Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Jarosław KNAGA"

Analiza rentowności siłowni PV w zależności od warunków meteorologicznych, konstrukcyjnych i ekonomicznych siłowni DOI:10.15199/48.2019.01.25

Czytaj za darmo! »

W ostatnich latach obserwujemy bardzo dynamiczny wzrost zainteresowania odnawialnymi źródłami energii. Jest to efekt wielu czynników, z których za najważniejsze można uznać: redukcję cen urządzeń wytwarzających energię z OZE, wzrost cen sieciowych nośników energii oraz docenienie aspektu społecznego związanego z ograniczoną dostępnością energii ze źródeł konwencjonalnych, jak również koniecznością ochrony środowiska naturalnego. Największa dynamika rozwoju widoczna jest w sektorze OZE związanym z wykorzystaniem energii Słońca do wytwarzania energii elektrycznej. W roku 2017 moc zainstalowana w systemach PV posiadających koncesję Urzędu Regulacji Energetyki na wytwarzanie energii elektrycznej wynosiła prawie 104 MWp [1], gdy na koniec roku 2013 wynosiła zaledwie 1,9 MWp. Dzięki pracy tych instalacji w 2017 roku wytworzono 38,8 GWh energii elektrycznej. Oprócz systemów fotowoltaicznych posiadających koncesję na wytwarzanie energii działa również wiele małych instalacji o mocy do 40 kWp w oparciu o zgłoszenie, a ich moc jest szacowana na ponad 93 MWp [2, 3]. Dalszy wzrost zainteresowania systemami fotowoltaicznymi prawdopodobnie nadal będzie utrzymany ze względu na systematyczny spadek cen paneli fotowoltaicznych i niezbędnego osprzętu. Na podstawie dostępnych informacji [4], można przyjąć, że w 2017 roku średnia cena modułów fotowoltaicznych mono- i polikrystalicznych wyniosła około 0,55 EUR/Wp (produkt japoński i koreański), 0,49 EUR/Wp (produkt chiński), 0,47 EUR/Wp (produkt niemiecki), 0,39 EUR/Wp (produkt z południowo-wschodniej Azji). W stosunku do roku poprzedniego są to ceny niższe od 12 do 20%. Jednym z podstawowych czynników decydujących o rentowności instalacji fotowoltaicznych jest sprawność systemu, która uzależniona jest głównie od sprawności paneli fotowoltaicznych. W warunkach idealnych/laboratoryjnych sprawność paneli fotowoltaicznych może osiągać ponad 33 % [5, 6, 7]. W warunkach rzeczywistych uzyskuje s[...]

Analiza dobowej sprawności pracy autonomicznej instalacji solarnej DOI:10.15199/48.2019.01.16

Czytaj za darmo! »

Kolektory słoneczne znajdują zastosowanie najczęściej do podgrzewania ciepłej wody w mieszkaniach, domkach letniskowych, obiektach sportowych, budynkach gospodarczych a także do podgrzewania wody w zbiornikach, basenach. Warunki klimatyczne w Polsce ze względu na położenie są bardzo specyficzne. Położenie Polski mieści się w strefie klimatu umiarkowanego, co daje ok. 950-1250 kWh/m2 nasłonecznienia. Badania IMiGW wykazały, że największe nasłonecznienie występuje na południu oraz środkowowschodniej części Polski natomiast niekorzystne warunki panują w części południowej oraz Górnośląskim Okręgu Przemysłowym [1]. Zdecydowanie większa część rocznego nasłonecznienia przypada w sezonie letnim w miesiącach od kwietnia do września. Usłonecznienie zależne jest od wielu czynników takich jak długość dnia, temperatura powietrza, zachmurzenie a także lokalizacja. Dla polski średnie usłonecznienie wynosi 1600 godzin, największą ilością godzin słonecznych ma Gdynia występuje tam 1671 godzin słonecznych w roku. Dla porównania Katowice to 1234 godzin na rok[1,2]. Wymienione parametry (nasłonecznienie i usłonecznienie) mają decydujący wpływ na efektywność konwersji energii w instalacjach solarnych. Są to zmienne charakterystyczne dla danej lokalizacji i niestety nie mamy wpływu na ich wielkość [3]. W celu zwiększenia stopnia wykorzystania dostępnej energii podejmowane są liczne próby w zakresie modyfikacji urządzenia, w którym następuje konwersja energii jak i w zakresie budowy całej instalacji [4,6,7,11,12]. W dalsze części pracy będą prezentowane wyniki dotyczące sprawności konwersji energii w autonomicznej instalacji solarnej. Cel i zakres pracy Celem pracy jest wyznaczanie dobowej sprawności autonomicznej instalacji solarnej pracującej w układzie wspomagania przygotowania ciepłej wody użytkowej. Analiza oraz obliczenia będą przeprowadzone w określonym przedziale czasowym nie mniejszym niż okres tygodnia. Przeprowadzona analiza będ[...]

