Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"ŁUKASZ WIERZBICKI"

DZIAŁALNOŚĆ BADAWCZO-NAUKOWA ZAKŁADU TECHNOLOGII PRZETWÓRSTWA METALI I STOPÓW IMN DOI:10.15199/67.2017.10.13


  Zakład Technologii Przetwórstwa Metali i Stopów IMN od kilkudziesięciu lat zajmuje się problematyką przetwórstwa metali nieżelaznych, uwzględniającą zagadnienia technologiczne i materiałoznawcze, głównie w zakresie stopów miedzi, srebra, cynku, ołowiu, a także metali szlachetnych. Tematyka Zakładu podlega ciągłej transformacji, dostosowując się do istniejących potrzeb gospodarczych. Zakres posiadanych możliwości badawczo-usługowych jest ściśle powiązany z aktualnymi potrzebami szeroko rozumianego przemysłu metali nieżelaznych i w coraz to większym stopniu wykracza poza jego ramy. Zakład współpracuje z prawie 100 firmami z branży przemysłu hutniczego, przetwórstwa metali nieżelaznych, branży automotive, energetycznej, elektrotechnicznej, materiałów ceramicznych i innych. W zakresie technologicznym Zakład specjalizuje się w technologii topienia i odlewania, zarówno wykorzystując klasyczne metody takie jak: topienie i odlewanie statyczne, proces topienia i odlewania ciągłego, ale i również mniej konwencjonalne technologie, obejmujące wytwarzanie materiałów gradientowych metodą odlewania odśrodkowego, wytwarzanie materiałów kompozytowych na osnowie miedzi z udziałem cząstek faz niemetalicznych metodami ciekło-fazowymi w procesie stir casting, polegającym na topieniu i odlewaniu z jednoczesnym mieszaniem. W obszarze przetwórstwa Zakład specjalizuje się w szeroko rozumianej przeróbce plastycznej, uwzględniającej również metody intensywnej deformacji plastycznej SPD, które realizowane są na prasach działających w oparciu o metodę KOBO oraz urządzeniu do cyklicznego przeginania i prostowania (RCS). Zakład zajmuje się również zagadnieniami związanymi z matematyczno-fizycznym modelowaniem procesów kształtowania plastycznego metali, w oparciu o metody elementów skończonych wraz z ich optymalizacją. W zakresie materiałowym oprócz kontynuowanych od wielu lat kierunków badań dotyczących m.in. innowacyjnych stopów cynku do cynkowania zan[...]

Struktura i właściwości stopów Alnico wytworzonych metodą szybkiego chłodzenia cieczy

Czytaj za darmo! »

Struktura i właściwości stopów Alnico wytworzonych metodą szybkiego chłodzenia cieczy ŁUKASZ WIERZbICKI, ELżbIETA JEZIERSKA, ARTUR STANEK, MARCIN LEONOWICZ Mgr inż. Łukasz Wierzbicki (lwierzbicki@inmat.pw.edu.pl), dr inż. Elżbieta Jezierska, prof. dr hab. inż. Marcin Leonowicz - Wydział Inżynierii Materiałowej, Politechnika Warszawska, mgr inż. Artur Stanek - Instytut Inżynierii Materiałowej, Wydział Mechaniczny, Politechnika Krakowska WPROWADZENIE Do lat 70. ubiegłego wieku magnesy Alnico, obok ferrytów, sta- nowiły najważniejszą grupę materiałów magnetycznie twardych. Obecnie dzielą one rynek z nowszymi typami magnesów, takimi jak Sm-Co i Nd-Fe-B. Mianem Alnico określa się całą rodzinę stopów, znanych pod różnymi nazwami handlowymi i zawierających głównie trzy fer- romagnetyczne metale: Fe, Co i Ni oraz mniejsze dodatki Al, Cu i innych pierwiastków. Podstawowymi zaletami magnesów Alnico są wysoka temperatura Curie, osiągająca 850°C, i duża wartość re- manencji. Wszystkie stopy Alnico są bardzo twarde i kruche, dla- tego niemożliwa jest ich przeróbka plastyczna, zatem podstawowe metody wytwarzania tych magnesów bazują na odlewaniu lub spie- kaniu proszków. Magnesy Alnico podlegały stopniowej ewolucji składu chemicz- nego i technik wytwarzania. W wyniku zastosowania ulepszonych technologii możliwe stało się uzyskanie, dla stopów o tym samym składzie chemicznym, nawet ośmiokrotnego wzrostu maksymal- nego iloczynu energii magnetycznej [1÷5]. Współczesne magnesy Alnico można podzielić na trzy grupy: magnesy izotropowe - Alnico 2, 1. magnesy anizotropowe magnetycznie, obrabiane cieplnie w polu 2. magnetycznym, o izotropowej mikrostrukturze ziaren - Alnico 5÷8, magnesy anizotropowe magnetycznie o strukturze ziaren kolum- 3. nowych - Alnico 9. Magnesy Alnico oferowane są w handlu w postaci odlew[...]

