Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Benedykt Karczewski"

Posadzki bezspoinowe z włóknami syntetycznymi


  Posadzki betonowe są najczęstszą formą nawierzchni wykonywanych w obiektach handlowych, magazynowych i produkcyjnych. W zależności od sposobu użytkowania i wymagań dodatkowych mogą być wykończone w różny sposób, od utwardzenia warstwy powierzchniowej po nałożenie powłok żywicznych, okładziny ceramicznej, kamiennej lub innej. Podstawowym elementem decydującym o jakości posadzki, jej nośności, równości i ciągłości (brak zarysowań, pęknięć i innych uszkodzeń) jest betonowa płyta konstrukcyjna [2, 5, 7, 8], dzielona szczelinami nacięć skurczowych na pola dylatacyjne. Wielkość i kształt tych pól odgrywa istotną rolę w eksploatacji, gdyż dzielące je szczeliny dylatacji skurczowych (pozornych, w odróżnieniu od dylatacji konstrukcyjnych i roboczych wynikających z wielkości pól roboczych) są miejscami szczególnie podatnymi na uszkodzenia różnego rodzaju [2, 8]. Uszkodzenia, to przede wszystkim wykruszenie krawędzi nacięcia dylatacyjnego pod ruchem wózków z małymi kołami o dużej twardości (koła stalowe lub z twardej gumy o małej średnicy, np. wózki paletowe). Częstym również zjawiskiemjest unoszenie naroży (skutkujące ich ukośnym zarysowaniem bądź złamaniem) oraz podwijanie krawędzi nacięcia dylatacyjnego w wyniku nierównomiernego odsychania betonu w strefie szczeliny i poza nią.Wszczelinie dylatacyjnej powierzchnia, z której odprowadzana jest wilgoć z płyty betonowej, jest powiększona o pionową powierzchnię nacięcia, zaś od spodu płyty w jej części środkowej odsychanie jest utrudnione i odbywa się tylko przez warstwę powierzchniowo utwardzoną, której opór dyfuzyjny jest większy od oporu dyfuzyjnego naciętej powierzchni betonu. Z tego względu odsychanie z bezpośrednio przyległych stref do nacięcia odbywa się w bok przez odsłoniętą powierzchnię betonu w szczelinie, co skutkuje odkształceniami liniowymi i unoszeniem naroży. Projektowanie Posadzki betonowe projektowane są głównie jako posadzki na gruncie w układzi[...]

Renowacja posadzek betonowych przez szlifowanie DOI:10.15199/33.2016.10.12


  Renowacja posadzek betonowych przez szlifowanie i polerowanie jest popularną metodą postępowania w przypadku nawierzchni o niedostatecznych cechach użytkowych lub zużytych eksploatacyjnie. W ocenie posadzki i doborze technologii prowadzenia robót naprawczych bardzo istotny jest stan warstw wierzchnich [1, 3]. Na powierzchni użytkowanej posadzki zalegają zabrudzenia o różnym składzie (cząstki stałe i ciecze, cząstki gumy z opon, środki odsalające oraz stosowane w procesach technologicznych i inne) wnikające w posadzkę. Najgłębiej penetrują ciecze o małej lepkości, w tym oleje i smary oraz środki chemicznie agresywne w stosunku do cementu (o silnym odczynie kwaśnym), co powodujemiejscowe przebarwienia posadzki. Następna jest cienka warstwa mleczka cementowego, pozostała z procesu technologicznego i zachowana w różnym stopniu oraz o różnej grubości, gdyż w części posadzki mogła ulec wytarciu. Niżej znajduje się drobne i o średniej granulacji kruszywo (posypka) zatopione wmatrycy cementowej, które tworzy warstwę utwardzoną posadzki o grubości zależnej od ilości posypki (w przypadku 2 - 2,5 kg/m2 grubość tej warstwy powinna wynosić ok. 1 mm, a przy deklarowanej przez wykonawców i zalecanej przez producentów w ilości 4 - 6 kg/m2 od 2 do 3 mm). W praktyce warstwa jest cieńsza ze względu na mniejsze niż deklarowane stosowanie posypki oraz ze względu na nieprawidłowo prowadzony proces technologiczny przy utwardzaniu posadzki (bleeding, dozowanie wody podczas zacierania itp.). Kolejna warstwa, to beton posadzkowy z kruszywem o większym uziarnieniu niż posypka oraz ze zbrojeniem rozproszonym (włókna stalowe lub syntetyczne) bądź w postaci siatek lub prętów stalowych. W takim układzie warstw występują zróżnicowane wady, uszkodzenia lub ślady eksploatacji, np. uszkodzenia mechaniczne powierzchni w miejscach, w których posadzka nie była dostosowana do procesów technologicznych (np. zakłady mechaniczne, zakłady chemi[...]

