Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Łukasz Majewski"

Studium wytłaczania polietylenu z dodatkiem nanorurek haloizytowych. Cz. I. Charakterystyka procesu wytłaczania DOI:10.15199/62.2019.8.21


  Zagadnienie efektywności procesu wytłaczania tworzyw polimerowych rozumiane jako prowadzenie procesu z największą wydajnością, najmniejszym jednostkowym zużyciem energii, największą sprawnością energetyczną oraz najlepszą homogenizacją cieplną i mechaniczną tworzywa nie jest do końca poznane, choć wiele aspektów jest już wyjaśnionych. Jednak, odnosząc je do kompozytów polimerowych, w szczególności napełnionych nanonapełniaczami, należy stwierdzić, że informacje na ten temat są jeszcze niewystarczające. Wytłaczanie jest jedną z podstawowych metod produkcji w przetwórstwie materiałów polimerowych, a także w produkcji żywności Politechnika Lubelska Karolina Głogowska*, Łukasz Majewski Studies of extrusion of polyethylene with the addition of halloysite nanotubes. Part 1. Characteristics of the extrusion Studium wytłaczania polietylenu z dodatkiem nanorurek haloizytowych. Cz. I. Charakterystyka procesu wytłaczania DOI: 10.15199/62.2019.8.21 Mgr inż. Łukasz MAJEWSKI w 2015 roku ukończył studia na kierunku inżynieria materiałowa na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lubelskiej. Pracuje na stanowisku asystenta w Katedrze Technologii i Przetwórstwa Tworzyw Polimerowych Wydziału Mechanicznego Politechniki Lubelskiej. Specjalność - inżynieria mechaniczna. Katedra Technologii i Przetwórstwa Tworzyw Polimerowych, Wydział Mechaniczny, Politechnika Lubelska, ul. Nadbystrzycka 36, 20-611 Lublin, tel.: (81) 538-42-23, fax: (81) 538-42-08, e-mail: k.glogowska@pollub.pl Mgr inż. Karolina GŁOGOWSKA w roku 2012 ukończyła studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lubelskiej na kierunku inżynieria materiałowa. Pracuje na stanowisku asystenta w Katedrze Technologii i Przetwórstwa Tworzyw Polimerowych na Wydziale Mechanicznym tej uczelni. Specjalność - inżynieria mechaniczna. * Autor do korespondencji: Low d. polyethylene doped with halloysite nanotubes (diam. 30-70 nm, length 1-3 μm) in concns. 2-6% by mass as well as without [...]

Studium wytłaczania polietylenu z dodatkiem nanorurek haloizytowych. Cz II**). Właściwości mechaniczne i przetwórcze DOI:10.15199/62.2019.8.22


  Stopień zdyspergowania oraz kompatybilność polimeru z nanonapełniaczem to czynniki, od których zależą wszystkie właściwości nanokompozytów polimerowych modyfikowanych HNT, czynniki te można poprawić poprzez szczepienie na niepolarnych makrocząsteczkach polimeru bezwodnika maleinowego. Jednakże, mimo zastosowania kompatybilizatora, zdyspergowanie HNT w matrycy PE nie jest dobre2). W pracy3) wykazano, że na właściwości wytrzymałościowe przy rozciąganiu takich nanokompozytów mają wpływ zarówno ilość dodanego napełniacza, jak i obecność kompatybilizatora, który zwiększał ten efekt. W miarę zwiększania ilości napełniacza właściwości wytrzymałościowe stawały się lepsze. Najkorzystniejsze właściwości wytrzymałościowe wykazywały kompozyty, zawierające kompatybilizator oraz HNT w ilości 5%. Badania wybranych mechanicznych oraz przetwórczych właściwości kompozytów na osnowie wybranych poliolefin (polietylenu o małej i dużej gęstości oraz polipropylenu) napełnionych HNT modyfikowanymi mleczanem dialkilodiamidoaminy wykazały korzystniejsze ich wartości w porównaniu z kompozytami z niemodyfikowanymi HNT oraz nienapełnionymi poliolefinami4). Z kolei inne badania dowiodły, że HNT modyfikowane mieszaniną K-acetatu, glikolu etylenowego i N-heksyloaminy odpowiadały za istotny (ok. 94%) wzrost modułu sprężystości wzdłużnej w porównaniu z matrycą LLDPE, a naprężenie i wydłużenie przy zerwaniu umiarkowanie malało wraz ze wzrostem zawartości HNT5). Najnowsze badania w zakresie uniepalniania poliolefin są ukierunkowane na zastosowanie 98/8(2019) 1317 dodatku HNT jako b[...]