Rheological behavior of nanosized silica suspensions

Czytaj za darmo! »

Most materials behave in such a way that they have a combination of viscous and elastic response under stress or deformation. Materials behave in linear manner, as described by Hooke or Newton, on in a small scale. Among real liquids the Newtonian and non-Newtonian fluids can be distinguished. Viscosity is one of the rheological parameters which can characterize the liquids. By measurements of the viscosity versus share rate one can classify the liquid into a particular group. If the viscosity is decreasing vs. shear rate the liquid has shear thinning properties, when the viscosity is rapidly increasing the shear thickening effect or dilatancy is observed. The rheological classification of liquids is presented in Figure 1 [1]. Shear thickening effect appears in suspensions having various concentration and morphology of solid phase. The shear thickening of fluids can be explained by a few theories. The most popular is the clustering theory. According to its main assumption the particles, at low shear rates, are prevented from aggregation by steric repulsive and Brownian forces. Under increasing shear rate the hydrodynamic forces also increase and the particles form chains, blocking the flow of the fluid. The next potential explanation of the dilatancy phenomenon, is Order-Disorder Transition (ODT) theory, which claims that t[...]

Ciecze magnetoreologiczne, ich charakterystyka reologiczna i możliwość aplikacji w pancerzach ochronnych

Czytaj za darmo! »

Rosnące zapotrzebowanie techniki na zaawansowane materiały o specyficznych właściwościach przyczyniło się do rozwoju grupy materiałów określanych mianem inteligentnych. Materiały te odpowiadają na bodziec zewnętrzny (np. pole magnetyczne lub elektryczne, temperatura, pH), zmieniając swoje właściwości w istotny sposób, przy czym zmiana ta powinna być w pełni kontrolowana dla osiągnięcia pożądanej charakterystyki użytkowej. Zgodnie z nomenklaturą literaturową materiał inteligentny powinien spełniać rolę czujnika (sensora), procesora oraz urządzenia uruchamiającego (aktuatora). Istotną grupę materiałów inteligentnych stanowią ciecze magnetoreologiczne (MRF - magnetorheological fluids) wykazujące diametralną zmianę właściwości pod wpływem zewnętrznego pola magnetycznego [1]. Konwencjonalna ciecz magnetoreologiczna jest układem dwufazowym niemagnetycznej cieczy nośnej i zawieszonej w niej fazy stałej w postaci cząstek magnetycznych. Zawiesinę MRF stanowią ferromagnetyczne cząstki o wielkości rzędu 1÷10 μm. Stosuje się proszki żelaza lub jego stopów z kobaltem lub niklem. Udział objętościowy proszków dochodzi do 50% cieczy [1]. Jako ciecze nośne stosowane są oleje naturalne lub syntetyczne, nafta, ciekłe węglowodory lub woda. Dodatkowym składnikiem cieczy magnetoreologicznych są odpowiednio dobrane stabilizatory przeciwdziałające procesom sedymentacji grawitacyjnej cząstek magnetycznych oraz ich aglomeracji. Wśród znanych stabilizatorów cieczy magnetoreologicznych można wyróżnić środki tiksotropowe (krzemionka koloidalna, nieorganiczne glinki, włókna węglowe) oraz środki powierzchniowo czynne [2, 3]. Metodą zwiększenia stabilności cieczy magnetoreologicznych jest również stosowanie cząstek magnetycznych pokrytych izolującymi warstwami polimerowymi (polimetakrylan metylu PMMA, poli-wynylobutyral PVB) lub nieorganicznymi (fosforanowanie) [3÷7]. Obecnie nie ma uniwersalnej teorii opisującej zjawiska w cieczach MRF. Istnieje jedn[...]

