Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"Dorota Ziółkowska"

Alkaline calcium carbonate from soda production. Composition and proposal of use. Alkaliczny węglan wapnia z produkcji sody. Skład i propozycja wykorzystania


  Distillery waste lime (a by-product from the Solvay soda process) was studied for CaCO3 content (above 90% by mass) and for amorphous Ca(OH)2 one and used for pptn. of PO4 3- ions from aq. solns. The orthophosphate content was decreased from 100 mg/L down to below 5 mg/L after 90 min long treatment. The lime stored for 2 yr was less efficient than the fresh one. Wielotonażowy odpad z produkcji sody metodą Solvaya, jakim jest wapno posodowe, scharakteryzowano metodami miareczkowania alkacymetrycznego, FTIR, XRD oraz TGA. Ustalono, że podstawowymi składnikami wapna posodowego są węglan wapnia (powyżej 90%) oraz amorficzny wodorotlenek wapnia, zawartość którego z upływem czasu maleje w nieznacznym stopniu. Wykazano możliwość zastosowania wapna posodowego jako czynnika efektywnie usuwającego jony fosforanowe z roztworów wodnych. Zbadano kinetykę oraz wydajność wytrącania fosforanów wapnia za pomocą wapna posodowego, a także określono zmiany pH w tym procesie. Stwierdzono, że na skutek przechowywania wapna posodowego przez 2 lata jego aktywność względem fosforanów ulega obniżeniu co najmniej 2-3-krotnie.Produkcja sody z kamienia wapiennego metodą Solvaya prowadzi do powstawania dużych ilości odpadów. Za najbardziej uciążliwe dla środowiska uważa się wapno posodowe (WP), które jest produktem ubocznym destylacji amoniaku i zawiera w swoim składzie węglan wapnia oraz wodorotlenek wapnia. W zakładach produkcyjnych Janikosoda oraz Soda Mątwy należących do spółki Soda Polska Ciech powstaje ok. 250 tys. t (w suchej masie) tego odpadu rocznie. WP częściowo znajduje zastosowanie w rolnictwie jako materiał do odkwaszania gleby, ale większość jest składowana w osadnikach o dużej powierzchni, które są dobrze widoczne na zdjęciach satelitarnych1). Wstępne badania wykazały, [...]

Industrial cationic starch as a flocculant in technology of water clarification. Przemysłowa skrobia kationowa jako flokulant w technologii oczyszczania wody


  Cationic starch was added to a kaolin suspension (4 g/L) flocculated with Fe2(SO4)3 and Al polychlorides as com. coagulants. The flocculation effectiveness of the starch increased markedly in presence of Fe3+ and Al3+ ions. Skrobia kationowa jest produktem w pełni biodegradowalnym i potencjalnie może zastąpić flokulanty syntetyczne w technologii oczyszczania wody. Zbadano właściwości flokulacyjne ziemniaczanej skrobi kationowej Borcet SZ 2000 (charakteryzującej się stopniem podstawienia 0,18-0,20) w obecności handlowych koagulantów: PIX-123 (siarczan(VI) żelaza(III)) oraz PAX-XL19 (polichlorek glinu). Stwierdzono, że efektywność flokulacyjna skrobi kationowej wyraźnie wzrasta w obecności jonów Fe3+ i Al3+. Dla modelowej zawiesiny kaolinu (4 g/dm3) określono optymalne dawki koagulantów oraz flokulanta wynoszące 0,05% i 0,225% (PIX+Borcet) oraz 0,005% i 0,225% (PAX+Borcet) w stosunku do masy kaolinu. Wykazano, że przedawkowanie koagulantów może prowadzić do obniżenia wydajności procesu sedymentacji zawiesiny. Skrobia kationowa znana jest jako środek pomocniczy do sklejania i odwadniania włókien celulozowych w produkcji papieru1, 2). W ostatnich latach skrobię kationową, będącą polimerem o właściwościach biodegradowalnych, badano także pod kątem jej działania flokulacyjnego3- 10). Oznaczenie aktywności flokulacyjnej biopolimerów stwarza możliwość stosowania ich w charakterze zamienników polimerów syntetycznych w procesach oczyszczania wód i ścieków. W koloidalnych zawiesinach naturalnych znaczną część fazy stałej stanowią cząstki minerałów ilastych. Zazwyczaj posiadają one powierzchniowy ładunek ujemny, powstający wskutek izomorficznej zamiany atomów krzemu na atomy glinu w sieci krystalicznej glinokrzemianów. Dodatnio [...]