Studium wytłaczania polietylenu z dodatkiem nanorurek haloizytowych. Cz. III. Właściwości strukturalne DOI:10.15199/62.2019.8.23


  Nanotechnologia to gwałtownie rozwijająca się dziedzina wiedzy o charakterze interdyscyplinarnym, obejmująca wiele obszarów badawczych, takich jak fizyka, chemia, biologia, mechanika a nawet medycyna. Interdyscyplinarność nanotechnologii sprawia, że trudno jest określić jednoznacznie jej zakres tematyczny oraz obszary badawcze, ponieważ praktycznie w każdej dziedzinie technicznej podejmowane są zagadnienia związane bezpośrednio ze skalą nano, również w przetwórstwie tworzyw polimerowych. Najczęściej wykorzystywane dodatki w skali nano w przetwórstwie tworzyw polimerowych to nanonapełniacze z grupy glinokrzemianów: montmorylonit oraz haloizyt. Ostatnio dużą uwagę skupiają także minerały ilaste z grupy kaolinitu ze względu na 1320 98/8(2019) największe rozpowszechnienie w przyrodzie, gdyż stanowią główny składnik skorupy ziemskiej3). Materiały takie mogą być z powodzeniem stosowane do produkcji organiczno-nieorganicznych materiałów hybrydowych, wykorzystywanych w różnych gałęziach przemysłu i ochronie środowiska4-6). Nanonapełniacze mogą występować w różnej formie, np. płytek, ziaren, igieł, włókien lub nanorurek. Syntetyzowanych jest wiele rodzajów nanorurek, ale do najważniejszych należą nanorurki węglowe, metaliczne oraz nieorganiczne7, 8). Do grupy nieorganicznych należą m.in. nanorurki haloizytowe. Haloizyt jest uwodnionym glinokrzemianem o wzorze chemicznym Al2[Si2O5](OH)4∙5H2O. Dzięki specyficznej budowie haloizyt wykazuje cechy napełniaczy zarówno warstwowych, jak i rurkowych. Morfologia ziarna haloizytu zależy od jego pochodzenia, z którym związany jest sposób oraz warunki krystalizacji w środowisku geologicznym. Minerał ten jest zbudowany z warstw krzemowych tetraedrów i glinowych oktaedrów, tworzących porowatą przestrzenną strukturę. Pojedyncze płytki są od siebie oddzielone wolną przestrzenią, w której mogą się znajdować zaabsorbowane jony oraz [...]

DSI method in study of elements made by fused deposition modelling (FDM) Metoda DSI w badaniu elementów wytworzonych w technologii wytłocznego osadzania przetopionego materiału (FDM) DOI:10.15199/62.2016.1.13


  Acrylonitrile-butadiene-styrene copolymer samples were pigmented and studied by depth indentation method to det. an influence of the pigment type on sample microhardness in longitudinal and transverse directions of the material layers at const. velocity, hold time and max. loading force. The load-indentation depth curves were detd. during inelastic load and elastic unload cycles. The addn. of Mg, Ti, S and Ca-contg. pigments resulted in increasing the surface microhardness, while the addn. of Ce, Fe, Na and N-contg. pigments showed a negative effect. Przedstawiono wyniki badań materiałowych i wytrzymałościowych kopolimeru akrylonitrylo- butadieno-styrenowego (ABS) z różną zawartością pigmentu, formowanego w procesie wytłocznego osadzania przetopionego materiału FDM (fused deposition modelling). Metoda DSI (depth sensing indentation) pozwoliła określić wpływ rodzaju pigmentu na mikrotwardość warstw nakładanego przyrostowo materiału w kierunku wzdłużnym i poprzecznym. Badania przeprowadzono przy stałej prędkości, czasie przetrzymania i maksymalnej sile obciążania. Ich celem była ocena właściwości materiałowych kopolimeru ABS z różną zawartością pigmentu stosowanego w technologii FDM, uwzględniając energetyczne aspekty krzywej (obciążenie-głębokość wnikania wgłębnika) otrzymanej w cyklu obejmującym obciążenie niesprężyste (plastyczne, lepko-sprężyste) i odciążenie sprężyste. Wartości modułu sprężystości wyznaczone w metodzie DSI zestawiono z wartościami wyznaczonymi w próbie jednoosiowego rozciągania próbek budowanych przyrostowo w dwóch różnych orientacjach w przestrzeni roboczej urządzenia FDM. Metoda DSI jest coraz szerzej stosowana w inżynierii materiałowej do określania właściwości mechanicznych ciał stałych, nawet w przypadku małych objętości materiałów1). Umożliwia ona dokonanie oceny sprężystego i niesprężystego (plastycznego, lepko-plastycznego) odkształcenia materiału poprzez pomiary siły i przemieszczeń wcisk[...]

 Strona 1