Modelowanie wpływu warunków meteorologicznych na pracę siłowni wiatrowej DOI:10.15199/48.2017.12.31

Czytaj za darmo! »

Bardzo istotnym aspektem zmian zachodzących w ostatnich latach w polskim systemie elektroenergetycznym jest dynamiczny rozwój źródeł generacji rozproszonej związanej z odnawialnymi źródłami energii. Z informacji opublikowanych przez Urząd Regulacji Energetyki wynika, że, moc zainstalowana odnawialnych źródeł energii wyniosła na koniec marca 2017 roku 8440,459 MW. Największy udział mocy w odnawialnych źródłach energii w Polsce posiadała energetyka wiatrowa i było to 5813,236 MW. Na kolejnych miejscach znalazły się elektrownie na biomasę (1297,970 MW) i wykorzystujące hydroenergię (993,992 MW). Wraz z dynamicznym rozwojem mocy zainstalowanej w silnikach wiatrowych coraz częściej pojawia się pytanie na temat faktycznego wykorzystania zainstalowanej mocy [2 - 4,15]. W opracowaniach dotyczących kalkulacji kosztów bardzo często przyjmuje się, że siłownia będzie pracowała przez 2300 godzin w roku tj. 26%. Z danych Polskich Sieci Elektroenergetycznych [5] wynika, że stopień wykorzystania mocy zainstalowanej zawodowych siłowni wiatrowych w Polsce, liczony jako stosunek energii wyprodukowanej przez źródła wykorzystujące energię z wiatru do teoretycznie maksymalnej ich generacji, za 2016 rok wyniósł 23%, a za 2015 rok - 25%. Z badań Płaneta i Sobótki [6] wynika, że w Polce w miejscach uznawanych za dobre do budowy siłowni wiatrowych wskaźniki wykorzystania elektrowni mogą zawierać się w przedziale od 6 do 26%, a czas trwania ciszy wiatrowej może wynosić nawet 180 dni. Kolejną bardzo istotną kwestia dla pracy siłowni wiatrowej i stopnia wykorzystania jej przyłącza do sieci elektroenergetycznej jest zmienność wytwarzania energii elektrycznej w czasie. Do czerwca 2017 roku maksymalna moc generowana w elektrowniach wiatrowych miała miejsce 3 I i wyniosła ona ponad 5000 MW, przy ok. 5800 MW mocy zainstalowanej (wykorzystanie ponad 86%) [5]. Niestety takich dni w roku jest bardzo mało i już 7 stycznia rejestrowano godziny, w których sum[...]

Zastosowanie naturalnej luminescencji do oceny jakości węgla kamiennego DOI:10.15199/48.2018.12.30

Czytaj za darmo! »

Złoża węgla kamiennego powstają podczas kompresji i przebudowy częściowo zmineralizowanych złóż torfu. Transformacja torfu do węgla kamiennego najczęściej przebiega w dwóch etapach, zwanych odpowiednio etapem biochemicznym i fizykochemicznym. Uwęglanie (czyli powstawanie węgla kamiennego) zawsze poprzedzone jest procesem torfowania, a następnie grafityzacją [1,2]. Takie warunki pojawiają się w złożach torfu [3]. Etap biochemiczny rozpoczyna się po zakończeniu degradacji mikrobiologicznej po pokryciu torfu przez inny materiał lub w procesie przyrostu złoża. Głównymi czynnikami regulującymi przebieg fazy biochemicznej są temperatura, ciśnienie, objętość i czas. Temperaturę uważa się za kluczowy czynnik przy tworzeniu pokładów węgla. Wzrost temperatury przyspiesza reakcje chemiczne podczas uwęglania [2]-[5]. W miarę postępowania procesów biochemicznych, następuje progresywne uśrednianie i transformacja złoża. Uśrednianie materii rozpoczyna proces fizykochemiczny, w którym ustalają się proporcje węgla w stosunku do tlenu, substancji lotnych i wody - powstaje węgiel brunatny. Kontynuacja zagęszczania przez nadkład powoduje przekształcenie węgla brunatnego w węgiel bitumiczny (miękki), a następnie w węgiel antracytowy (twardy) [6]. Węgiel kamienny jest najpopularniejszym źródłem energii na świecie w ostatnich latach. Pomimo postępujących zmian w sektorze energetyki zawodowej związanej z odnawialnymi źródłami energii, nadal zasila prawie 40% elektrowni na świecie Węgiel kamienny stanowi jedno z kluczowych paliw dla polskiej i europejskiej gospodarki. Pomimo wdrażania energooszczędnych technologii, zapotrzebowanie na ten surowiec utrzymuje się na stabilnym poziomie. Ze względu na zaostrzające się normy emisji spalin, producenci koncentrują swoją uwagę na dostarczaniu na rynek węgla o wysokiej jakości [7] - [10]. Do podstawowych pierwiastków znajdujących się w złożach węgla kamiennego należą węgiel, wodór, azot, siarka i substa[...]