Waste calcined limestone from soda production as effective aid for removal of phosphate ions. Odpadowy kalcynowany kamień wapienny z produkcji sody jako efektywny środek do usuwania jonów fosforanowych


  Calcined limestone waste from soda prodn. was studied by IR spectroscopy, X-ray diffraction and thermogravimetry and used for pptn. of phosphate ions from aq. solns. At the waste-to-phosphate ratio 1:1 (by mass), the phosphate ion concn. was decreased from 100 mg/L down to 4-9 mg/L. After 2 yr. long storage of the limestone, it lost about 16% of the free lime. W procesie produkcji sody metodą amonowo- sodową (metodą Solvaya) powstaje wielotonażowy odpad, jakim jest tzw. przepał kamienia wapiennego. Widmo w podczerwieni, dyfraktogram rentgenowski oraz krzywa termograwimetryczna wskazują, że jego podstawowe składniki to węglan wapnia (13%) oraz wodorotlenek wapnia (74%), który z upływem czasu ulega stopniowej konwersji do węglanu. W zawiesinie wodnej wodorotlenek wapnia częściowo rozpuszcza się powodując alkalizację roztworu porównywalną z działaniem wapna technicznego (pH>12). Dzięki temu przepał kamienia wapiennego jest materiałem wydajnie usuwającym jony fosforanowe z roztworów wodnych, zapewniając skuteczność podobną do uzyskiwanej przy pomocy wapna technicznego. Fosfor jest ważnym pierwiastkiem biogennym, lecz trafiając do środowiska w nadmiernych ilościach na ogół powoduje eutrofizację zbiorników wody słodkiej. Do usuwania jonów fosforanowych z roztworów wodnych można stosować rozmaite metody, w tym procedury biologiczne oraz fizykochemiczne1, 2). W technologii oczyszczania wód najczęściej wykorzystywane są metody adsorpcji oraz strącania. Jako tanie i łatwo dostępne sorbenty mogą być stosowanie m.in. minerały naturalne po minimalnej modyfikacji: dolomit3, 4), kalcyt5, 6) oraz getyt7). Proponowane są też liczne sorbenty sztuczne, takie jak modyfikowane glinki8, 9), aktywowany tlenek glinu10), szlam cementowy11), odpadowy szlam czerwony12), saponifikowane resztki pomarańczy13). Z[...]

Badania wpływu parametrów budowy nieorganicznych pigmentów na ich właściwości adsorpcyjne


