Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Łukasz Gościniak"

Tar waters from biomass gasification and methods for their treatment Frakcje wodne z procesów zgazowania biomasy i metody ich utylizacji DOI:10.15199/62.2017.4.8


  A review, with 45 refs., of processes for biomass gasification and raw gas purifn. A particular attention was paid for composition of highly contaminated tar waters and their treatment. Oceniając efektywność procesu zgazowania biomasy, należy wziąć pod uwagę nie tylko ilość i jakość uzyskiwanego gazu procesowego, ale także wytwarzanych produktów ubocznych (i koszty ich utylizacji). Zwrócono uwagę na możliwość generowania przez instalacje konwersji biomasy silnie zanieczyszczonych wód pogazowych, wskazano główne przyczyny ich szczególnej uciążliwości, a także potencjalne możliwości ich zagospodarowania. Dokonano analizy danych literaturowych pod kątem oceny stopnia zanieczyszczenia ścieków z procesów zgazowania biomasy, a także przedstawiono przegląd podejmowanych prób ich utylizacji z wykorzystaniem metod chemicznych, fizykochemicznych i biologicznych. Wykazano, że z uwagi na złożony i zmienny skład, woda pogazowa może stanowić poważny problem mogący w znacznym stopniu ograniczać rozwój technologii termicznej konwersji biomasy. Zauważono też, że badania nad utylizacją ścieków skupiają się głównie na poszukiwaniu sposobów mających na celu degradację zawartych w nich substancji (mimo że występuje w nich wiele składników mogących stanowić surowce dla przemysłu chemicznego, m.in. fenol, amoniak, metanol i kwas octowy). Rozwój cywilizacji wiąże się z ciągłym wzrostem zapotrzebowania na energię i surowce przemysłowe. Jednoczesne zmniejszanie się tradycyjnych zasobów oraz coraz większa świadomość ekologiczna i troska o środowisko naturalne, skłaniają ku sięganiu po odnawialne ich źródła. Szczególną rolę w zaspokajaniu tych potrzeb upatruje się obecnie w biomasie. Procesy jej termicznej konwersji (w tym zgazowania)1), mające na celu pozyskiwanie energii, a także surowców do syntez, stały się w ostatnich latach przedmiotem intensywnych badań na całym świecie. Zgazowaniu może być poddany właściwie każdy rodzaj biomasy, a otrzym[...]

Ocena możliwości zastosowania estrów benzylowych kwasów tłuszczowych jako dyspergatorów asfaltenów w wysokowrzących produktach naftowych DOI: 10.15199/ DOI:10.15199/62.2019.7.10


  Asfalteny naftowe to polarne, aromatyczne składniki ropy naftowej o dużych masach cząsteczkowych. W trakcie przerobu ropy gromadzą się w dużych ilościach w ciężkich frakcjach pozostałościowych. Ich obecność powoduje zatykanie rurociągów oraz dezaktywację katalizatorów procesów pogłębionej konwersji. Jest to wynikiem skłonności asfaltenów do agregacji prowadzącej do wytrącania się osadów1-3). Lepkie i kleiste osady powstają zarówno w trakcie wydobycia ropy naftowej, jak i podczas przerobu wysokowrzących produktów naftowych, takich jak pozostałości podestylacyjne. Podczas destylacji z ropy naftowej stopniowo usuwane są małocząsteczkowe węglowodory aromatyczne, które stanowią ośrodek dyspersyjny dla miceli żywiczno-asfaltenowych. Zmniejsza się również zawartość węglowodorów nasyconych o łańcuchach krótkich i średniej długości. Związki obu tych grup charakteryzują się małą lepkością, zatem ich ubytek powoduje znaczny wzrost wartości tego parametru dla najwyżej wrzących frakcji. Zakłócona zostaje również równowaga dyspersji, a więc wytrącanie się osadów w ciężkich produktach naftowych o dużej lepkości jest problemem poważniejszym niż w przypadku ropy naftowej3, 4). Mianem stabilności fazowej określa się zdolność do utrzymania asfaltenów w formie zdyspergowanej lub rozpuszczonej w maltenach oraz nieulegania flokulacji i wytrącaniu4, 5). Miarą stabilności jest punkt flokulacji asfaltenów, oznaczony jako ułamek objętościo1086 98/7(2019) Fig. 1. Stability index of samples containing benzyl laurate Rys. 1. Indeks stabilności prób[...]

Silicon in petroleum products. Technical problems and analytical challenges Krzem w produktach naftowych. Problemy techniczne i wyzwania analityczne DOI:10.15199/62.2017.4.16


  A review, with 105 ref., of Si occurrence in petroleum products and anal. problems in the Si detn. Krzem pochodzący z ropy naftowej, resztek katalizatora, środków przeciwpiennych (siloksany) lub pyłu atmosferycznego (zanieczyszczenie) występuje w produktach naftowych na poziomie od poniżej 1 μg/kg do kilkuset mg/kg. Omówiono problemy oznaczania Si w produktach naftowych, pojawiające się przy stosowaniu znormalizowanych procedur analitycznych oraz ujawnione w badaniach naukowych: wysokie ryzyko zanieczyszczenia, straty lotnych form, obecność nierozpuszczonych cząstek nieorganicznych, interferencje spektralne, trudności kalibracji w związku z charakterem i zmiennością matrycy i/lub bogatą specjacją analitu. Krzem jest drugim pod względem rozpowszechnienia (28%) pierwiastkiem na Ziemi, głównym składnikiem skał, minerałów, gleby i pyłu atmosferycznego1-5). Jest to również pierwiastek powszechnie występujący w związku z działalnością człowieka. Krzem zawierają m.in. materiały budowlane, stal, szkło, półprzewodniki, katalizatory i elementy optyczne1-3). Do wytworzonych przez człowieka należą organiczne związki krzemu, w tym szeroka grupa siloksanów3-5). Są one zbudowane ze szkieletu naprzemiennie połączonych atomów tlenu i krzemu. Do atomów krzemu mogą być przyłączone łańcuchy węglowodorowe, grupy funkcyjne lub heteroatomy. Wśród siloksanów można wyróżnić lotne metylosiloksany VMS (volatile methylosiloxanes) o masie molowej do 600 u, oraz polidimetylosiloksany PDMS (polydimethylsiloxanes) o masie molowej ponad 600 u)3). Unikatowe właściwości, w tym stabilność termiczna i chemiczna, odporność na promieniowanie UV, niskie napięcie powierzchniowe, hydrofobowość, dobre właściwości smarne oraz dielektryczne zadecydowały o ogromnej skali wykorzystania siloksanów, m.in. do impregnacji, produkcji smarów, żywic, lakierów, materiałów uszczelniających, gum, nanomateriałów, kosmetyków i implantów3-6). W związku z szerokim zastosowanie[...]

 Strona 1