Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"JACEK WARCHULSKI"

Wykorzystanie tablic stylów wydruku w programie AutoCAD DOI:10.15199/148.2018.9.12


  Sporządzanie dokumentacji z wykorzystaniem komputerów i systemów CAx jest obecnie powszechną praktyką. Przyjęcie standardów związanych z definiowaniem tablic stylów wydruku pozwala na ułatwienie pracy osobom uczestniczącym w procesie wymiany danych projektowych. Dokumentacja wykonana przy użyciu oprogramowania CAD jest nie tylko zbiorem rysunków kreślarskich opisujących obiekt, ale przede wszystkim cyfrowym modelem obiektu. Źródłem dokumentacji w obszarze modelu programu AutoCAD mogą być zarówno obiekty krawędziowe, jak również obiekty przestrzenne. W przypadku edycji takiej dokumentacji możemy w pełni z niej skorzystać tylko wtedy, gdy znamy zasady (standardy) jej tworzenia. Inaczej mówiąc, dokumentację przygotowaną w programie CAD można łatwo wykorzystać w innych etapach procesu projektowego i inwestycyjnego, jeśli została ona wykonana zgodnie z przyjętymi i znanymi zasadami [1]. Zasady dotyczące wszelkiej dokumentacji sporządzanej tradycyjnie, czyli na papierze, mają wieloletnią tradycję, są ustalone i opublikowane w odpowiednich normach. Części tych zasad nie można jednak przenieść wprost na proces tworzenia dokumentacji w formie elektronicznej. Poza tym dokumentacja sporządzana na komputerze pozwala na stosowanie wielu opcji niedostępnych w trakcie kreślenia tradycyjnego, np.: użycie warstw, sterowanie wydrukiem poprzez używanie tablic stylów wydruku (nazwanych lub zależnych od koloru), odczytywanie wymiarów wprost z modelu obiektu, dołączanie informacji związanej z wartościami atrybutów. W praktyce zdarza się niestety, że duża część dokumentacji tworzona jest niezgodnie z elementarnymi zasadami rysunku komputerowego i bez wykorzystania możliwości współczesnych narzędzi wspomagających proces projektowania. Celem artykułu jest zwrócenie uwagi użytkowników na te funkcje programu AutoCAD, które pozwolą pracować efektywnie z dokumentacją techniczną. Tablice[...]

Implementacja algorytmu pomiaru promienia krzywizny w programie AutoCAD DOI:10.15199/148.2019.9.4


  Program AutoCAD ma wielu użytkowników i zajmuje znaczące miejsce w graficznym zapisie konstrukcji. W programie AutoCAD istnieją możliwości programowania czynności związanych z obsługą danych, automatyzacją zadań grafiki, wykonywaniem i dzieleniem informacji o rysunku z innymi aplikacjami. Napisanie programu do realizacji szczegółowego zadania zwykle wymaga na początku większego nakładu pracy, jednak wysiłek ten przy późniejszym wielokrotnym wykorzystaniu utworzonej aplikacji jest opłacalny [1]. Tworzenie kodów automatyzujących zadania grafiki dla programu AutoCAD w środowisku Windows jest możliwe za pomocą wbudowanych w niego narzędzi programistycznych (np. środowisko programowania Visual LISP oparte na języku AutoLISP - rys. 1) [2 - 5]. AutoLISP jest specjalną odmianą języka programowania LISP (List Processing) pracującą w środowisku programu AutoCAD. Język AutoLISP pozwala na przetwarzanie zmiennych liczbowych, tekstowych i list, umożliwia obsługiwanie plików i wprowadzanie obiektów, używając do tego celu interpretera graficznego programu AutoCAD. Ogromną zaletą języka AutoLISP jest możliwość tworzenia poleceń, które w sposób automatyczny wprowadzają obiekty, np. na podstawie wyników z bazy danych czy danych zawartych w plikach tekstowych. Programy języka AutoLISP tworzone są w środowisku Visual LISP, które ma własny edytor i kompilator. Język AutoLISP stosuje trzy opcje formatu pliku dla tworzonych aplikacji: - pliki *.lsp - pliki tekstowe ASCII zawierające kody programu języka AutoLISP, - pliki *.fas - skompilowane, binarne wersje pojedynczych plików programu, - pliki *.vlx - skompilowany zestaw jednego lub więcej plików *.lsp, *.fas lub plików języka sterowania oknami dialogowymi (*.dcl). S treszczenie W artykule przedstawiono możliwości wykorzystania systemów CAx w procesie automatyzacji zadań grafiki. Przeanalizowano możliwość zastosowania języka AutoL[...]

Modelowanie obwodu naprowadzania rakiety przeciwlotniczej DOI:10.15199/148.2018.12.5


  W warunkach poligonowych mogą być wykonywane tylko zadania ogniowe przewidziane w programach strzelań lub na podstawie zatwierdzonej dokumentacji prac badawczych. Strzelania bojowe, wykonywane według zadań nieopisanych w programie strzelań wojsk obrony przeciwlotniczej, traktowane są jako strzelania bojowe doświadczalne lub badawcze. Strzelania doświadczalne lub badawcze prowadzone są w ramach wdrażania nowego sprzętu rakietowego oraz nowych celów powietrznych, jak również nowych wariantów istniejących zadań. W celu wykonania strzelań bojowych doświadczalnych nową metodą naprowadzania zaistniała potrzeba opracowania programu badań wraz z metodyką ich przeprowadzenia dla przeciwlotniczego zestawu rakietowego Newa SC. Z uwagi na poznawcze aspekty badania właściwości nowej konfiguracji obwodu naprowadzania oraz konieczność zachowania bezpieczeństwa strzelań, wszystkie zadania ogniowe poprzedzone były badaniami symulacyjnymi. Przeciwlotniczy zestaw rakietowy Newa SC Przeciwlotniczy zestaw rakietowy Newa SC zbudowano na podstawie systemu kierowania dowódczego pierwszego rodzaju, który cechuje się tym, że naprowadzanie rakiety odbywa się za pomocą komend formowanych w naziemnym punkcie sterowania i przesyłanych na pokład rakiety drogą radiową (rys. 1). Cykl pracy systemu rozpoczyna się z chwilą wskazania wykrytego i zidentyfikowanego celu. Wskazany cel zostaje przechwycony, a następnie śledzony przez układ określania współrzędnych celu (UOW-C). Współrzędne śledzonego celu F1C, F2C i DC są przesyłane do komputera (KP), gdzie wypracowywane są sygnały sterowania wyrzutniami i dane niezbędne do przygotowania i zainicjowania startu rakiet. Gdy cel znajdzie się w strefie startu, ob[...]

 Strona 1