  Przedstawiono wyniki badań budowy i struktury krystalograficznej kilkunastu nieorganicznych pigmentów stosowanych do barwienia tworzyw sztucznych oraz do wyrobu farb. Określono też wielkość ich powierzchni właściwej. Ustalono, że struktura krystalograficzna oraz skład atomowy pigmentów mają wpływ na ich barwę, natomiast nie mają związku z powierzchnią właściwą. Stwierdzono, że na wielkość powierzchni właściwej w istotny sposób wpływa rodzaj operacji jednostkowych i parametry procesu technologicznego produkcji pigmentów. Wykazano istnienie zależności między stopniem rozwinięcia powierzchni pigmentu a jego zdolnością do wiązania plastyfikatora. Sixteen com. inorg. pigments were purified by extn. with AcOBu and studied for sp. surface (adsorption of methylene blue), interplanar distance, phase compn. (X-ray diffraction) and plasticizer no. The sp. surface did not depend on crystallographic structure and at. compn. but strongly affected the adsorption ability of the pigments. Niszczenie metali przez korozję i powodowane przez nią straty można obniżyć przez dobór metalu konstrukcyjnego oraz metody jego antykorozyjnego zabezpieczenia. Ze wszystkich stosowanych metod i sposobów ochrony metali przed korozją największe zastosowanie znalazły powłoki malarskie. W większości przypadków podstawową funkcję antykorozyjną w powłoce spełnia pigment, który dodatkowo nadaje jej odpowiednie właściwości fizykomechaniczne i fizykochemiczne. Pigmenty nieorganiczne spełniają różnorodne funkcje w wielu dziedzinach techniki1-3). Pigmenty są barwnymi substancjami o wysokiej dyspersyjności, są nierozpuszczalne w ciekłym środowisku i zdolne do tworzenia z żywicami lub spoiwami lakierowymi dekoracyjnych lub dekoracyjno- ochronnych powłok. Zazwyczaj są to nieorganiczne sole lub tlenki wielowartościowych metali, metaliczne pyły oraz pudry, a także związki organiczne. Pigmenty organiczne najczęściej są wykorzystywane do podkreślenia intensywności dane[...]

Study on properties of oxide pigments after environmental expositions Badania właściwości pigmentów tlenkowych po narażeniach środowiskowych DOI:10.15199/62.2015.1.5


  Seven com. oxide pigments were studied for corrosion resistance in aq. solns. of H2SO4 or NaOH by colorimetry, thermogravimetry, X-ray diffraction, chem. anal, and adsorption of methylene blue. Some changes in color and chem. compn. of the pigments were obsd. esp. in the case of Zn-contg. pigments. Przedstawiono wyniki badań wpływu wodnego roztworu kwasu siarkowego i zasady sodowej na niektóre właściwości termoodpornych tlenkowych pigmentów spinelowych. Za pomocą spektrometrii odbiciowej, fluorescencji rentgenowskiej, termograwimetrii, strukturalnej rentgenografii dyfrakcyjnej oraz adsorpcji błękitu metylenowego określono zmianę barwy, składu chemicznego, budowy krystalograficznej i powierzchni właściwej pigmentów oraz występowanie efektów cieplnych. Wskazano na negatywny wpływ środowisk chemicznych na właściwości powierzchniowe pigmentów oraz ich późniejsze zachowanie w powłoce malarskiej. Do zabezpieczania urządzeń i aparatów pracujących w podwyższonych temperaturach są stosowane materiały termoodporne. Najczęściej wytwarza się je z żywic silikonowych wytrzymujących temp. do 700°C, aromatycznych imidów odpornych do 450°C oraz z polimerów fluorowych odpornych do 350°C. Powłoki ze szklistych nieorganicznych emalii mogą być eksploatowane do temp. ok. 1400°C. We wszystkich rodzajach powłok znajdują się pigmenty i napełniacze. Powinny one zachować swoje pierwotne właściwości i nie okazywać katalitycznego wpływu na powłokę, powodując przyspieszone jej niszczenie1-3). Do pigmentów zwiększających termoodporność powłok zalicza się neutralne tlenki metali lub metaliczne proszki (stal nierdzewna, puder aluminiowy, stałe roztwory złożone z mieszaniny tlenków metali nazywane pigmentami spinelowymi). Skład pigmentów spinelowych można wyrazić za pomocą ogólnych wzorów: IMe2+Ox IIMe3+O3 lub IMe2+Ox IIIMe4+O3 w których IMe2+ to jony Mg, Zn, Fe, Co, Mn, Ni, Cu, Ca, Sr, Ba, Cd, Pb, IIMe3+ - jony Al, Fe, Cr, Mn, a IIIMe4+ - Ti, Sn, Sb,[...]