Zastosowanie zeolitu naturalnego w posadzkowym betonie nawierzchniowym DOI:10.15199/33.2018.09.04


  Sposób eksploatacji posadzki jest głównymczynnikiemdoboru odpowiednich materiałów i technologii jej wykonania. Istotne jest, aby okres użytkowania spełniał założenia projektowe, a posadzka spełniała zaplanowane funkcje oraz miała estetyczny wygląd w całym cyklu życia [4]. Ważnym aspektem w projektowaniu posadzki przemysłowej są względy ekonomiczne i trwałość. Z tego powodu znaczna część posadzek wykonywana jest w technologii betonu cementowego. Doświadczenia pokazują jednak, że zły dobór materiałów i słaba jakość wykonania posadzek betonowych powodują powstanie defektów w postaci zarysowań, złuszczeń powierzchni oraz spękań [3, 6], dlatego też ważne jest poszukiwanie nowych materiałów mogących przyczynić się do poprawy jakości betonu w przyszłych inwestycjach posadzkowych. Wartykule podjęto próbę ocenywpływu modyfikatora w postaci zeolitu naturalnego na posadzkowy beton nawierzchniowy. Zeolit naturalny to glinokrzemian powstały w wyniku działalności wulkanicznej [1]. Przy coraz większymzainteresowaniu minerałem przeprowadzono wiele badań pozwalających na częściową ocenę przydatności minerału do posadzek betonowych. Dotychczas z zastosowaniemzeolitu naturalnego wykonano m.in. parking Galerii Metropolia w Gdańsku, posadzkę w hali produkcyjno- magazynowej firmy Cerrad w Starachowicach, posadzkę w magazynie soli GZNF Fosfory w Gdańsku. Materiały i metoda badań Materiały i metoda badawcza były zgodne z normą NO-17-A204 [7], ale również uwzględniono wymagania normy PN-EN 206-1 [21] dotyczące klasy ekspozycji XF4 z uwagi na oddziaływanie zmiennych cykli zamrażania i odmrażania. Stosunek wodno-cementowy (w/c) betonu wzorcowego wynosił 0,4, konsystencja mierzona opadem stożka 10 - 40 mm (S1), a zawartość powietrza w mieszance 4,5 - 5,5%. Jako składniki wzorcowej mieszanki betonowej zastosowano: kruszywo granitowe dwóch frakcji; piasek naturalny; cement portlandzki CEM I 42,5 N [20]; domieszkę redukującą ilość w[...]

Nowoczesne betonowe posadzki przemysłowe z dodatkiem naturalnej pucolany DOI:10.15199/33.2018.10.06


