Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"Leszek Kachel"

OCHRONA URZĄDZEŃ TELEWIZJI PRZEMYSŁOWEJ PRZED IMPULSOWYMI ZABURZENIAMI ELEKTROMAGNETYCZNYMI DOI:10.15199/59.2015.4.34


  W artykule poruszono problematykę zabezpieczenia urządzeń telewizji przemysłowej przed impulsowymi zaburzeniami elektromagnetycznymi o małej i dużej energii. Stopień narażenia tych urządzeń jest duży ze względu na przestrzenne rozmieszczenie kamer oraz znacząca długość linii transmisyjnych i zasilających. W referacie zamieszczono przykładowy system zabezpieczenia przeciwprzepięciowego wszystkich urządzeń przeznaczonych do pracy w danym obiekcie. 1. WSTĘP Urządzenia telewizji przemysłowej znajdują coraz częstsze zastosowanie do monitorowania wielu obiektów nie tylko przemysłowych, ale również obiektów prywatnych i o charakterze ogólnodostępnym, jak na przykład tereny osiedlowe. Urządzenia te pracują najczęściej w rozbudowanych przestrzennie systemach i narażane są na impulsowe zaburzenia elektromagnetyczne wywołane przede wszystkim przez wyładowania atmosferyczne oraz na przepięcia komutacyjne, stanowiące najczęściej przyczynę około 30% awarii. Wszystkie urządzenia elektryczne i elektroniczne pracujące w dowolnym środowisku elektromagnetycznym muszą spełniać wymagania kompatybilności elektromagnetycznej. Szczegółowe wymagania zawarte są w europejskich i krajowych standardach normalizacyjnych, które w tym zakresie są obowiązkowe dla producentów i użytkowników sprzętu. Wymagania zawarte w standardach dotyczą odporności na określone zaburzenia elektromagnetyczne. Należy zaznaczyć, że urządzenia telewizji przemysłowej są szczególnie narażone na oddziaływanie impulsowych zaburzeń elektromagnetycznych. Do najgroźniejszych ze względu na skutki zagrożeń należą wyładowania atmosferyczne oraz przepięcia komutacyjne stanowiące najczęściej przyczynę około 30% awarii. Prawidłowy dobór elementów zabezpieczających może zapewnić niezakłóconąi bezawaryjną pracę urządzeń zainstalowanych w obiektach stacjonarnych, jak i kamer instalowanych w różnych miejscach na terenie otwartym. Dlatego prawidłowa ocena zagrożeń w danym środowisku ele[...]

LAMPOWE ODBIORNIKI RADIOWE - NOWE HOBBY DOI:10.15199/59.2016.6.85


  Streszczenie: W referacie omówiono historię lampowych odbiorników radiowych od początku powstania trójelektrodowej lampy elektronowej, aż do momentu zaniechania produkcji lamp elektronowych. Był to najbardziej burzliwy okres w rozwoju radiotechniki, która w połowie dwudziestego wieku przerodziła się w elektronikę. Produkowane w tamtych latach masowo odbiorniki radiowe wyposażone były w skrzynki, które można uznać za pewnego rodzaju dzieła sztuki stolarskiej. Radiotechnika lampowa odleciała od nas z iście kosmiczną prędkością, pozostawiając niestety w niewielkiej ilości odbiorniki radiowe z tamtej epoki. W referacie opisano podstawowe możliwości zapewnienia odbiornikom dawnego blasku, umożliwiając odbiór radiowy na falach długich, średnich i krótkich. Odbiornika te mogą być ozdobą mieszkania, gabinetu lub kawiarni. 1. WSTĘP Zalążkiem rozwoju współczesnej elektroniki była radiotechnika, która w niebywały sposób zrewolucjonizowała świat. Nie powstałyby komputery, telefonia komórkowa i inne urządzenia, gdyby nie pierwszy krok w postępie technicznym, którym było skonstruowanie radia. Było ono w pierwszym okresie eksploatacji nazywane popularnie telegrafem bez drutu przesyłając informacje za pomocą alfabetu Morce’a. Przełomowym momentem w wykorzystaniu widma elektromagnetycznego przez szybko rozwijające się urządzenia łączności radiowej było wynalezienie trójelektrodowej lampy katodowej przez Lee de Foresta w 1906 roku. Wywołało to ogromny przewrót w raczkującej radiotechnice, która dzięki temu wynalazkowi stała się potężną i dynamicznie rozwijającą się dziedziną i w drugiej połowie naszego wieku przekształciła się w elektronikę. Z chwilą wynalezienia triody powstało urządzenie służące do wzmacniania sygnałów poprzez regulowanie wartości prądu anodowego płynącego przez lampę za pomocą trzeciej elektrody zwanej siatką sterującą. W 1915 roku Meisner zbudował generator drgań elektrycznych o ściśle określonej częstotliwości[...]