Mechanical and structural properties of films made of poly(vinyl chloride) emulsions Właściwości mechaniczne i strukturalne błon z emulsyjnych poli(chlorków winylu) DOI:10.15199/62.2017.1.23


  Four com. emulsion poly(vinyl chloride) samples were plastified by addn. of 4 com. plastificators (120% by mass), gelled at 140°C or 160°C for 50 min and studied for softening temp., crystallinity, tensile strength and hardness. The softening temps. were 23-28°C, rel. hardness was 0.03-0.15, max. breaking stress was 1.3-5.8 MPa, rel. elongation at break 105-219% and crystallinity 19-43.6%. No significant correlations were found. Przedstawiono wyniki badań strukturalnych i mechanicznych właściwości błon otrzymanych przez żelowanie plastizoli w temp. 140 i 160°C. Plastizole składały się z czterech różnych emulsyjnych poli(chlorków winylu) i plastyfikatorów. Oznaczono wymiary i rozrzut frakcyjny ziaren wszystkich typów emulsyjnych PVC. Obliczono wartości parametrów rozpuszczalności plastyfikatorów. Wskazano na przebieg procesów rozkładu polimeru podczas żelowania. Wyznaczono temperaturę mięknienia błon. Badano twardość względną błon. Określono wytrzymałość błon na zerwanie oraz podano wartość wydłużenia względnego przy zerwaniu. Zbadano stopień krystaliczności błon. Potwierdzono we wszystkich rodzajach badań decydujący wpływ temperatury żelowania. Na podstawie całości wykonanych badań wskazano na występowanie wzajemnych korelacji i współzależności pomiędzy określanymi właściwościami błon.Szerokie wykorzystanie materiałów polimerowych w technice spowodowane jest ich cennymi właściwościami mechanicznymi. W szczególności dotyczy to wytrzymałości na działanie sił mechanicznych i odporności na urazy, a także ich zdolności do odwracalnych deformacji. Właściwości te w znacznym stopniu zależą od obecności w materiale dwóch rodzajów wiązań chemicznych odróżniających się energią. Są to wiązania pomiędzy atomami w makrocząsteczce oraz znacznie słabsze wiązania międzycząsteczkowe pomiędzy łańcuchami. Oznacza to, że mechaniczne właściwości polimerów są zależne od budowy materiału. Problem polega na wytworzeniu w polimerowym materiale t[...]

Właściwości strukturalne i fizykomechaniczne błon z poli(chlorku winylu) barwionych pigmentami spinelowymi DOI:10.15199/62.2019.8.5


  Powłoki malarskie eksploatowane w środowiskach chemicznych ulegają przyspieszonemu niszczeniu. Zawarte w powłoce pigmenty wpływają na zwiększenie jej odporności na czynniki agresywne, a także na ciepło i promieniowanie świetlne. Bardzo skutecznie zwiększają właściwości ochronne powłok pigmenty pasywujące i protektorowe, mające kształt płytek lub rybich łusek, tworzące w powłoce równoległe do podłoża płaskie warstwy1, 2). Wyjaśnienie wpływu pigmentów na barwę oraz właściwości strukturalne i fizykomechaniczne polimerowych błon jest często podejmowane przez zespoły badawcze. Interesujące są zmiany właściwości błon spowodowane ciepłem, czynnikami chemicznymi i promieniowaniem UV. Pintus i współpr.3) badali zachowanie pigmentów w błonach poddanych działaniu tlenu i promieniowania UV. Pigmentami w powłokach były 98/8(2019) 1239 Mgr inż. Przemysław SIEKIERKA w roku 2008 ukończył studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno- -Przyrodniczego w Bydgoszczy. Pracuje na stanowisku referenta technicznego w Zakładzie Technologii Polimerów. Specjalność - technologia polimerów. Dr inż. Dorota ZIÓŁKOWSKA w roku 1990 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Akademii Techniczno- -Rolniczej (obecnie Uniwersytet Technologiczno- -Przyrodniczy) w Bydgoszczy. Rozprawę doktorską obroniła na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1995 r. Obecnie pracuje na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej UTP w Bydgoszczy. Specjalność - procesy adsorpcji i flokulacji w technologii oczyszczania wód i ścieków, analiza rentgenograficzna faz krystalicznych. biel tytanowa typu anataz i rutyl, żółcienie i czerwienie kadmowe, zieleń chromowa, ultramaryna oraz umbra w kolorze kości słoniowej i czarnym. Spoiwem w farbie były dwa typy żywicy akrylowej, żywica ftalowa oraz poli(octan winylu). Po badaniach barwnych błon z żywic akrylowych stwierdzono zmniejszenie w łańcuchach polim[...]

