Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka JAMIOŁKOWSKA"

Uprawa morwy białej DOI:10.15199/2.2019.7.2


  Morwa biała (Morus alba L.) to drzewo liściaste, które pochodzi z klimatu tropikalnego północnych Chin i dorasta maksymalnie do 15 m wysokości [14]. Jego nazwa związana jest z białym zabarwieniem kory. Należy do rodzaju Morwa (Morus), rodziny morwowatych (Moraceae), rzędu różowce (Rosales) [16]. Do Europy morwa biała została sprowadzona w XI- -XII wieku [5]. Jedną z charakterystycznych cech morwy białej jest obecność soku mlecznego w pędach [12]. Drzewo to ma silny i dość głęboki system korzeniowy i stosunkowo krótki pień pokryty brunatno-czerwonawą lub zielonkawo-szarą korą z płaskimi zagłębieniami o łukowatym przebiegu [16]. Korona morwy białej jest kulista, nieco rozłożysta [6]. Jej liście w kolorze soczystej zielni i długości do 12 cm ułożone są skrętolegle na żółtoszarych pędach. Od górnej strony ich powierzchnia jest równa oraz błyszcząca, a od spodu są nagie lub omszone białymi włoskami. Brzeg blaszki liściowej jest często ząbkowany. U morwy białej występuje różnolistność, czyli heterofilia [5]. Liście morwy późno rozwijają się z pączków, dzięki czemu nie przemarzają podczas późnych wiosennych przymrozków. Z tego powodu Pliniusz Starszy, rzymski historyk, pisarz[...]

Biedronki - entomofagi w ochronie biologicznej roślin DOI:10.15199/2.2018.4.3


  W trosce o środowisko przyrodnicze coraz częściej wykorzystywane są metody niechemiczne ochrony roślin. Należą do nich od dawna stosowane metody mechaniczne i metody biologiczne. Zgodnie z postanowieniami art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE [7] oraz rozporządzenia nr 1107/2009 od 1 stycznia 2014 r. [20] w Polsce zaczęły obowiązywać zasady integrowanej ochrony roślin, które muszą być przestrzegane przez wszystkich profesjonalnych użytkowników pestycydów. Wymogi integrowanej ochrony roślin określa załącznik III do dyrektywy 2009/128/WE [7]. Stosowanie ogólnych zasad integrowanej ochrony roślin w Polsce uregulowane zostało przepisami ustawy z 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin (DzU poz. 455) [24] oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie wymagań integrowanej ochrony roślin (DzU poz. 505) [19]. Zgodnie z ogólnymi zasadami integrowanej ochrony roślin (określonymi w załączniku III do dyrektywy 2009/128/WE) nad chemiczne metody zwalczania organizmów szkodliwych przedkładać należy metody biologiczne, fizyczne i inne metody niechemiczne, jeżeli zapewniają one ochronę przed szkodliwymi organizmami. Biologiczne metody ochrony roślin Biologiczne metody ochrony roślin mają na celu aktywne wykorzystanie przez człowieka czynników biologicznych do wyeliminowania lub ograniczenia populacji organizmów szkodliwych [4, 13]. Wśród czynników biologicznych niezwykle ważną rolę w ochronie roślin przed szkodnikami odgrywają owady, pajęczaki i ptaki [1]. Należą one do entomofagów, czyli owadożerców, odżywiających się owadami (larwami, poczwarkami, jajami, osobnikami dorosłymi). Organizmy zaliczane do entomofagów spełniają swoją pozytywną funkcję przez drapieżnictwo lub pasożytnictwo. Tworzą naturalny czynnik oporu środowiska oraz stanowią alternatywę dla chemicznych środków ochrony roślin. Rola entomofagów znana jest od dawna, już nasi przodkowie podświad[...]