PROJEKTOWANIE PRZETWORNIC DO ZASILANIA URZĄDZEŃ TELEKOMUNIKACYJNYCH I RADIOKOMUNIKACYJNYCH Z UWZGLĘDNIENIEM WYMAGAŃ EMC DOI:10.15199/59.2017.8-9.99


  Postęp technologiczny spowodował, że niemal wszystkie urządzenia telekomunikacyjne i radiokomunikacyjne są zasilane energią elektryczną podlegającą przetwarzaniu. Podstawową ich cechą charakteryzującą jest wysoka sprawność w stosunku do urządzeń dotychczas stosowanych dochodzacą do 95% oraz małymi rozmiarami i masą. Część z tych systemów oparta jest o układy podtrzymujące zasilanie po stronie odbiorczej. Z punktu widzenia energetycznej sieci zasilającej urządzenia te należy traktować, jako odbiorniki o nieliniowej charakterystyce obciążenia. Następstwem stosowania tego typu urządzeń jest postępujący wzrost pogarszania parametrów energii elektrycznej, w tym również wzrost poziomu różnego rodzaju zaburzeń elektromagnetycznych (głównie zaburzeń radioelektrycznych). Przetwornice i UPS-y wytwarzają zaburzenia radioelektryczne, które są wprowadzane do energetycznej sieci zasilania i następstwie są przenoszone poprzez przewody. W celu ich ograniczenia należy stosować filtry zarówno na wejściach i wyjściach przetwornic, jak również na wejściach innych urządzeń zasilanych z tej samej sieci energetycznej. Filtry te mogą spowodować przepływ prądu upływowego w przewodzie ochronnym utrudniając tym samym dobór środków ochrony przeciwporażeniowej. Dotyczy to przede wszystkim wyłączników różnicowoprądowych i systemu połączeń wyrównawczych Podstawowym problemem jest, zatem wybór takiego rozwiązania konstrukcyjnego, które spowoduje generowanie możliwie najniższych poziomów zaburzeń radioelektrycznych. Stosowanie filtrów bezpośrednio na wyjściu urządzeń zasilających powinno być środkiem ostatecznym, jeżeli wszystkie inne zawiodą. Na rynku krajowym występuje wiele firm specjalizujących się w sprzedaży urządzeń zasilających. Nie mniej zachodzi czasami konieczność zbudowania przetwornicy o niestandardowych parametrach. Taka sytuacja może mieć miejsce np. w kolejnictwie, służbie zdrowia, siłach zbrojnych itd. W referacie przedstawiona będzie [...]

POMIARY IMPULSOWYCH ZABURZEŃ ELEKTROMAGNETYCZNYCH O DUŻEJ ENERGII W SIECI ZASILANIA NISKIEGO NAPIĘCIA DOI:10.15199/59.2018.6.62


