Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"AGATA ŻAK"

Problemy z redukcją emisji CO2 biopaliw transportowych w Polsce Cz. II . Przyszłość sektora biopaliw transportowych


  Przedstawiono problematykę sektora biopaliw transportowych 1. generacji w Polsce. Omówiono kryteria zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do tych biopaliw. Przedstawiono wyniki raportu dotyczącego przyszłości biopaliw transportowych i aspektów związanych z kryteriami zrównoważonego rozwoju KZR (zgodność z wymaganiami dotyczącymi pochodzenia surowca i emisyjnością w zakładach produkujących biokomponenty). Oszacowano ryzyko niespełnienia przez producentów biopaliw KZR dla poszczególnych kryteriów. Wprowadzenie Przez ostatnie 10 lat Unia Europejska promowała produkcję biopaliw transportowych produkowanych z surowców rolniczych, jako sposobu na ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Niestety dziś twierdzi się, że stały się one częścią problemu i paradoksalnie przyczyniły do zwiększenia produkcji CO2, ze względu na przekształcanie terenów leśnych w rolne. W związku z tym UE chce wprowadzić limit na biopaliwa produkowane z surowców rolniczych (spożywczych) i działać na rzecz rozwoju tych, tworzonych z odpadów organicznych czy roślin niejadalnych (np. surowce lignocelulozowe). Zgodnie z Dyrektywą 2009/28/WE1) [3] państwa członkowskie muszą zapewnić do 2020 r. co najmniej 10% udział energii ze źródeł odnawialnych w całkowitej ilości energii użytej w transporcie. Parlament Europejski i Komisja Europejska, bazując na wnioskach z różnych projektów pod koniec 2013 r. przegłosowali, aby udział biopaliw 1. generacji (produkowanych z surowców rolniczych) w 2020 r. ograniczyć z 10 do 7%2), a pozostałą część przeznaczyć na biopaliwa produkowane z roślin niejadalnych (nowe generacje biopaliw) lub surowców odpadowych. Generalnie zaletami biopaliw wyższych generacji są [13]: zz znacznie większa redukcja emisji CO2, zz większa efektywność energetyczna, zz różnorodność surowców - brak konkurencji z produkcją żywności3), zz właściwości paliwa niezależne od wsadu surowcowego. Wiele krajów wysoko rozwiniętych i firm sektora motoryzacyjnego prowadzi zaa[...]

Wybrane korzyści wynikające ze stosowania biopaliw transportowych w Polsce Cz. I. Surowce odpadowe i uboczne do produkcji biopaliw transportowych DOI:10.15199/64.2015.3.6


  Przedstawiono problematykę biopaliw transportowych, w szczególności korzyści wynikające z ich stosowania. Przemysł cukrowniczy czy mięsny wytwarzają co roku znaczące ilości odpadów, które w przypadku niewłaściwego zagospodarowania mogą być uciążliwe dla środowiska i niebezpieczne dla ludzi. Skutkiem tego jest poszukiwanie skutecznych i opłacalnych metod zamiany odpadów w inne produkty. Melasa, tłuszcze zwierzęce oraz oleje posmażalnicze mogą być z powodzeniem wykorzystywane do produkcji biopaliw. Wprowadzenie Zgodnie z definicją zawartą w Dyrektywie 2009/28/EC biopaliwa oznaczają ciekłe lub gazowe paliwa dla transportu produkowane z biomasy [3]. Oprócz wielu wad (np. wysokie koszty produkcji) wykazują one wiele korzyści. Dają możliwość zagospodarowania surowców odpadowych i ubocznych przemysłu rolno-spożywczego w procesie produkcji oraz wykazują większą redukcję emisji CO2, której minimalne progi określa wspomniana wcześniej Dyrektywa (w przypadku biopaliw transportowych ma wynosić: po I kwartale 2013 r. - nie mniej niż 35%, a od 2017 r. - nie mniej niż 50%, natomiast od 2018 r. - nie mniej niż 60%, dotyczy to nowych inwestycji). Korzyści oferują także biopaliwa 2. generacji wytworzone z odpadów, niespożywczego materiału celulozowego czy materiału lignocelulozowego [3, 1]. Wykorzystanie surowców pochodzenia rolniczego (nawóz pochodzenia zwierzęcego czy mokry obornik oraz inne odpady zwierzęce i organiczne) do wytwarzania biogazu dzięki wysokiemu potencjałowi oszczędności w emisji gazów cieplarnianych daje korzyści dla środowiska zarówno przy wytwarzaniu energii ciepła i elektrycznej, jak i stosowaniu jako biopaliwo [3]). Korzyścią wynikającą z wykorzystania biopaliw transportowych są także wpływy do budżetu (akcyza, podatki). Odpady z sektora rolno-spożywczego powstają głównie w: cukrowniach, browarach, gorzelniach, mleczarniach, ubojniach, zakładach przetwórstwa mięsnego, chłodniach, gospodarstwach rolnych, ogrodniczych i hodowla[...]

