania został szeroko przeanalizowany teoretycznie i praktycznie [5, 6, 13, 14, 9, 11, 2]. Do głównych zalet tej metody można zaliczyć obróbkę części w trudno dostępnych miejscach, brak elementów szybko zużywających się [3], a także możliwość zaprojektowania urządzeń o przeznaczeniu specjalnym. Przykładem mogą być np.: urządzenia do pneumokulowania wałków, łopatek turbin parowych, głowice pionowe oraz poziome do kulowania otworów czy ręczne urządzenia do miejscowego pneumokulowania [4]. Efektywność pneumokulowania zależy od parametrów procesu, rodzaju obrabianego materiału oraz obróbki mechanicznej. Procesem pneumokulowania można również łatwo sterować przez zmianę ciśnienia powietrza doprowadzanego do dyszy, czasu trwania obróbki, wymianę kulek czy też konstrukcję dyszy [4]. Odpowiednie ukształtowanie dyszy umożliwia otrzymanie różnego kształtu strumienia kulek, dzięki zastosowaniu kilku dysz z oddzielnym sterowaniem ciśnieniem i czasem pracy można uzyskać różną intensywność nagniatania w różnych miejscach, co świadczy o elastyczności technologii pneumokulowania. Proces ten powoduje również wzrost wytrzymałości zmęczeniowej złączy spawanych. Spawanie wprowadza do materiału naprężenia rozci[...]

WYTRZYMAŁOŚĆ NA ODDZIERANIE POŁĄCZENIA ADHEZYJNEGO KOMPOZYTU POLIMEROWO-WŁÓKNISTEGO Z BLACHĄ ZE STOPU ALUMINIUM 2024-T3 DOI:

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe, mające coraz szersze zastosowanie szczególnie w konstrukcjach lotniczych, mimo wielu oczywistych zalet, mają pewne ograniczenia, które sprawiają, że nie mogą występować w całej konstrukcji statku powietrznego. Ograniczenie to dotyczy szczególnie miejsc w konstrukcji, gdzie występuje wysoka temperatura. W związku z powyższym istnieje częsta konieczność łączenia kompozytów polimerowowłóknistych z innymi materiałami, głównie metalami takimi jak stopy aluminium i tytanu [13]. Połączenia adhezyjne mają tę przewagę nad techniką nitowania, popularnie występującą w budowie statków powietrznych, że nie wymagają wykonania otworów, będących często przyczyną koncentratorów naprężeń, a także nie wpływają w tak istotny sposób na wzrost masy konstrukcji jak nity [13]. Większość dostępnych opracowań naukowych, poruszających tematykę wytrzymałości połączenia adhezyjnego pomiędzy blachą ze stopu aluminium a kompozytem polimerowo-włóknistym, skupia się jedynie na wytrzymałości na ścinanie lub na mechanizmie pękania. Do analizy pękania najczęściej stosuje się próbki w formie podwójnej belki wspornikowej, tzw. Double Cantilever Beam. Celem takich badań jest określenie zachowania propagacji pęknięć oraz uzyskanie danych energetycznych do numerycznej analizy mechanizmu pękania [6, 8]. Z kolei do wyznaczania wytrzymałości na ścinanie rozpatrywanych połączeń, badaniom poddaje się zwykle jedno- lub dwuzakładkowe połączenia metal-kompozyt [4, 7, 11, 12]. Wielu autorów podejmuje także zagadnienie analitycznej oraz numerycznej analizy, związanej z wytrzymałością na ścinanie połączenia klejonego różnych materiałów [1, 5, 9]. Rozpatrując zagadnienie łączenia adhezyjnego materiałów o znacząco różnych współczynnikach rozszerzalności cieplnej, należy mieć na uwadze naprężenia w płaszczyźnie połączenia tych materiałów, będących przyczyną zmiennej temperatury pracy, co może przyczynić się do obniżenia wytrzymałości połączenia. Stąd[...]

