Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"ANDRZEJ BATOG"

Dobór materiału gruntowego i mieszanek gruntowych do budowy i modernizacji wałów przeciwpowodziowych DOI:


  O bwałowania ziemne są najczęściej stosowanym środkiem ochrony przeciwpowodziowej na rzekach nizinnych. Te specyficzne budowle hydrotechniczne muszą być stabilne w każdych warunkach eksploatacji, w tym w warunkach wezbrań powodziowych, podczas których są poddawane licznym niekorzystnym oddziaływaniom i zagrożeniom. Wobec braku aktualnych danych statystycznych dotyczących przyczyn awarii i katastrof wałów przeciwpowodziowych w Polsce można przywołać archiwalne wyniki przedstawione w 1983 r. w analizie opracowanej przez CBSiPWM "Bipromel" [15]. Aby zapobiec destrukcyjnym skutkom szkodliwej filtracji lub ograniczyć jej skutki, obwałowania rzek powinny stanowić szczelną zaporę dla wody. Można to uzyskać co najmniej na trzy sposoby [10]: - uformować ekran położony na powierzchni skarpy odwodnej, - uformować szczelny rdzeń w osi wału, - uformować korpus wału z materiału gruntowego o odpowiednio niskiej wodoprzepuszczalności i odporności na erozję (co nie wyklucza również wykonania elementów uszczelniających). Zastosowanie gruntów spoistych do formowania korpusów wałów przeciwpowodziowych napotyka często na ograniczenia wynikające z interpretacji krajowych przepisów i wytycznych dotyczących budowy obwałowań rzek, a niekiedy również - sprzeciwu ze strony projektantów lub wykonawców robót, preferujących grunty niespoiste, które na etapie budowy oraz w warunkach normalnej eksploatacji nastręczają znacznie mniej problemów [1]. Główne problemy wynikające z zastosowania gruntów spoistych do budowy wałów na etapie eksploatacji są związane z niekorzystnymi procesami, którym te grunty mogą podlegać (takie jak: pęcznienie i skurcz, wysadzinowość, erozja - dyspersja). W artykule przejrzano zalecenia dotyczące zasad badania, doboru oraz określania przydatności gruntów do budowy korpusów wałów przeciwpowodziowych zawartych w krajowych normach, wytycznych technicznych wykonawstwa i odbioru oraz w zaleceniach projektowych, porówn[...]

Ocena poziomu geotechnicznych zagrożeń bezpieczeństwa eksploatacji wałów przeciwpowodziowych DOI:


  M etody projektowania nowych oraz modernizacji istniejących wałów [2, 9, 13-15], zakładające jako kluczowy parametr maksymalny poziom fali wezbraniowej o określonym prawdopodobieństwie jej wystąpienia, w licznych wypadkach wezbrań powodziowych nie uchroniły przed zniszczeniem wielu odcinków wałów, a także terenów przez nie chronionych przed zalaniem. W rezultacie, co pewien czas, na większości rzek nizinnych wały przeciwpowodziowe trzeba odbudowywać i modernizować. Prace takie podejmowano zazwyczaj po kolejnych katastrofalnych powodziach [3] obnażających z całą bezwzględnością nieadekwatność zastosowanych rozwiązań projektowych czy niedoskonałość prac wykonawczych. W ustalaniu rodzaju zagrożeń, poziomu ich istotności - na potrzeby prac projektowych i modernizacyjnych - ważną rolę odgrywają: analiza jakościowa wałów, ich podłoża i otoczenia, wywiad środowiskowy, szata roślinna, obserwacje poczynione w trakcie przejścia fali powodziowej itd. Wszystkie te czynniki mają charakter trudny do ujęcia liczbowego i ogólnego sparametryzowania, co czyni je czynnikami subiektywnymi o bardzo ograniczonej przydatności w procesie Rys. 1. Zniszczenie wału wskutek przelania się wody ponad koroną wału, Odra 1997 r. 380 GOSPODARKA WODNA 12/2017 PROBLEMY HYDROTECHNIKI - MODELOWANIE I NOWOCZESNE TECHNIKI INFORMATYCZNE W HYDROTECHNICE oddziaływania stabilizującego i oddziaływania destabilizującego. Przypadek ten powinien wykluczyć możliwość powstania awarii w wyniku lokalnego niedostatecznego rozpoznania czynników determinujących warunki równowagi. Kategoria C - możliwość wystąpienia awarii jest bardzo prawdopodobna. Przypadek odpowiada niespełnieniu przyjętych kryteriów bezpieczeństwa (wartości wskaźników bezpieczeństwa są niższe od wymaganego minimum). Założenia wstępne Na potrzeby wykonywanych analiz numerycznych dotyczących oceny rodzaju i stanu zagrożenia wałów przeciwpowodziowych [1, 10] przyjęto następujące założenia: - poziom[...]