Amarantus - roślina o cennym składzie chemicznym nasion DOI:10.15199/2.2018.11.1


  Amarantus, zwany w Polsce szarłatem, to jedna z najstarszych roślin na świecie. Uprawiany był już ponad 4000 lat p.n.e. na obu kontynentach amerykańskich. Jego niezwykłe wartości odżywcze pierwsi wykorzystywali Inkowie, Aztekowie i Majowie [24]. Z nasion amarantusa otrzymywali mąkę, z której wypiekali placki, przygotowywali kleiki oraz napoje. Młode pędy i liście służyły im jako warzywa oraz przyprawy. Amarantus odgrywał bardzo ważną rolę podczas pogańskich obrzędów, dlatego hiszpańscy konkwistadorzy zabronili jego uprawy [7]. Jednak uprawa amarantusa przetrwała ten trudny okres, ponieważ wysiewano go tylko w trudno dostępnych, wysoko położonych wioskach indiańskich. Szczegółowy skład chemiczny nasion tej rośliny poznano dopiero w latach 70. XX wieku. Od tego czasu nastąpiło wzmożone zainteresowanie szarłatem jako rośliną uprawną, a ze względu na cenne właściwości prozdrowotne nazwano go "rośliną z przyszłością" lub "pseudozbożem XXI wieku".  Historia uprawy amarantusa w Polsce Do Polski nasiona amarantusa przywiózł w latach 90. ubiegłego wieku z Chile prof. Emil Nalborczyk z Katedry Fizjologii Roślin SGGW w Warszawie [6]. Po szczegółowych badaniach nad fizjologią, plonowaniem, aklimatyzacją oraz użytkowaniem amarantusa w warunkach klimatyczno-glebowych Polski rozpoczęto prace nad hodowlą polskich odmian [16]. Dzięki temu obecnie w rejestrze oryginalnych odmian w naszym kraju są oferowane dwie odmiany szarłatu (Amaranthus cruentus L.) uprawianego na nasiona - Rawa i Aztek. Rawa ma zielone i sztywne łodygi, liście długie, jajowate o barwie jasnozielonej, krótkie, stojące i zielonożółte kwiatostany, a nasiona kremowe. Odmiana Aztek jest nieco niższa niż Rawa, kwiatostany ma ciemnobordowe i wcześniej wydaje drobniejsze nasiona barwy kremowej [23]. DOI: 10.15199/2.2018.11.1 Amarantus, odmiana Aztek 7 11/2018 AURA Tabela 2. Biologiczna wartość białka; za 100% uznano biologiczną wartość białka jaja kurze[...]

Integrowana ochrona roślin jako element dobrej praktyki rolniczej DOI:10.15199/2.2019.2.3


  Od kilkudziesięciu lat do dziś obserwuje się tendencję wzrostową liczby stosowanych środków ochrony roślin (śor). Mimo ostrzeżeń naukowców, już w latach 60. XX wieku, dotyczących negatywnych skutków ich stosowania, zużycie pestycydów sukcesywnie rośnie. Wiele badań naukowych uświadomiło społeczeństwu, że niezbędne jest poszukiwanie innych alternatywnych rozwiązań, aby wyeliminować chociaż część zabiegów chemicznych i zastąpić je bezpiecznymi dla środowiska [6]. W Polsce, w celu wypełnienia luki informacyjnej i edukacyjnej, dotyczącej przyjaznych środowisku praktyk rolniczych dla producentów, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Ministerstwo Środowiska opracowało Kodeks Dobrej Praktyki Rolniczej (KDPR) [12]. Zawiera on m.in. informacje na temat urządzania i zarządzania gospodarstwem rolnym w rolnictwie zrównoważonym, ochrony wód, gruntów rolnych, powietrza, krajobrazu i zachowania bioróżnorodności. Przestrzeganie i wypełnienie tego zbioru praktyk na pewno nie jest łatwym zadaniem z uwagi na stosowanie przez większość gospodarstw śor. Dlatego, aby ograniczyć zagrożenia związane z ich stosowaniem, i jednocześnie dostosować się do KDPR, opracowano zasady Dobrej Praktyki Ochrony Roślin (DPOR) w programie wieloletnim "Ochrona roślin uprawnych z uwzględnieniem bezpieczeństwa żywności oraz ograniczenia strat w plonach i zagrożeń dla zdrowia ludzi, zwierząt domowych i środowiska" (zadanie 1.1.) [11]. Ponadto od 1 stycznia 2014 r. w krajach Unii Europejskiej, w tym również w Polsce, obowiązuje Integrowana Ochrona Roślin (IOR). Jej celem jest wykorzystanie wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, przede wszystkim niechemicznych, co pozwala na znaczne ograniczenie zabiegów chemicznych i zminimalizowanie zagrożenia dla ludzi i środowiska. Głównym zadaniem IOR jest umiejętny dobór przede wszystkim składowych metody agrotechniczno-higienicznej, hodowlano-selekcyjnej, fizycznej i mechanicznej z biologiczną, a w koni[...]

 Strona 1