PROCES PRODUKCJI BIELI CYNKOWEJ W INSTALACJI MODELOWEGO STANOWISKA BADAWCZEGO DOI:10.15199/67.2017.11.1


  W ramach projektu Gekon II na podstawie opracowanych wytycznych: zaprojektowano, wybudowano i uruchomiono w Oddziale huty Oława w Będzinie modelowe stanowisko badawcze przeznaczone do wytwarzania bieli cynkowej w ilości 2000 Mg/rok. Modelowe stanowisko badawcze jest instalacją unikatową w skali krajowej z szeregiem takich innowacji jak: integracja pieca topielnego z piecem tyglowym do odparowania cynku, zastosowanie palników rekuperacyjnych w piecu tyglowym (odparowniku), zastosowanie konstrukcji pieca tyglowego płaszczowego oraz automatycznego systemu sterowania. Piec stanowiący element modelowego stanowiska badawczego do produkcji bieli cynkowej, składa się z części topielnej (piec przechylny w[...]

ROZBUDOWA STANOWISKA BADAWCZEGO DO MOŻLIWOŚCI PRODUKCJI BIELI CYNKOWEJ 16 Mg ZnO/DOBĘ DOI:10.15199/67.2019.9.4


  W ramach projektu "Opracowanie energooszczędnej technologii wytwarzania kwalifikowanej bieli cynkowej z cynku pierwotnego, wtórnego i odpadów cynkowych" współfinansowanego ze środków Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w ramach programu GEKON II - GENERATOR KONCEPCJI EKOLOGICZNYCH na podstawie opracowanych wytycznych: zaprojektowano, zbudowano i uruchomiono w Oddziale huty Oława w Będzinie [1, 2, 3] modelowe stanowisko badawcze przeznaczone do wytwarzania bieli cynkowej w ilości 6 Mg/ dobę. Piec stanowiący główny element modelowego stanowiska badawczego do produkcji bieli cynkowej (wykonany przez firmę PTC PiecoSerwis Sp. z o.o. z Gliwic) składa się z części topielnej (piec przechylny wannowy) wyposażonej w palnik bezpośrednio ogrzewający i topiący cynk, oraz części do odparowania cynku (piec tyglowy), w której palniki ogrzewają ścianki tygli nie mając bezpośredniego dostępu do parującego cynku. Tygle realizujące odparownie cynku uzupełniane są cyklicznie ciekłym cynkiem stopionym w piecu topielnym. Parujący cynk utleniany jest do ZnO tlenem zawartym w zasysanym powietrzu. Strumień powietrza uczestniczącego w utlenianiu jest tak dobrany, by w krótkim okresie czasu powstałe cząstki schodzić do temperatury poniżej 350°C. Wytworzoną biel cynkową odbierano w znajdującym się na wyposażeniu Oddziału w Będzinie układzie osadczo-odbiorczym. 22 Rudy Metale 2019, R. 64, nr 9 s. 22-25 PIOTR BEDNAREK GRZEGORZ KRAWIEC SEBASTIAN KULAWIK RYSZARD PRAJSNAR PAULINA TUŹNIK-JASIŃSKA KAROL NIEPSUJ HENRYK PACYNA AGATA ŻAK DOI 10.15199/67.2019.9.4 ROZBUDOWA STANOWISKA BADAWCZEGO DO MOŻLIWOŚCI PRODUKCJI BIELI CYNKOWEJ 16 Mg ZnO/DOBĘ W ramach projektu "Opracowanie energooszczędnej technologii wytwarzania kwalifikowanej bieli cynkowej z cynku pierwotnego, wtórnego i odpadów cynkowych" współfinansowanego ze środków Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w ramach[...]

 Strona 1