  1. WSTĘP Sieć energetyczna niskiego napięcia jest źródłem zasilania elektronicznych urządzeń domowego i profesjonalnego zastosowania. Od jakości dostarczanej energii zależy poprawność pracy aparatury elektronicznej. Głównym źródłem utrudniającym pracę aparatury są wszelkiego rodzaju zaburzenia elektromagnetyczne Do najistotniejszych zaburzeń elektromagnetycznych należą zaburzenia impulsowe o dużej energii określane mianem przepięć. Przepięcia mogą pochodzić z działania innych postronnych urządzeń oraz mogą występować w wyniku wyładowań atmosferycznych. Niezależnie od źródła pochodzenia zabezpieczenie się przed ich oddziaływaniem wymaga zastosowania odpowiednich środków zaradczych w postaci najczęściej stosowanych ograniczników przepięć. Prawidłowy dobór ograniczników przepięć i ich instalacja wymaga określenia amplitud występujących przepięć oraz ich częstotliwości występowania. W sieciach energetycznych niskiego napięcia występują zaburzenia elektromagnetycznego o różnorodnym charakterze. Głównymi przyczynami występujących zaburzeń elektromagnetycznych w energetycznej sieci zasilania są: dołączanie i odłączanie obciążeń, szczególnie o charakterze indukcyjnym, obciążenia o charakterze nieliniowym, przełączanie obwodów elektrycznych o dużym poborze mocy, stany nieustalone wynikające z uszkodzeń urządzeń podczas ich pracy, niepewne kontakty i łącza w linii energetycznej (zła jakość linii), wyładowania atmosferyczne. Zbadanie ilościowe występujących przepięć w danej sieci energetycznej wymaga zastosowania specjalistycznej aparatury i powinno być przeprowadzane w okresie, kiedy nie występują wyładowania atmosferyczne zaburzające rzeczywisty obraz pracy sieci energetycznej. 2. APARATURA POMIAROWA Pomiary amplitudy i częstotliwości występowania zaburzeń elektromagnetycznych objawiających się w formie przepięć wymagają zastosowania specjalistycznej aparatury, do których można zaliczyć np. oscylografy z pamięcią. Stosowanie [...]

SZEROKOPASMOWY PRZESUWNIK FAZY W TECHNICE NIESYMETRYCZNEJ LINII PASKOWEJ DOI:10.15199/59.2019.7.19


  1. WSTĘP Bierne przesuwniki fazy z uwagi na małą energochłonność oraz brak linii zasilających i sterowania znajdują duże zastosowanie we wszelakiego rodzaju systemach pomiarowych [5], namiaru kierunku [4] oraz łączności. Ze względu na sposób realizacji przesunięcia bierne przesuwniki fazy możemy podzielić na układy wykorzystujące dzielniki mocy i sprzęgacze kierunkowe oraz układy z linii mikropaskowych z wtrąconymi niejednorodnościami [1], [2], [6]. Obecnie bardzo szeroko używane są: jako układy zmieniające częstotliwość w mikrofalowych liniach radiowych, w nowoczesnych antenach ścianowych z elektronicznym przeszukiwaniem przestrzeni, w mikrofalowych układach pomiarowych (dalmierzach) oraz w nadajnikach i odbiornikach telewizji satelitarnej. Przesuwniki fazy znalazły również zastosowanie w mieszaczach, filtrach i zwrotnicach mikrofalowych, a także systemach namiaru kierunku na źródła promieniowania i systemach telefonii komórkowej. Zasada działania przesuwników fazy (PF) w postaci niesymetrycznej linii paskowej (NLP) z dołączonymi niejednorościami jest oparta na istnieniu nieciągłości w liniach mikropaskowych wprowadzanych celowo dla osiągnięcia zamierzonego przesunięcia fazy w rozpatrywanym paśmie częstotliwości [3]. Ogólnie zjawisko względnego przesunięcia fazy można opisać w następujący sposób: fale o tej samej fazie początkowej wchodzą na wejścia przesuwnika fazy i linii odniesienia. Po przejściu przez przesuwnik charakterystyka fazowa ulega zaburzeniu, natomiast linia odniesienia ma charakterystykę taką jak idealna jednorodna linia transmisyjna. Przesunięcie fazy należy rozpatrywać jako przesunięcie pomiędzy wyjściem zasadniczego układu przesuwającego, a wyjściem linii odniesienia (rys. 1). Dla danego przesuwnika fazy dobieramy linię odniesienia LO o takiej długości, aby otrzymane przesunięcie fazy miało stałą wartość w funkcji częstotliwości. Długość linii dobiera się tak, aby oba przebiegi argumentów transmitancj[...]

