Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Elżbieta Tarczoń"

Zakłucia i zranienia w sektorze opieki zdrowotnej cz. 1 DOI:


  Trudno wyobrazić sobie medyczną opiekę nad pacjentami bez używania igieł i ostrych narzędzi medycznych. Dlatego pracownicy zakładów opieki zdrowotnej narażeni są na zranienia i zakłucia, do których dochodzi m.in. podczas iniekcji, szycia i opatrywania ran, a także przy usuwaniu igieł i sprzątaniu. Zakłucia i zranienia igłami należą do najczęstszych wypadków personelu medycznego. Zdarzenia te mogą prowadzić do ciężkich, a nawet śmiertelnych infekcji spowodowanych przez krwiopochodne patogeny.Można pomyśleć, że ktoś, kto pracuje w placówce medycznej, ma jedno z najbezpieczniejszych miejsc pracy. Niestety tak nie jest. Praca w zakładzie opieki zdrowotnej związana jest z dużym ryzykiem narażenia na zagrożenia biologiczne ze względu na kontakt pracowników z wieloma źródłami zakażenia. I jest wymieniana jako jedna z najniebezpieczniejszych w porównaniu z innymi sektorami zatrudnienia [1]. Kontakt pracowników sektora medycznego ze źródłami zakażenia czasami jest zamierzony, tak jak w przypadku pracowników laboratoriów, a zwłaszcza laboratoriów mikrobiologicznych. Jednak dla większości z nich jest to kontakt niezamierzony, a dochodzi do niego podczas wszystkich czynności związanych z szeroko rozumianą opieką nad pacjentem. Zagrożenia przy codziennych czynnościach Pracownicy sprawujący opiekę nad pacjentami rutynowo używają igieł i ostrych narzędzi medycznych, które mogą powodować zranienia skóry. Do najczęstszych czynności związanych z ryzykiem uszkodzenia skóry należą iniekcje domięśniowe i podskórne, cewnikowanie dożylne, szycie i opatrywanie ran, nakładanie nasadki z tworzywa sztucznego na zużytą igłę do iniekcji lub demontaż igły od strzykawki, a także prace przy sprzątaniu i utylizacji odpadów medycznych. Dodatkowo czynnikami ryzyka zakażeń są sterylizacja narzędzi, sprzętu i aparatury medycznej oraz transport próbek materiału biologicznego pobranego od pacjentów [2]. Szacuje się, że około 80% przypadków ostrych r[...]

Zakłucia i zranienia w sektorze opieki zdrowotnej cz. 2 DOI:


  Trudno wyobrazić sobie medyczną opiekę nad pacjentami bez używania igieł i ostrych narzędzi medycznych. Dlatego pracownicy zakładów opieki zdrowotnej narażeni są na zranienia i zakłucia, do których dochodzi m.in. podczas iniekcji, szycia i opatrywania ran, a także przy usuwaniu igieł i sprzątaniu. W pierwszej części artykułu (ATEST 11/2016) autorka scharakteryzowała te zagrożenia, omówiła zasady postępowania po ekspozycji na krew i inne materiały potencjalnie infekcyjne, pokazała też, jak w rzeczywistości wygląda stosowanie tych procedur. Drugą część artykułu poświęca przede wszystkim profilaktyce.Brak wiedzy i obawa przed konsekwencjami Opisując w cz. 1 artykułu przypadki postępowania po ekspozycji w konkretnym szpitalu uznaliśmy, że świadczą one nie tylko o braku przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny w kontaktach z ostrymi narzędziami, ale o bagatelizowaniu zakłuć i zranień, a nade wszystko o znikomej wiedzy na temat zagrożeń wynikających z ekspozycji zawodowej. Prawdopodobnie pracownicy po prostu nie wiedzą, jak postępować po takim zdarzeniu. Nie są świadomi, że raportowanie ekspozycji jest ważne, że każdy przypadek ekspozycji należy zgłosić przełożonym lub osobom do tego uprawnionym. Uważają, że procedura postępowania po ekspozycji jest zbyt skomplikowana, obejmuje dużo czynności i wymaga zbyt dużo czasu. Często uważają, że ekspozycja zawodowa wiąże się z niewielkim ryzykiem zakażenia. Mają wrażenie, że ryzyko nosicielstwa wirusów HBV, HCV i HIV u pacjentów jest niskie. Być może pracownicy obawiają się, że zgłoszenie ekspozycji będzie źle postrzegane. Prawdopodobnie nie podejmują żadnych działań w obawie przed utratą pracy i konsekwencjami oraz negatywną oceną ze strony bezpośrednich przełożonych i współpracowników, a także z obawy przed przymusowymi badaniami i ich kosztami. Wszystkie badania analityczne w procedurze postępowania po ekspozycji i ewentualne koszty leków antyretrowirusowych stanowią kosz[...]