Thermal and structural studies of some emulsion poly(vinyl chlorides) Badania strukturalne i termiczne wybranych emulsyjnych poli(chlorków winylu) DOI:10.15199/62.2015.7.9


  Four com. emulsion poly(vinyl chlorides) were studied for grain morphol., chem. structure, thermal stability, decompn. heat and crystallinity. Trace amts. of impurities present in the polymer samples contributed to a decrease in their thermal stability. The crystallinity of the polymer was evidenced. Przedstawiono wyniki badań 4 emulsyjnych poli(chlorków winylu) (PVC E-68 Pbs, Pevikon P-682, Slovinyl EP-702 oraz Vestolit B-7021 Ultra). Używając mikroskopu konfokalnego, określono rozmiary ziaren polimerów i ich rozrzut granulometryczny. Metodą spektroskopii w podczerwieni zbadano budowę chemiczną i zawartość śladowych pozostałości innych związków w ziarnach polimeru po procesie emulsyjnej polimeryzacji chlorku winylu. Termograwimetrycznie wyznaczono początkową, maksymalną i końcową temperaturę rozkładu polimerów oraz wartości efektów cieplnych. Za pomocą spektroskopii w bliskiej podczerwieni i rentgenometrii zmierzono też stopień krystaliczności poszczególnych polimerów. Wyroby z poli(chlorku winylu) (PVC) lub kopolimerów zawierających powyżej 50% mas. chlorku winylu stanowią ok. 25% ogólnej światowej produkcji wszystkich polimerów. Szybki wzrost produkcji wyrobów z tych polimerów spowodowany jest ich niskimi cenami oraz dobrymi właściwościami przetwórczymi, fizykomechanicznymi, elektrycznymi, odpornością chemiczną, a także zdolnością do fizycznej modyfikacji. Plastizol, utworzony z plastyfikatora i emulsyjnego PVC, można przetwarzać w gotowe wyroby przez zanurzenie, odlewanie, formowanie rotacyjne i nakładanie rozpyleniem pneumatycznym lub hydrodynamicznym z natryskiem płomieniowym oraz na walcach1-5). W technologii przetwórstwa polimerów najważniejszym czynnikiem jest rodzaj użytego materiału. Zasadniczą rolę odgrywa sposób polimeryzacji monomeru, masa cząsteczkowa polimeru, rozmiary cząstki lub ziarna, charakterystyka powierzchni cząstki, odporność termiczna, a także jego morfologia6-9). Właściwości te są decydujące w[...]

Physicomechanical and structural properties of plasticized poly(vinyl chloride) Właściwości fizykomechaniczne i strukturalne plastyfikowanego poli(chlorku winylu) DOI:10.15199/62.2017.3.40