SZEROKOPASMOWY MIKROFALOWY UKŁAD POMIARU RÓZNICY FAZ SYGNAŁÓW DOI:10.15199/59.2019.7.20


  1. WSTĘP Mikrofalowe dyskryminatory fazy MDF są przyrządami znajdującymi szerokie zastosowanie we współczesnych urządzeniach radiolokacyjnych, teletransmisyjnych oraz w przyrządach pomiarowych. MDF służą do pomiaru różnicy faz sygnałów mikrofalowych ciągłych i impulsowych. Pozwalają na pomiar różnicy faz w czasie rzeczywistym zarówno serii impulsów jak również pojedynczego impulsu [5, 6]. Znanych jest wiele różnych wersji mikrofalowych dyskryminatorów fazy [1, 2, 3, 4]. Różnią się one dokładnością i zakresem jednoznacznego pomiaru oraz możliwościami praktycznej realizacji w różnych zakresach częstotliwości. Do analizy właściwości dyskryminatorów fazy wykorzystano wybrane konfiguracje mikrofalowych dyskryminatorów fazy dla zakresu 24 GHz, które umożliwiają pomiar różnicy faz z minimalnym maksymalnym błędem bezwzględnym w paśmie pracy oraz porównano rezultaty uzyskane na drodze analitycznej z wynikami badań eksperymentalnych. Interesującym rozwiązaniem okazał się model dyskryminatora fazy o strukturze interferometru składającej się z wielowarstwowych sprzęgaczy kierunkowych i podwójnego szerokopasmowego przesuwnika fazy ze strukturalnym skrzyżowaniem linii rys. 2b. Zbudowanie mikrofalowego dyskryminatora fazy z założoną dokładnością jest możliwe przy modyfikacji struktury interferometru mikrofalowego na drodze analitycznej i pomiarowej. Realizacja rozwiązania układowego polega, zatem na umiejętnym wybraniu i skonstruowaniu niektórych podzespołów mikrofalowych wchodzących w skład dyskryminatora fazy oraz na wyborze konfiguracji interferometru. 2. UKŁADY MIKROFALOWYCH DYSKRYMINATORÓW FAZY Istotnym układem decydującym o zasadzie funkcjonowania i parametrach MDF jest interferometr mikrofalowy rys. 1. Pobudzając wrota "a1" i "a2" napięciami o jednakowej częstotliwości i dowolnych fazach (odpowiednio 1, i 2) uzyska się we wrotach wyjściowych interferometru sygnały, których amplituda jest proporcjonalna[...]

OCENA POZIOMU ZABURZEŃ RADIOELEKTRYCZNYCH GENEROWANYCH PRZEZ URZĄDZENIA ELEKTRONICZNE W ASPEKCIE WYMAGAŃ ZAWARTYCH W NORMACH EUROPEJSKICH I OBRONNYCH DOI:10.15199/59.2015.8-9.66


  W artykule przedstawiono ogólną metodykę pomiaru emisji zaburzeń radioelektrycznych przewodzonych i promieniowanych w świetle norm europejskich i obronnych. Z przeprowadzonej analizy wynika, że nie porównywanie między sobą wyników pomiarów uzyskanych według zaleceń norm europejskich z wynikami uzyskanymi według zaleceń norm obronnych jest niecelowe. Wynika to z odmienności parametrów stosowanej aparatury, zakresu częstotliwości pomiarowych, jak również z przyjętych metod badań w obu typach norm. 1. WSTĘP Coraz więcej różnorodnego sprzętu elektronicznego trafia do obiektów o charakterze obronnym. Wiadomo, że wymagania dla sprzętu obronnego w dziedzinie emisji elektromagnetycznej musza być zaostrzone. Zakłócenie pracy sprzętu o charakterze obronnym może powodować konsekwencje trudne niekiedy do przewidzenia, jak choćby przekłamanie przesyłanych informacji lub ich nie dotarcie do adresata. Od roku 1996 roku wszystkie wyroby dopuszczone do obrotu na rynku europejskim powinny spełniać wymagania Dyrektywy Rady Europy nr 89/336 EEC dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej. Zgodnie z wymaganiami dyrektywy urządzenie powinno być tak zbudowane, aby po jego poprawnym zainstalowaniu i w trakcie eksploatacji zgodnej z przeznaczeniem nie wytwarzało zaburzeń elektromagnetycznych przekraczających dopuszczalne poziomy. Zgodnie z wymienioną dyrektywą pojęcie urządzenia obejmuje swym zakresem samodzielne urządzenia, systemy oraz instalacje rozumiane, jako połączenie kilku np. systemów współpracujących ze sobą. W celu zezwolenia na eksploatację urządzeń dokonywane są pomiary poziomu emisji zaburzeń radioelektrycznych pochodzących od tych urządzeń zgodnie z normami przedmiotowymi. Urządzenia elektroniczne i radioelektroniczne instalowane są zarówno w obiektach cywilnych jak i wojskowych i stanowią one niejednokrotnie części składowe systemów łączności przeznaczonych do celów obronnych. Z chwilą instalowania tych urządzeń na terenie [...]