Listy do redakcji Zakłucia a wypadki DOI:


  Po przeczytaniu bardzo ciekawego artykułu Elżbiety Tarczoń "Zakłucia i zranienia w sektorze opieki zdrowotnej" (ATEST 11‒12/2016) chciałabym podzielić się moimi refleksjami dotyczącymi zakłuć i zranień. Czy aby na pewno każde zakłucie jest wypadkiem przy pracy? Przecież pojawiło się rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z narażeniem na zranienie ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych (DzU poz. 696). I na tej podstawie pracownik służby bhp prowadzi "Wykaz zranień ostrymi narzędziami przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych". Z rozporządzenia wynika, że "Pracownicy to także osoby fizyczne wykonujące pracę na innej podstawie niż stosunek pracy, doktoranci, studenci i uczniowie niebędący pracownikami oraz wolontariusze, a także osoby prowadzące pod nadzorem pracodawcy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę działalność gospodarczą na własny rachunek". Wykaz zranień obejmuje więc pracowników i inne osoby zatrudnione, bez względu na rodzaj umowy, w tym równie[...]

Borelioza to wciąż problem, cz. 1 DOI:


  Większość Polaków nawet nie wie o istnieniu boreliozy, a ci, którzy o niej słyszeli, kojarzą ją wyłącznie z rumieniem na skórze po ukąszeniu kleszcza. Kleszcze - pasożyty zaliczane do gromady pajęczaków - stanowią duże zagrożenie dla zdrowia człowieka.Cykl rozwojowy kleszcza trwa około 3 lat. Samica składa jaja, z których wylegają się larwy o wielkości ok. 0,8-0,9 mm. Dla nich żywicielami są małe zwierzęta: gady, ptaki i małe ssaki. Larwy przekształcają się w tzw. nimfy, które są niemal przezroczyste i nieco większe, ich wielkość to około 1,2-1,5 mm. Dla nich żywicielami są średniej wielkości ssaki. Nimfy przechodzą ostateczną metamorfozę i przekształcają się w dorosłe osobniki (imago) - samice lub samce, które są zdolne do reprodukcji. Samice zwykle są większe (ok. 2-5 mm) i dwubarwne. Z tyłu głowy mają czarno- -brązową tarczkę, a reszta ich odwłoku jest pomarańczowa, a nawet czerwona. Samiec natomiast jest jednobarwny i mniejszy od samicy, ma ok. 2-3 mm. Samce nie żerują albo robią to niezwykle rzadko, natomiast samice żerują na ludziach i dużych zwierzętach, a jako dorosłe osobniki składają około 2000 jaj, po czym giną i cykl rozwojowy kleszcza zaczyna się od początku [1]. Występowanie kleszczy Kleszcze zwykle bytują na polnych gryzoniach i dziko żyjących zwierzętach, nierzadko na zwierzętach domowych, takich jak psy, koty, krowy, konie, owce, kozy a nawet ptaki. Na świecie jest ponad 800 gatunków kleszczy, z których 21 zamieszkuje na terenach Polski. Najczęściej występujące w Polsce gatunki to kleszcz pospolity (Ixodes ricinus) oraz kleszcz łąkowy (Dermacentor reticulatus) [2]. Kleszcze zamieszkują lasy liściaste i mieszane z wilgotną ściółką i bogatym poszyciem, obszary położone blisko łąk, pastwisk i pól uprawnych. Można je spotkać na terenach podmokłych, porośniętych trawami, na skwerach, działkach a nawet w parkach miejskich. Na ich rozwój dobrze wpływa duża wilgotność i wysoka temperatura. Wystarczy t[...]