Zdalny dostęp do urządzeń przy wykorzystaniu technologii VPN DOI:10.15199/74.2019.9.8


  Obecne możliwości wykorzystania sieci internetowych pozwalają na zdalne połączenie z urządzeniami automatyki przemysłowej i zabezpieczeniowej. Połączenie ma na celu udostępnienie z urządzeń danych takich jak: pomiary, stany logiczne oraz dane zdarzeniowe dla systemów zarządzania i monitorowania SCADA [3, 4]. Systemy te zbierają dane z obiektu nadzorowanego, archiwizują je oraz przetwarzają na formę przyjazną dla użytkownika, wizualizując wszystkie możliwe dane. Cechą charakterystyczną jest możliwość zdalnego sterowania automatycznego lub ręcznego. Dodatkowym elementem jest możliwość zdalnej diagnostyki urządzeń oraz zmiany logiki działania podyktowana charakterem pracy obiektu monitorowanego. Możliwości te znacznie ułatwiają serwis urządzeń bez konieczności wyjazdu obsługi technicznej w teren pracy urządzeń. Jednak takie działania wymagają bezpiecznych połączeń, dlatego w tym celu wykorzystuje się technologię VPN. Sieć VPN Skrót VPN oznacza Wirtualną Sieć Prywatną (Virtual Private Network), czyli pewnego rodzaju odizolowany od sieci publicznej tunel lub tunele, dzięki którym można wymieniać pakiety między węzłami tak powstałej osobistej sieci prywatnej. Usługa ta szyfruje dane przesyłane przez Internet w celu ochrony tożsamości użytkownika i zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa. Wirtualne sieci prywatne charakteryzuje duża efektywność i wydajność bez względu na jakość połączenia. Jest to możliwe przez zastosowanie kompresji danych, np. wykorzystując do tego bezstratny algorytm LZ4. Rozwiązania, które opierają zasadę swojego działania na VPN stosowane są np. w sieciach korporacyjny[...]

Badania podatności do przeróbki plastycznej niskoołowiowych mosiądzów armaturowych DOI:10.15199/24.2018.9.2


  Wstęp. W obszarze stopów miedzi przeznaczonych do kucia jednym z najczęściej stosowanych materiałów są mosiądze ołowiowe. Związane jest to zarówno z zespołem właściwości materiałowych (dobra podatność do przeróbki plastycznej na gorąco, łatwość obróbki skrawaniem, relatywnie dobra odporność korozyjna), jak i stosunkowo niską ceną w porównaniu z innymi stopami miedzi. Najczęściej stosowanymi gatunkami w tej grupie materiałów są CW617N (CuZn40Pb2), CW614N (CuZn39Pb3), CW612N (CuZn39Pb2). Szerokie zastosowanie wyrobów kutych z tych mosiądzów obejmuje także wyroby armaturowe przeznaczone do kontaktu z wodą pitną [1, 2]. Istniejący od wielu lat trend stopniowego ograniczania stosowania wyrobów zawierających dodatek szkodliwych pierwiastków, w tym ołowiu, dotyczące różnych obszarów zastosowań (np. dyrektywy RoHS, WEEE), spowodowały istotny postęp także w zakresie obniżanie dopuszczalnej zawartości Pb w stopach miedzi. Przykładowo, obecnie według znowelizowanej RoHS2 dopuszczalna zawartość w stopach Cu na zastosowania objęte tą dyrektywą nie może przekraczać 4% Pb. W przypadku materiałów stosowanych na wyroby przeznaczone do kontaktu z wodą pitną (np. łączniki, wodomierze) istotne ograniczenia narzuca dyrektywa (DWD), ograniczająca (od 2013 r.) dopuszczalną zawartość ołowiu w wodzie do 10 μg/dcm3, co w sposób oczywisty wiąże się również z doborem odpowiednich materiałów w instalacjach wodociągowych [3-6]. Należy nadmienić, że do tej pory nie wypracowano wspólnego europejskiego podejścia do wprowadzenia stosownych przepisów w zakresie dopuszczalności stosowania poszczególnych materiałów na te cele. Najprawdopodobniej problemy te zostaną uregulowane przez wprowadzenie nowej wersji dyrektywy CPD w najbliższej przyszłości. Niezależnie od działań na forum europejskim w efekcie inicjatyw podjętych przez niektóre państwa (Francja, Holandia, Niemcy, Wielka Brytania) uzgodniono i przyjęto pewien wspólny sposób postepowania w zakres[...]