  Four ester plasticizers were used for plastification of poly(vinyl chloride). The plastificates were studied for mech., thermal and structural properties. The best results were achieved when dioctyl phthalate was used as plasticizer. Badano plastyfikację emulsyjnego poli(chlorku winylu) za pomocą ftalanu di-2-etyloheksylowego (DOP), estru 1,2-cykloheksanodikarboksylowego diizononylu (DINCH), dibenzoesanu glikolu dipropylowego (S-9100) oraz adypinianu dioktylowego (DOA). Kompozycje badano za pomocą plastografometru Brabendera. Wykonano oznaczenie właściwości mechanicznych przy statycznym rozciąganiu. Badania twardości względnej i temperatury mięknienia pokazały, że najwyższe ich wartości mają próbki zawierające S-9100. Stwierdzono, że najniższy jest stopień krystaliczności i krystaliczność próbek z S-9100, a najwyższy z DOP i DOA. Zastosowanie metody dynamicznej analizy mechanicznej umożliwiło wyznaczenie modułów zachowawczego oraz stratności i określenie współczynnika stratności mechanicznej. Najniższą wartość temperatury zeszklenia mają próbki zawierające DOA oraz DINCH. Badania mikrotwardości umożliwiły wyznaczenie tzw. twardości instrumentalnej oraz instrumentalnego modułu Younga. Potwierdziły one niezbyt dobre właściwości plastyfikujące S-9100.Poli(chlork winylu) (PVC) otrzymany metodą emulsyjną ma postać sferycznych ziaren będących aglomeratami drobniejszych cząstek polimeru. Na właściwości strukturalno-morfologiczne ziaren PVC wpływa ich kształt, rozmiary, rozrzut granulometryczny, wewnętrzna budowa, a także stopień krystaliczności. Cząstki drobne nazywane są pierwotnymi i we wnętrzu ziarna wykazują najbardziej ścisłe upakowanie. Popularnie tego typu ziarna nazywane są "śnieżnymi kulami". W gotowym produkcie tylko w bardzo małym stopniu w poszczególnych cząstkach pierwotnych występują struktury krystaliczne. Tworzą się one na etapie polimeryzacji i suszenia polimeru. Ich obecność znacznie utrudnia plastyfikację p[...]

Modyfikacja asfaltu naftowego polimerami, pyłem gumowym i koloidalną krzemionką DOI:10.15199/62.2018.1.14


  Wyroby bitumiczne są stosowane do wyrobu powłok odpornych na działanie wody oraz roztworów kwasów, zasad i soli. Powłoki te są jednak nieodporne na promieniowanie ultrafioletowe i działanie większości rozpuszczalników organicznych. Bitumy modyfikowane olejami, żywicami naturalnymi lub syntetycznymi mają zmienioną budowę koloidalną i właściwości reologiczne. Tworzą one błony dobrze przyczepne do różnych powierzchni. Mają lepsze właściwości fizyczno-mechaniczne i większą odporność chemiczną. Najczęściej są stosowane do zabezpieczania obiektów przemysłowych, aparatury, instalacji i urządzeń produkcyjnych1). Edwin Makarewicz*, Olha Marshalok, Magdalena Tworek, Karina Mroczyńska, Irina Shyychuk, Dorota Ziółkowska 102 97/1(2018) Mgr inż. Karina MROCZYŃSKA w roku 2011 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno- -Przyrodniczego w Bydgoszczy. Od 2012 r. pracuje na stanowisku samodzielnego chemika w Wydziałowym Laboratorium Doświadczalnym. Jest również doktorantką tego Wydziału. Specjalność - chemia analityczna. Mgr inż. Magdalena TWOREK w roku 2009 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno- -Przyrodniczego w Bydgoszczy. Pracuje na stanowisku chemika specjalisty w Zakładzie Technologii Polimerów i Powłok Ochronnych. Specjalność - technologia polimerów. Obecnie szeroko prowadzone są badania polegające na zmianie właściwości asfaltów i bitumów. Nowe właściwości wyrobom bitumicznym nadaje się przez wprowadzenie do nich różnego rodzaju polimerów. Mimo poprawy ich właściwości, wciąż występują liczne wady i ograniczenia. Większość metod i sposobów fizycznej i chemicznej modyfikacji asfaltów i bitumów została przedstawiona w pracy wykonanej przez ten sam zespół autorów2). Na podstawie przedstawionych w niej danych doświadczalnych stwierdzono, że w wielu przypadkach otrzymany kompozyt asfaltowo-polimerowy charakteryzował się lepszymi param[...]

 Strona 1