Borelioza to wciąż problem, cz. 2 DOI:


  Według Centralnego Rejestru Chorób Zawodowych borelioza jest najczęstszą chorobą zawodową w sekcji rolnictwa i leśnictwa oraz najczęstszą chorobą zakaźną. Dane dotyczące zachorowalności na boreliozę wśród osób o dużym ryzyku zakażenia bakterią z gatunku Borrelia, zwłaszcza leśników, są niepokojące.O skali zjawiska w leśnictwie mogą świadczyć dane udostępnione przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (PGL LP) dotyczące boreliozy stwierdzonej jako choroba zawodowa (ryc. 1). Perspektywa kilku lat pozwala na określenie tendencji, jakiej podlega zjawisko zachorowalności na boreliozę i uznawania jej za chorobę zawodową. W leśnictwie najwięcej przypadków boreliozy jako choroby zawodowej stwierdzono w 2008 i 2009 roku (ryc. 1). Wśród osób zatrudnionych w leśnictwie obecnie obserwuje się spadek liczby chorób zawodowych, w tym także boreliozy. Pomimo wyraźnego zmniejszania się liczby przypadków boreliozy w ostatnich kilku latach, praca w leśnictwie wciąż wiąże się z dużym ryzykiem zachorowania na boreliozę. Właściwie każdy pracownik zatrudniony w terenie jest narażony na ukąszenie kleszcza. Z danych PGL LP wynika, że borelioza stanowi ponad 99% wszystkich chorób zawodowych stwierdzanych w leśnictwie. Warto zwrócićuwagę na stosunek liczby przypadków boreliozy stwierdzonej jako choroba zawodowa w leśnictwie do ogólnej liczby przypadków tej choroby stwierdzonych w Polsce. Widać zdecydowaną tendencję spadkową. W 2004 r. prawie 60% przypadków boreliozy jako choroby zawodowej stwierdzono w leśnictwie, a w ostatnich latach było to w granicach od 20 do 30% (tab.). Być może jest to efektem zwiększającej się świadomości pracowników i działań zapobiegawczych. Borelioza w rolnictwie Borelioza coraz częściej stwierdzana jest również jako choroba zawodowa rolników. Dane Biura Prewencji i Rehabilitacji o wypadkach przy pracy, chorobach zawodowych rolników oraz działaniach prewencyjnych Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego[...]

Mycie rąk a szkodliwe działanie wody na skórę DOI:


  Pomimo postępu w dziedzinie techniki w dalszym ciągu ręce pełnią funkcje, których nie da się zastąpić. Chociaż stanowią zaledwie około 2,5% ludzkiego ciała, to są i będą "narzędziem" najczęściej używanym do wykonywania wielu czynności. Higiena rąk ma ogromne znaczenie w pracy i poza nią. Trzeba też zwrócić uwagę na negatywne skutki działania mokrego środowiska pracy.Na rękach znajduje się wiele niewidocznych gołym okiem drobnoustrojów, które stanowią naturalną florę skóry. Są to mikroorganizmy o niskim potencjale chorobotwórczości. Oprócz nich mogą występować też drobnoustroje, które nie są naturalną florą skóry. Są źródłem wielu groźnych chorób i odpowiadają za poważne problemy zdrowotne. Na ręce przedostają się w wyniku kontaktu z zanieczyszczonymi powierzchniami lub przedmiotami. Człowiek może zarazić się nimi bardzo łatwo - a poprzez dotyk rękami twarzy, zwłaszcza okolic oczu, ust, nosa może zainfekować te obszary. Z badań wynika, że osoby dorosłe przynajmniej kilka razy dziennie rękami dotykają okolic twarzy [1]. Szacuje się, że drobnoustroje na rękach odpowiedzialne są za rozprzestrzenianie się 80% chorób zakaźnych. Potrzebują zaledwie 4 godzin, aby rozprzestrzenić się i zaatakować organizm człowieka. Na biurku czają się choroby Największe ryzyko rozprzestrzeniania się drobnoustrojów występuje w środowiskach zamkniętych, takich jak miejsce pracy, gdzie ludzie przebywają w bliskości ze sobą i nie tylko poprzez dotyk powierzchni i przedmiotów, ale także np. poprzez uścisk dłoni innej osoby dochodzi do przemieszczenia się drobnoustrojów. Dotknięcie banknotu, klamki, długopisu, klawiatury komputera, blatu biurka, słuchawki telefonu, myszki komputerowej, pilota do telewizora, kontakt ze zwierzętami i śmieciami stwarza duże ryzyko wystąpienia infekcji, przed którymi często układ odpornościowy człowieka nie jest w stanie się obronić. W autobusie na poręczach, uchwytach, siedzeniach i kasownikach też znajdują się [...]