MASS CUSTOMIZATION - TYP PRODUKCJI DEDYKOWANY DLA ORGANIZACJI PROCESU WYTWARZANIA WYROBÓW MODUŁOWYCH DOI:

Czytaj za darmo! »

Wprowadzenie Wraz z rozwojem gospodarczym w systemach produkcyjnych pojawiały się nowe koncepcje zarządzania produkcją. Przykładem usprawnień organizacyjnych może być wdrażanie typów i form organizacji produkcji. Typ produkcji charakteryzuje stopień specjalizacji stanowisk roboczych, natomiast forma organizacji produkcji charakteryzuje powiązania kooperacyjne występujące między stanowiskami roboczymi lub modułami produkcyjnymi. W gospodarce zdominowanej przez producenta typ produkcji można określić dzięki wyznaczeniu wskaźnika średniej liczby detalooperacji K wykonywanych na stanowisku roboczym lub wskaźnika obciążenia stanowiska roboczego detalooperacją η: n d K n i i Σ= = 1 (1) gdzie: di - liczba detalooperacji wykonywanych na stanowisku i, n - liczba stanowisk roboczych, 1 100% ⋅100% ⋅ = ⋅ = F t P K η j (2) gdzie: tj - czas jednostkowy, P - program produkcji, F - fundusz czasu pracy stanowiska roboczego. W zależności od wartości obliczonych współczynników w systemie produkcyjnym można zastosować odpowiedni typ organizacji produkcji (tab. 1) oraz wyposażyć go w odpowiednie maszyny: specjalne, specjalizowane lub uniwersalne, różniące się konstrukcją oraz ceną. Stosowanie maszyn specjalnych, zaprojektowanych do realizacji jednej lub kilku podobnych operacji technologicznych, a tym samym mających prostą konstrukcję, pozwala znacznie ograniczyć koszty produkcji. Zatem: MASS CUSTOMIZATION - TYP PRODUKCJI DEDYKOWANY DLA ORGANIZACJI PROCESU WYTWARZANIA WYROBÓW MODUŁOWYCH Mass Customization - a production type dedicated to organization of the process of manufacturing modular products Władysław ZIELECKI, Ryszard PERŁOWSKI, Ryszard TŁUCZEK S t r e s z c z e n i e: W początkowej fazie rozwoju produkcji przemysłowej wytwórcy wyrobów, dążąc do uzyskania przewagi konkurencyjnej, starali się zmniejszyć koszty produkcji dzięki stosowanie tanich, specjalnych maszyn, dostosowanych konstruk[...]

Analiza wpływu procesu pneumokulowania na chropowatość powierzchni stopu aluminium 2024 DOI:10.15199/148.2019.7-8.10


  Pneumokulowanie jest jedną z metod nagniatania dynamicznego rozproszonego. Realizowane jest ono przez elementy nagniatające, mające postać kulek łożyskowych o średnicy do 4 mm. Elementy te, wprowadzane w ruch przez sprężone powietrze, uderzają w powierzchnię obrabianą, powodując utwardzenie warstwy wierzchniej i powstanie naprężeń ściskających [1, 2]. Oprócz zmiany właściwości fizycznych, pneumokulowanie powoduje również zmianę profilu powierzchni materiału obrabianego. Na skutek nagniatania dochodzi do: zwiększenia promieni wgłębień, zmniejszenia parametrów wysokościowych, zmniejszenia kąta pochylenia boku nierówności do linii średniej profilu oraz zwiększenia nośności powierzchni [3, 4]. Efektywność procesu pneumokulowania zależna jest od wielu parametrów technologicznych. Zalicza się do nich m.in.: średnicę kulek i wielkość wsadu, czas obróbki, ciśnienie sprężonego powietrza zasilającego dysze robocze oraz odległość między powierzchnią kulowaną a wylotem dyszy [5]. Do cech charakterystycznych procesu pneumokulowania należą: - wykorzystanie zasilania grawitacyjnego - elementy nagniatające odbijają się od przedmiotu obrabianego i pod wpływem siły grawitacji wpadają do zasobnika zasilającego, przez co nie jest konieczne stosowanie specjalnych układów zasilających, - wykorzystanie stalowych kulek łożyskowych - kulki te są bardzo trwałe, dzięki czemu nie ma potrzeby kontroli i stosowania separatorów drobiwa, - wykorzystanie specjalnych dysz zasilających - dysze te umożliwiają przyspieszenie i ukierunkowanie strumienia elementów nagniatających, co w efekcie umożliwia sterowanie intensywnością obróbki [3]. Dzięki licznym zaletom, takim jak dobra sterowalność, niskie koszty, możliwość stosowania do materiałów zarówno o niskiej, jak i wysokiej twardości, pneumokulowanie znajduje szerokie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu [5]. Metodyka badań Celem prowadzonych badań była analiza wpływu wybranych parametrów procesu pn[...]