GENERACJA ZABURZEŃ RADIOELEKTRYCZNYCH W RUCHOMYM ZESTYKU ŚLIZGOWYM DOI:10.15199/59.2015.8-9.70


  W artykule omówiono problematykę przepływu prądu elektrycznego oraz generowanie zaburzeń radioelektrycznych w ruchomym nierozłącznym zestyku ślizgowym. Ma to zastosowanie w maszynach elektrycznych, tramwajowej trakcji elektrycznej oraz trakcji kolejowej. Przepływowi prądu elektrycznego przez taki zestyk towarzyszy jednocześnie występowanie niepożądanej energii wielkiej częstotliwości w postaci zaburzeń radioelektrycznych. Przebieg charakterystyki widma zaburzeń radioelektrycznych w funkcji częstotliwości nie dla wszystkich urządzeń elektrycznych wyposażonych w zestyk ślizgowy ma podobny charakter. Podczas przypadkowego przerywania obwodu z ruchomym zestykiem ślizgowym generowana energia wielkiej częstotliwości może występować w formie przepięć rozprzestrzeniających się w obwodzie zasilania. 1. WSTĘP Pomimo coraz częstszego stosowania różnego rodzaju kluczy elektronicznych urządzenia przełączające z ruchomym zestykiem rozłącznym i nierozłącznym są nadal stosowane, szczególnie w urządzeniach dużej mocy. Typowym przykładem ruchomego zestyku ślizgowego nierozłącznego jest współpraca szczotki z komutatorem w maszynie elektrycznej nakładek ślizgacza z przewodem jezdnym w pantografowym odbieraku prądu zarówno w trakcji tramwajowej oraz kolejowej. Wzajemne współdziałanie stykających się powierzchni odbywa się przy udziale tarcia zewnętrznego w wyniku istnienia siły dociskającej normalnej oraz siły stycznej powodującej przemieszczanie się powierzchni względem siebie. W tarciu biorą udział warstwy powierzchniowe, podpowierzchniowe i środowisko, w którym ono przebiega. Rzeczywista styczność trących się elementów nie występuje na całej geometrycznej powierzchni, lecz na bardzo małych fragmentach przenoszących całe obciążenie. W trakcie przemieszczania się stykających się powierzchni ze sobą pod wpływem siły dociskowej, następuje zgniatanie nierówności i tworzą się mikro powierzchnie zestyku mechanicznego, które są rozłożone przyp[...]

POMIARY IMPULSOWYCH ZABURZEŃ ELEKTROMAGNETYCZNYCH O DUŻEJ ENERGII W SIECI ZASILANIA NISKIEGO NAPIĘCIA DOI:10.15199/59.2017.6.15