Wirusy - czynniki biologiczne w środowisku pracy (cz. 1) DOI:


  Na środowisko pracy składają się czynniki fizyczne, chemiczne, biologiczne oraz psychospołeczne - zarówno te występujące w bezpośrednim otoczeniu miejsca pracy, jak i w otoczeniu zakładu pracy. Wpływ środowiska pracy na zdrowie zależy nie tylko od stanu tego środowiska, ale i od wiedzy pracownika na temat zagrożeń. Jeśli zna się zagrożenia, to można je eliminować bądź ograniczać. Niestety praktyka pokazuje, że ta wiedza, zwłaszcza dotycząca czynników biologicznych w środowisku pracy, jest na bardzo niskim poziomie. Dlatego celem niniejszego opracowania jest przypomnienie najważniejszych informacji o wirusach - drogach i sposobach ich przenoszenia, zagrożeniach, które stwarzają w środowisku pracy, a także o zapobieganiu infekcjom wirusowym związanym z pracą i nie tylko.Zagrożeń biologicznych w środowisku pracy dotyczy dyrektywa 2000/54/EC Parlamentu Europejskiego i Rady UE z 18 września 2000 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy. W Polsce zagadnienia te reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (DzU nr 81, poz. 716, ze zm.). Czynniki biologiczne podzielone zostały na cztery grupy w zależności od wielkości ryzyka zakażenia [1, 2] - klasyfikacja w tab. 1. W grupie 3 wyodrębniona została podgrupa 3**, do której należą czynniki stanowiące zagrożenie dla ludzi, ale nierozprzestrzeniające się drogą powietrzną. Do niej zalicza się wirusy zapalenia wątroby typu B i C, wirus HIV, wirus wścieklizny oraz wirus kleszczowego zapalenia mózgu [1]. Wiedza o wirusach w pigułce Wirusy powszechnie występują w środowisku. Czym tak naprawdę są? Odpowiedź wcale nie jest oczywista. Zaich odkrywcę uważa się Dmitrija Iosifovicha Ivanovsky’ego - rosyjskiego naukowca, który badał choroby roś[...]

Wirusy - czynniki biologiczne w środowisku pracy (cz. 2) DOI:


  Wpływ środowiska pracy na zdrowie pracownika zależy nie tylko od stanu tego środowiska, ale i od wiedzy pracownika na temat zagrożeń. Jeśli zna się zagrożenia, to można je eliminować bądź ograniczać. Niestety praktyka pokazuje, że ta wiedza, zwłaszcza dotycząca czynników biologicznych w środowisku pracy, jest na bardzo niskim poziomie. Dlatego celem niniejszego opracowania jest przypomnienie najważniejszych informacji o wirusach - drogach i sposobach ich przenoszenia, zagrożeniach, które stwarzają w środowisku pracy, a także o zapobieganiu infekcjom wirusowym związanym z pracą i nie tylko. W pierwszej części artykułu (ATEST 8/2019) autorka przypomniała podstawową wiedzę na temat wirusów i rozpoczęła omawianie występowania ich w środowisku pracy.Przeziębienie czy grypa? Często pojęcia "przeziębienie" i "grypa" używane są zamiennie, a większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, że prawidłowa diagnoza schorzenia pomaga złagodzić objawy i ułatwia leczenie. Przeziębienie to wirusowa choroba zakaźna górnych dróg oddechowych, której objawami są podwyższona temperatura, kaszel, ból gardła i uciążliwy katar. Przeziębienie wywołują rinowirusy i enterowirusy należące do rodziny Picornaviridae, koronawirusy z rodziny Coronaviridae oraz inne, takie jak adenowirusy (Adenoviridae), wirusy Coxsackie (Picornaviridae), wirusy paragrypy i wirusy RSV (Paramyxoviridae) oraz parwowirusy (Parvoviridae). Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową w czasie kontaktu z chorym, podczas kaszlu lub kichania bądź przez kontakt ze skażonymi przedmiotami codziennego użytku (klamki od drzwi, słuchawki telefonów, poręcze). Charakterystycznym objawem przeziębienia jest stopniowe pojawianie się dolegliwości, a w szczególności kataru, który nie jest typowym objawem grypy. Powodem przeziębienia jest przechłodzenie ciała, które powoduje spadek odporności organizmu. W wyniku przechłodzenia dochodzi do spadku temperatury zwłaszcza w obrębie jamy nosowej (błona śluz[...]

 Strona 1