ASPEKTY TECHNOLOGICZNE WYTWARZANIA MATERIAŁU STYKOWEGO Ag-CrxN NA DRODZE KONSOLIDACJI DYFUZYJNEJ I PLASTYCZNEJ W PROCESIE SPIEKANIA, WYCISKANIA I CIĄGNIENIA DOI:10.15199/67.2019.9.3


  WSTĘP Ciągły rozwój w dziedzinie elektrotechniki i elektroniki wymusza poszukiwanie nowych rozwiązań w projektowaniu współczesnych technologii. Fakt ten powoduje postęp w dziedzinie materiałów stykowych, których parametry lub cena będą konkurencyjne w stosunku do obecnie stosowanych. Najpopularniejszym kompozytem używanym w produkcji łączników niskoprądowych jest kompozyt na bazie srebra z dodatkiem tlenku cyny. Często stosuje się także materiał zawierający 90% wag. srebra i 10% wag. Ni, jednakże według [5] nikiel jest metalem toksycznym działającym mutagennie i alergicznie. Jako alternatywę w stosunku do wymienionych kompozytów, autorzy [4, 6, 7] proponują użycie Ag-Cr2N, jako dobrego zamiennika o podobnych parametrach i działaniu do wycofanego już z użycia materiału stykowego AgCdO10, ze względu na trujące działanie tlenku kadmu. Autor pracy [3] przedstawia wynik prób elektroerozyjnych szeregu materiałów stykowych m.in. AgCdO15, Ag(SnO2)9,6(In2O3)2,4, Ag(Cr2N)12, AgZnO12. Próby odporności na działanie łuku elektrycznego prowadzono na nakładkach użytych w stycznikach jednobiegunowych SU-310 przy napięciu 468-665 V oraz natężeniu prądu stałego 119-160 A z częstotliwością łączeń 1300 na godzinę. Najlepszym wynikiem charakteryzował się materiał z dodatkiem azotku chromu. W pracy [7] opisano badania elektroerozyjne kompozytowych materiałów stykowych na bazie srebra. Testy wykonano przy napięciu 440 V i prądzie stałym 20 A wykonując 250000 łączeń. Ag(Cr2N)13 plasuje się w środku badanych materiałów, co wskazuje na jego przydatność, jako kompozytu do wytwarzania nakładek stykowych. Należy jednak nadmienić, że wspomniane materiały nie były konsolidowane plastycznie na drodze wyciskania i ciągnienia, co zdecydowanie wpływa na obniżenie ich wła- DARIUSZ KOŁACZ KRZYSZTOF RUDNICKI KATARZYNA BILEWSKA MARIUSZ STASZEWSKI MAŁGORZATA KAMIŃSKA ŁUKASZ WIERZBICKI STANISŁAW KSIĘŻAREK MARIAN CZEPELAK PIOTR TOMCZYK 14 DOI 10.15199/67.2[...]

 Strona 1