Zastosowanie naturalnej luminescencji do wykrywania radionuklidów w produktach spalania węgla kamiennego DOI:10.15199/48.2019.01.24

Czytaj za darmo! »

Radionuklidy to pierwiastki promieniotwórcze, które dzielą się na dwie główne grupy. O przynależności pierwiastka do danej grupy decyduje jego pochodzenie. Do pierwszej grupy radionuklidów, zalicza się pierwiastki powstałe podczas formowania się układu słonecznego. Ich cechą charakterystyczną jest długi czas połowicznego rozpadu wynoszący co najmniej 5·109 lat (235U, 238U, 232Th). Do drugiej grupy pierwiastków promieniotwórczych zaliczane są wszystkie izotopy, które powstają w wyniku przemian pierwiastków znajdujących się w powietrzu atmosferycznym pod wpływem np. działania promieniowania kosmicznego (np. 3H, 7Be, 14C) [1]. Węgiel kamienny jest najstarszym wykorzystywanym źródłem energii na świecie. Pomimo generowania wielu problemów środowiskowych związanych z jego pozyskiwaniem i spalaniem jest nadal popularniejszy niż gaz ziemny, ropa naftowa, energia jądrowa, wodna i odnawialna. Energia elektryczna wytwarzana z węgla kamiennego stanowi około 40% produkcji światowej. O zachowaniu się węgla w procesach spalania decyduje obecność pierwiastków takich jak wodór, azot i siarka [2]. Węgiel kamienny najczęściej powstaje z torfu w procesach kompresji i przebudowy strukturalnej. Transformacja materii organicznej do węgla kamiennego jest dwuetapowa - biochemiczna i fizykochemiczna. Powstawanie węgla jest zawsze poprzedzone procesem torfowania, a następnie grafityzacją [3,4]. Etap fizykochemiczny rozpoczyna się po zakończeniu rozkładu mikrobiologicznego materii organicznej w torfowiskach. Głównymi czynnikami działającymi na materię podczas fazy fizykochemicznej i wpływającymi na powstawanie węgla są temperatura, ciśnienie, objętość i czas. Temperatura jest uważana za kluczowy czynnik przy powstawaniu pokładów węgla kamiennego. Jej wzrost przyspiesza reakcje chemiczne podczas uwęglania materii w torfowiskach [4,5,6]. W miarę postępowania procesów uwęglania następuje progresywna transformacja złoża torfu, zwiększając proporc[...]

Określenie potencjału biogazowego masy odpadowej z przetwórstwa skór DOI:10.15199/48.2017.12.40

Czytaj za darmo! »

Ochrona środowiska przyrodniczego jest głównym celem wielu spotkań, wykładów czy konferencji. Narastające zanieczyszczenie powietrza w całej Polsce, jest powodem powstania różnych problemów, chorób i motywacją a nawet koniecznością do wprowadzenia innowacyjnych rozwiązań które pomogą dbać o środowisko i jakość powietrza którym oddychamy. Zastosowanie odnawialnych źródeł energii, do wytwarzania energii elektrycznej czy np. ciepłej wody użytkowej przy użyciu rozwiązań dużo mniej inwazyjnych dla środowiska niż tradycyjne już przestarzałe piece węglowe i inne paleniska produkujące ogromną ilość zanieczyszczeń. Oprócz kolektorów słonecznych, ogniw fotowoltaicznych albo wiatraków jednym ze źródeł energii odnawialnej są biogazownie a konkretnie produkowany w nich biogaz [1]. Biogaz jest mieszaniną gazów powstających w procesie biologicznym, występującym zarówno naturalnie jak i przy pomocy człowieka. w przyrodzie mamy z nim do czynienia np. w żwaczach przeżuwaczy, na dnie mórz czy na torfowiskach, natomiast człowiek może wyprodukować go w biogazowniach, które są potocznie zwanymi betonowymi krowami ze względu na zasadę działania która jest zbliżona do tej występującej u zwierząt [2]. Proces fermentacji odbywa się w środowisku beztlenowym, przy odpowiedniej temperaturze i przy określonej wilgotności, taki gaz składa się głownie z metanu i dwutlenku węgla w proporcjach około dwóch do jednego. Oprócz tego znajdują się śladowe ilości innych związków takich jak siarkowodór, amoniak czy wodór które również powstają w procesie produkcji natomiast są traktowane jako zanieczyszczenia czy substancję nie pożądane [3]. Biogaz zanim zostanie wykorzystany jako paliwo do generatorów produkującyvh energię elektryczną, musi zostać oczyszczony. Zawartość siarkowodoru mogła by doprowadzić do korozji silnika co niosło by za sobą wielkie konsekwencje zarówno związane z przestojem biogazowni jak i z dużymi stratami finansowymi, dlatego oczyszczanie [...]

 Strona 1