  Najpopularniejszym materiałem wykorzystywanym do budowy nawierzchni przemysłowych jest beton cementowy, ze względu na niski koszt i dużą dostępność na rynku. Dobrze zaprojektowana posadzka z betonu cementowego powinna charakteryzować się dużą odpornością na ścieranie i uderzenia (udarność) oraz odpowiednią szczelnością i odpornością na działanie środków chemicznych i czynników atmosferycznych [1, 4]. Konstrukcja posadzki przemysłowej składa się z trzech podstawowychwarstw, tj. podkładu, podbudowy oraz podłoża gruntowego. Warstwą nośną oraz zabezpieczającą przed działaniem większości czynnikówagresywnych jest podkład (płyta nośna). Wykonywany jest najczęściej z betonu klasy C20/25-C35/45, zbrojonego stalowymi lub syntetycznymi włóknami rozproszonymi (fibrobeton). Ze względu na odkształcenia termiczne i skurczowe,wpodkładziewykonuje się szczeliny przeciwskurczowe, robocze i dylatacyjne.Dodatkowowcelu lepszej ochrony podkładu stosuje się warstwę nawierzchniową z utwardzonego betonu lub powłokę na bazie żywic syntetycznych [2, 18]. Wcelu wydłużenia okresu eksploatacji oraz poprawy parametrów betonu w posadzkach przemysłowych poszukuje się nowych rozwiązań materiałowo-technologicznych. Jednym z rozwiązań na przyszłość mogą okazać się zeolity naturalne, które w Polsce są coraz powszechniej stosowane w konstrukcjach nawierzchni z betonu cementowego (parking Galerii Metropolia Gdańsk, posadzka produkcyjno-magazynowa w Cerrad Starachowice, posadzka w magazynie soli GZNF Fosfory Gdańsk) [20].Wcelu oceny przydatności zeolitu naturalnego przeprowadzono badania z wykorzystaniemklinoptilolitu o różnym uziarnieniu. Materiały Wcelu opracowania odpowiedniego składu mieszanek betonowych wykorzystano następujące materiały: cement portlandzki mostowo-lotniskowy niskoalkaliczny CEM I 42,5 N- -MSR/NA, zgodny z wytycznymi [16]; piasek naturalny frakcji 0/2 mm; grys granitowy frakcji 2/8 mm i 8/16 mm; wodę wodociągową oraz domieszkę uplastyczni[...]

Zeolit naturalny - dodatek XXI wieku DOI:


  Dobra jakość prefabrykatów betonowych jest gwarancją długoletniej ich trwałości w określonych warunkach eksploatacji. Zachowanie odpowiedniego poziomu jakości podczas produkcji prefabrykatów wymaga odpowiedniej linii technologicznej i kompozycji odpowiednich materiałów składowych. Szczególnie ten drugi czynnik zapewnia duże prawdopodobieństwo ochrony kompozytu cementowego przed wpływem czynników korozyjnych, tj. siarczanów, chlorków, reakcji alkalia-kruszywo oraz oddziaływania wody w różnymstanie skupienia. Aspektemmającymrównie istotny wpływ na elementy betonowe jest ich odpowiednia pielęgnacja, szczególnie we wczesnym okresie dojrzewania. Odpowiednio dobrany proces pielęgnacji zapobiega nagłym zmianom liniowym prefabrykatów. W konsekwencji zapobiega to powstawaniumikrospękań stanowiących główną drogę przedostawania się czynników korozyjnych. Błędne podejście do pielęgnacji betonu cementowego jest przyczyną jego późniejszej degradacji. Najważniejszymskładnikiemkompozytów cementowych jest spoiwo. Obecnie najpopularniejszym spoiwem stosowanym do elementów betonowych jest cement. Z danych zawartych w [4], produkcja cementu w latach 2005 - 2016 wynosiła 11 - 19 mln ton rocznie. W 2016 r. największy udział miał cement portlandzki CEM I (ok. 44%), a następnie cement portlandzki wieloskładnikowy CEMII (ok. 42%), cement hutniczy CEM III (ok. 13%) oraz inne rodzaje cementu (CEM IV i CEM V). Duży udział w produkcji cementów CEM II i CEM III jest związany z wieloma doświadczeniami dotyczącymi dodatków mineralnych wykorzystywanych do ich produkcji, takich jak popiół lotny i granulowany żużel wielkopiecowy. Dzięki pucolanowym i utajonym właściwościom hydraulicznym wpływają one na niektóre parametry elementów betonowych. Stosowanie dodatków mineralnychma też podłoże ekologiczne. Dodawane do cementów zmniejszają ilośćwykorzystanego klinkieru cementowego, a tym samym zmniejszają emisję dwutlenku węgla z jego produkcj[...]

 Strona 1