Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"MACIEJ KALINOWSKI"

Modelowanie procesu korozji elektrochemicznej w przestrzeni międzyrurowej DOI:10.15199/40.2018.8.2


  1. Wstęp Reakcje elektrochemiczne - a do tych należą reakcje korozyjne w środowiskach elektrolitycznych - podlegają dwóm podstawowym prawom: termodynamiki i kinetyki chemicznej. Kinetyka informuje o tym jak szybko reakcja zachodzi w danych warunkach. Najprościej rzecz ujmując, im bardziej układ jest oddalony od stanu równowagi kinetycznej (w którym reakcja w obydwie strony zachodzi z jednakową szybkością), tym proces biegnie szybciej. Z kinetycznego punktu widzenia reakcja chemiczna może zajść wtedy, gdy energia substratów (czy to dostarczona do układu, czy zgromadzona np. w postaci energii wiązań chemicznych) jest wystarczająca do pokonania bariery energetycznej zwanej energią aktywacji reakcji. Im więcej energii będą miały w sobie substraty, a zatem im dalej będą od stanu równowagi kinetycznej, tym reakcja przebiegnie szybciej. Termodynamika z kolei informuje o możliwości przebiegu reakcji poprzez dane stadium z punktu widzenia trwałości składników rozpatrywanego układu. Upraszczając, termodynamika informuje o tym, jakie produkty reakcji są możliwe do otrzymania w danych warunkach. Termodynamika i kinetyka mogą wzajemnie się ograniczać, regulując możliwość zachodzenia reakcji chemicznych w określonych warunkach. Na przykład: żelazo w środowisku kwasu solnego nigdy - nawet jeśli do układu dostarczona zostanie energia, która znacznie przekracza energię aktywacji - nie utworzy wodorotlenku żelaza(II), gdyż związek ten przy niskich wartościach pH jest termodynamicznie nietrwały. Innym przykładem może być elektrolizer rtęciowy stosowany do produkcji chloru i wodorotlenku sodu. Pomimo polaryzacji elektrody rtęciowej do bardzo niskich potencjałów ujemnych, w których powinno się obserwować wydzielanie wodoru, na elektrodzie wydziela się sód. Dzieje się tak dlatego, że proces redukcji sodu jest kinetycznie faworyzowany i na elektrodzie rtęciowej przebiega szybciej. Wydzielanie wodoru w tych warunkach jest termodynamicznie możliwe, a[...]

Wpływ kinetyki desorpcji wody z polimerów superabsorpcyjnych na kształtowanie wytrzymałości na ściskanie kompozytów cementowych DOI:10.15199/33.2019.07.07


  Polimery superabsorpcyjne (SAP) ze względu na swoje specyficznewłaściwości, tj. zdolność do zaabsorbowania do 1500 razy więcej wody niż wynosi ich własna masa, znalazły zastosowanie przede wszystkim w produktach higienicznych [3].Metody otrzymania tego typu polimerów zostały opracowane w latach 80. XX w. Z chemicznego punktu widzenia, do grupy polimerów superabsorpcyjnych zaliczane są usieciowane poliestry akrylowe z kwasem akrylowym charakteryzujące się pęcznieniem przy kontakcie z wodą. Zdolność SAP do absorpcji znacznej ilości wody wynika z dużego ciśnienia osmotycznego spowodowanego nagromadzeniem jonów (m.in. sodowych lub potasowych) w strukturze polimeru. Zaabsorbowanawoda powoduje pęcznienie polimeru, tym samym oddalając jony od siebie, co powoduje zmniejszenie ciśnienia osmotycznego [8]. Przy założeniu takiego modelu działania polimerów superabsorpcyjnych, ich zdolność do absorpcji jest ograniczana nie tylko przez obniżanie ciśnienia osmotycznego w wyniku absorpcji wody, lecz również przez wpływ ciśnienia zewnętrznego, powstałego w wyniku zmiany objętości polimeru. Tawłaściwość polimerówsuperabsorpcyjnych przesądziła o ich zastosowaniu w technologii betonu, gdyż w przypadku utraty stanu równowagi ciśnienia osmotycznego polimeru nasyconego wodą oraz naprężeń wewnętrznych betonu, SAP jest zdolny do oddawania wody. Wprzypadku technologii betonu jest to równoznaczne ze zdolnością polimerów SAP do wewnętrznej pielęgnacji betonu. Cel badań Ze względu na mechanizm działania SAP, polegający na absorpcji wody zarobowej z mieszanki betonowej przez uprzednio nieaktywowany polimer superabsorpcyjny, można się spodziewać zmian w rozkładzie fazy porowej w stwardniałym betonie [4, 11, 12] oraz zmian w przebiegu hydratacji w czasie dojrzewania betonu [2, 5]. Publikowane badania dotyczące różnych typów polimerów superabsorpcyjnych koncentrują się przede wszystkim na ocenie ich wpływu na właściwości mechaniczne i trwałość betonu ora[...]

Niepewność szacowania ilości wód infi ltracyjnych w kanalizacji grawitacyjnej na przykładzie wybranego kolektora DOI:10.15199/17.2016.2.1


  W pracy naświetlono problem związany z niepewnością w szacowaniu ilości wód infi ltracyjnych w sieciach kanalizacyjnych. Wykazano, iż infi ltracja jest zjawiskiem bardzo trudnym do ilościowej oceny. Przedstawiono różne podejścia do szacowania ilości wód infi ltracyjnych i wynikające stąd różnice w wynikach. Celem artykułu jest pokazanie dużej rozbieżności w szacowaniu ilości wód infi ltracyjnych różnymi metodami i zilustrowanie tej niedokładności na przykładzie wybranego kolektora kanalizacyjnego. Pokazano jednocześnie wielkość udziału wód infi ltracyjnych w rzeczywistej ilości ścieków odprowadzanych tym kolektorem.1. Problem wód infi ltracyjnych, eksfi ltracyjnych i przypadkowych Pierwsze systemy kanalizacji zbiorczej powstały w Europie na przełomie XIX i XX wieku. Od tego czasu zaznaczył się istotny postęp w zakresie produkcji elementów systemów kanalizacyjnych, ich planowania, projektowania i eksploatacji. We współczesnych sieciach kanalizacyjnych stosowane są przewody i studnie zapewniające niemal całkowitą szczelność. Zjawiska infi ltracji i eksfi ltracji do/z sieci kanalizacyjnej stały się problemem w wymiarze ogólnoeuropejskim [14, 15]. Niestety nadal znaczna część miejskich systemów kanalizacyjnych w Europie, w tym również w Polsce, jest w dalszym ciągu w stanie technicznym niezgodnym z wymogami normy PN-EN 752-2008 [14, 15, 16] określającej podstawowe kryteria które powinny spełniać systemy kanalizacyjne, w tym: a. zabezpieczać odbiornik przed zanieczyszczeniami, b. zapewniać strukturalną integrację systemu w tym gwarantować szczelność sieci. Dla przykładu szacuje się, że w Wielkiej Brytanii aż 40% długości kanałów zakwalifi kowano jako wadliwe, z których 302 000 km wymaga niezwłocznej naprawy za sumę 11,6 miliarda BP. We Francji 50% długości kanałów wymaga zainwestowania 0,8-1,5 miliardów BP na rehabilitację techniczną, w celu przedłużenia cyklu funkcjonowania tych kanałów odpowiednio do 60-80 lat [15]. W Europie[...]

 Strona 1