Historia Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Wrocławskiej DOI:10.15199/33.2015.10.01


  Wydział Budownictwa Lądowego iWodnego, który jest jednym z czterech pierwszych wydziałów stanowiących fundament PolitechnikiWrocławskiej, obchodzi w bieżącym roku 70. rocznicę powstania. Zbiega się ona w czasie z obchodami siedemdziesięciu lat istnienia PolitechnikiWrocławskiej.Wartykule przedstawiono krótko historięWydziału, jego aktualną strukturę organizacyjną, rozwój działalności dydaktycznej, naukowo-badawczej i technicznej oraz współpracy międzynarodowej.Obchodzone w 2015 r. siedemdziesięciolecie Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego łączy się z jubileuszem 70 lat działalności Politechniki Wrocławskiej, powołanej w sierpniu 1945 r., głównie dzięki zaangażowaniu pracowników naukowych nieistniejącej już Politechniki Lwowskiej i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie [1, 4, 6]. Wydział Budownictwa Lądowego iWodnego wywodzi się zWydziału Budownictwa utworzonego postanowieniem władz 24 sierpnia 1945 r., jednego z czterech pierwszych wydziałów istniejących w momencie rozpoczęcia działalności PolitechnikiWrocławskiej. Pierwszymi zajęciami na Wydziale były wykłady: z matematyki poprowadzony 15 listopada 1945 r. przez prof. dra Władysława Ślebodzińskiego oraz z przedmiotu kierunkowego - materiały budowlane, wygłoszony przez dra Mieczysława Zacharę 20 listopada 1945 r. Po powołaniu Wydział składał się wówczas z dwóch Oddziałów: Architektury oraz Inżynierii Lądowej iWodnej, a od 1949 r. obydwa Oddziały przekształciły się w samodzielneWydziały. Z Oddziału Inżynierii Lądowej i Wodnej powstał Wydział Inżynierii z Oddziałami LądowymiWodnym, który w 1954 r. zmienił nazwę na Wydział Budownictwa Lądowego. Ta nazwa utrzymała się do 1990 r., w którym zmieniono ją na obecną - Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego. Struktura i organizacja Wydziału Historia Wydziału do 1996 r. została szczegółowo opisana w artykule prof. Kazimierza Czaplińskiego zamieszczonym w Inżynierii i Budownictwie [2] oraz w Księdze 50-lecia Wydzia[...]

Ocena stateczności zapory ziemnej suchego zbiornika przeciwpowodziowego Roztoki Bystrzyckie w trakcie przejścia fali powodziowej DOI:


  S iły grawitacji, i te związane z przepływem wody przez ośrodek gruntowy, mogą powodować niestabilność naturalnych stoków oraz sztucznie wytworzonych skarp [3]. Niestabilność podłoża oraz masywu gruntowego objawia się najczęściej poprzez wytworzenie się uprzywilejowanej powierzchni poślizgu, po której przemieszcza się tzw. bryła odłamu - blok gruntu znajdujący się ponad powierzchnią poślizgu. Dlatego też zagadnienie stateczności skarp i zboczy jest jednym z podstawowych problemów w mechanice gruntów i skał. Ocena stateczności sprowadza się najczęściej do wyznaczenia wskaźnika stateczności FOS (ang. Factor of Safety), wyrażającego stosunek sumy oddziaływań stabilizujących - utrzymujących budowlę lub bryłę klina odłamu w stanie równowagi do sumy oddziaływań destabilizujących, tj. powodujących utratę stanu równowagi. Do określenia wartości FOS można korzystać z metod analitycznych (np. metody Felleniusa, Janbu, Bishopa itp.) lub numerycznych (metoda elementów skończonych, metoda objętości skończonych itp.) w połączeniu np. z techniką redukcji wytrzymałości. Ze względu na swoją prostotę metody analityczne są wciąż powszechnie wykorzystywane, a co za tym idzie, brak konieczności ponoszenia dużych nakładów czasowych i finansowych do przeprowadzenia obliczeń. Określenie wartości wskaźnika stateczności wymaga jednak poczynienia pewnych założeń upraszczających, dotyczących m.in. mechanizmu utraty stateczności czy też warunków filtracji. Z tego względu wspomniane metody analityczne nadają się do zastosowania w stosunkowo prostych zagadnieniach. W bardziej złożonych sytuacjach (np. skomplikowana geometria skarpy, obciążenia zmienne w czasie czy też zmienne warunki gruntowo-wodne) zasadne jest określanie wartości FOS z wykorzystaniem metod numerycznych. O przewadze tej grupy metod stanowi m.in. brak konieczności zakładania sposobu zniszczenia oraz przeprowadzania optymalizacji geometrii powierzchni poślizgu, w celu wyznaczenia minimalnej wartości FOS.[...]

 Strona 1