WPŁYW PARAMETRÓW SPAWANIA WIĄZKĄ ELEKTRONÓW NA WYTRZYMAŁOŚĆ DOCZOŁOWYCH ZŁĄCZY ZE STOPU Ti-6Al-4V


  umo.liwia Dr in.. Barbara Cieci.ska, dr in.. Ryszard Per.owski, dr hab. in.. Jaros.aw S.p, prof. nzw., dr hab. in.. W.adys.aw Zielecki, prof. nzw. . Politechnika Rzeszowska, Wydzia. Budowy Maszyn i Lotnictwa, Rzeszow. Rudy Metale R56 2011 nr 6 UKD 621.791.72:669.295f71f295:539.412 339 T a b l i c a 1 W.a.ciwo.ci wytrzyma.o.ciowe z..czy spawanych ze stopu Ti]6Al]4V [8] T a b l e 1 Mechanical properties of welded joints made from Ti]6Al]4V alloys [8] Warunki spawania, obrobka po spawaniu Granica plastyczno.ci MPa Wytrzyma .o.. na rozci.ganie MPa Wyd.u.enie % Materia. bazowy 899 978 15 Spawanie wi.zk. bez oscylacji 992 1087 9 Spawanie wi.zk. z oscylacjami 951 1060 10 Spawanie wi.zk. bez oscylacji, wygrzewanie po spawaniu w temperaturze 973 K 943 1014 11 Spawanie wi.zk. z oscylacjami, wygrzewanie po spawaniu w temperaturze 973 K 911 985 11 Spawanie wi.zk. bez oscylacji, wygrzewanie po spawaniu w temperaturze 1173 K 907 995 12 Spawanie wi.zk. z oscylacjami, wygrzewanie po spawaniu w temperaturze 1173 K 908 976 13 uzyskanie spoin o wysokiej jako.ci wg norm specyficznych dla lotnictwa. W.a.ciwo.ci wytrzyma.o.ciowe po..czenia zale.. od parametrow spawania oraz obrobki cieplnej zastosowanej po spawaniu. Mo.na tak stwierdzi. w oparciu o dotychczas prezentowane wyniki, przyk.adowo w pracy [7] przedstawiono wyniki bada. wytrzyma.o.ciowych z..czy spawanych ze stopu Ti]6Al]4V. Analiza przedstawionych w niej wynikow bada. (tabl. 1) wskazuje, .e wytrzyma.o.. na rozci.ganie z..czy spawanych wi.zk. elektronow jest wi.ksza ni. wytrzyma.o.. materia.u bazowego. Wprowadzone oscylacje wi.zki oraz dodatkowa obrobka cieplna po spawaniu nie powoduj. zwi.kszenia wytrzyma.o.ci na rozci.ganie. Rownie. wyniki bada. przedstawione w pracy [8] wskazuj., .e mo.na przy wykorzystaniu spawania za pomoc. wi.zki elektronow uzyska. wytrzyma.o.. na rozci.ganie z..cza z materia.u Ti]6Al[...]

 Strona 1  Następna strona »