  Sieć energetyczna niskiego napięcia jest źródłem zasilania elektronicznych urządzeń domowego i profesjonalnego zastosowania. Od jakości dostarczanej energii zależy poprawność pracy aparatury elektronicznej. Głównym źródłem utrudniającym pracę aparatury są wszelkiego rodzaju zaburzenia elektromagnetyczne Do najistotniejszych zaburzeń elektromagnetycznych należą zaburzenia impulsowe o dużej energii określane mianem przepięć. Przepięcia mogą pochodzić z działania innych postronnych urządzeń oraz mogą występować w wyniku wyładowań atmosferycznych. Niezależnie od źródła pochodzenia zabezpieczenie się przed ich oddziaływaniem wymaga zastosowania odpowiednich środków zaradczych w postaci najczęściej stosowanych ograniczników przepięć. Prawidłowy dobór ograniczników przepięć i ich instalacja wymaga określenia amplitud występujących przepięć oraz ich częstotliwości występowania. W sieciach energetycznych niskiego napięcia występują zaburzenia elektromagnetycznego różnorodnym charakterze. Głównymi przyczynami występujących zaburzeń elektromagnetycznych w energetycznej sieci zasilania są: dołączanie i odłączanie obciążeń, szczególnie o charakterze indukcyjnym, obciążenia o charakterze nieliniowym, przełączanie obwodów elektrycznych o dużym poborze mocy, stany nieustalone wynikające z uszkodzeń urządzeń podczas ich pracy, niepewne kontakty i łącza w linii energetycznej (zła jakość linii), wyładowania atmosferyczne. Zbadanie ilościowe występujących przepięć w danej sieci energetycznej wymaga zastosowania specjalistycznej aparatury i powinno być przeprowadzane w okresie, kiedy nie występują wyładowania atmosferyczne zaburzające rzeczywisty obraz pracy sieci energetycznej. 2. APARATURA POMIAROWA Pomiary amplitudy i częstotliwości występowania zaburzeń elektromagnetycznych objawiających się w formie przepięć wymagają zastosowania specjalistycznej aparatury, do których można zaliczyć np. oscylografy z pamięcią. Stosowanie tego typu me[...]

Poszukiwanie rozbitków z wykorzystaniem metody SDF


  Jednym z podstawowych elementów ratownictwa jest lokalizacja obiektów (rozbitków), która warunkuje podjęcie działań ratowniczych SAR (Search And Rescue). Praktycznie wszystkie metody lokalizacji obiektów wykorzystują bezprzewodowe tory transmisyjne oparte na propagacji fal radiowych. W praktyce do określania położenia źródeł sygnałów radiowych wykorzystuje się sześć metod: COO (Cell Of Origin), AOA (Angle Of Arrival), RSS (Received Signal Strength), TOA (Time Of Arrival), TDOA (Time Difference Of Arrival), A-GPS (Assisted GPS, Assisted Global Positioning System) [1-3]. Zasadnicza ich część znajduje zastosowanie głównie w sieciach komórkowych dzięki rozbudowanemu systemowi stacji bazowych o ściśle zdeterminowanych położeniach oraz wykorzystaniu określonej struktury czasowo-częstotliwościowej transmitowanych sygnałów. Ze względu na swoją specyfikę, metody te - oprócz AOA i A-GPS - nie mogą być wykorzystane do celów ratownictwa. Ponadto każda z powyższych metod lokalizacji źródeł sygnałów ma zasadnicze wady. Wykorzystanie pierwszych pięciu metod jest możliwe tylko w przypadku, gdy lokalizowane źródło sygnału stanowi jeden z elementów funkcjonujących w danym systemie radiokomunikacyjnym. W tym przypadku jest możliwe wykorzystanie określonej struktury transmitowanych sygnałów oraz przesyłanie danych niezbędnych do wyznaczenia położenia wybranego elementu systemu radiowego, będącego ruchomym źródłem sygnału. Ostatnia z wyżej wymienionych metod, związana z metodami radionamierzania (DF - Direction Finding) [4,5], może być wykorzystana do wyznaczania położenia źródeł sygnałów funkcjonujących w warunkach pełnej niezależności od systemu realizującego procedury namiaru. Wyznaczanie kierunku na źródło promieniowania elektromagnetycznego w tym przypadku wymaga jednakże stosowania rozbudowanych systemów antenowych w odbiorczych urządzeniach namierzających [4,5]. Wada ta w znacznym stopniu utrudnia zastosowanie metody AOA (DF) w ratownictwie[...]

 Strona 1