Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Piotr Lenarczyk"

Speaker Recognition System Based on GMM Multivariate Probability Distributions built-in a Digital Watermarking Token

Czytaj za darmo! »

Przedstawiony poniżej artykuł opisuje system rozpoznawania mówcy na podstawie mowy ciągłej, wykorzystując wielowariancyjne rozkłady prawdopodobieństwa GMM. Opisane zostały procesy ekstrakcji cech dystynktywnych głosu oraz tworzenia modeli statystycznych. Algorytm został zaimplementowany w systemie Linux w celu poprawy funkcjonalności identyfikacji użytkownika Zaufanego Osobistego Terminalu PTT. (System rozpoznawania mówcy na podstawie wielowariancyjnych rozkładów prawdopodobieństwa zaimplementowany w tokenie znaku wodnego). Abstract. The article describes a speaker recognition system based on continuous speech using GMM multivariate probability distributions. A theoretical model of the system including the extraction of distinctive features and statistical modeling is described. The efficiency of the system implemented in the Linux operating system was determined. The system is designed to support the functionality of the Personal Trusted Terminal PTT in order to uniquely identify a subscriber using the device. Słowa kluczowe: GMM, rozpoznawanie mówcy, PTT, biometria. Keywords: GMM, speaker recognition, PTT, biometrics. Introduction Systems for identification of speaker biometric identity allow for much more efficient information security management since many services, such as authorization, may be performed by means of individual and unique data that is specific to a single person. A Trusted Personal Terminal, PTT [1], [2] is a hardware digital watermarking token developed for the purpose of identifying the subscriber over open (unencrypted) communication links. The digital watermark sent in speech signals transmitted over the telecommunication link is inaudible, and represents the subscriber's PIN. In order to enable the use of PTT only to authenticated users a method of voice identification was developed and described in this article. The subscriber authentication model for open telephone links using the PTT is a two-stage pro[...]

Architektura węzłowa - superkomputer klasy Beowulf DOI:10.15199/13.2018.2.3


  Problem złożoności obliczeniowej stanowi poważne wyzwanie dla wielu dziedzin nauki, nie tylko domyślnie związanych z fizyką. Przykładowe wyzwanie stanowi również efektywne przetwarzanie danych o coraz lepszej jakości, w szerszym niż dotychczas paśmie. Historycznie technologia współczesnych superkomputerów wywodzi się ze Stanów Zjednoczonych, począwszy od zamówień na potrzeby ośrodka badawczego w Los Alamos [1]. Wraz z rozwojem technologii, wykształciły się poszczególne kierunki rozwoju techniki obliczeniowej w oparciu o tradycyjne sekwencyjne procesory CPU (ang. Central Processing Unit). Pomimo obiecujących alternatyw, stanowią one podstawę większości obliczeń. Istnieją również, mniejszościowe rozwiązania, oparte o technologię FPGA [2], czy minikomputerów [3]. Praktyka pokazuje jednak, że najbardziej wydajnym efektywnym rozwiązaniem jest hybryda zawierająca w klasycznej architekturze von Neumanna procesor sekwencyjny oraz co najmniej jeden koprocesor. Najczęściej spotykanym koprocesorem jest procesor graficzny (ang. Graphical Processing Unit), w artykule nazywany również procesorem masowo-równoległym. W 2017 r. największym producentem urządzeń GPU jest [4] korporacja Intel (ok. 70.1%), w głównej mierze dostarczająca zintegrowane, pojedyncze procesory strumieniowe, bez możliwości oprogramowania ich przez użytkownika. Kolejno udział w rynku należy do korporacji Nvidia (ok. 16.7%) oraz AMD (13.2%). Obie korporacje dostarczają narzędzi umożliwiających użycie koprocesorów graficznych do Obliczeń Ogólnego Przeznaczenia (ang. General Purpose Graphical Processing Unit, GPGPU). W przypadku AMD jest to technologia otwartoźródłowa OpenCL dla środowiska heterogenicznego (umożliwiającego uruchomienie tego samego programu równoległego na różnych platformach obliczeniowych i sprzętowych). Nvidia dostarcza możliwość oprogramowania zarówno poprzez OpenCL, jak i autorski, w większości otwarty język programowania CUDA C, z elementami C++ w [...]

OSADZANIE I EKSTRAKCJA SKRYTYCH DANYCH W SEKWENCJI WIDEO NAZIEMNEJ TELEWIZJI CYFROWEJ DOI:10.15199/13.2019.2.10


  Steganografia (grec. steganos - ukryty, graphia - pisać) znana jest od czasów starożytnych. Za początek przyjmuje się V w. p. n. e., gdzie Herodot 1 wspomina o niewolniku wysłanym przez władcę Harpagosa zarządcę miasta, do Cyrusa. Sługa udawał myśliwego z upolowanym zającem. Zwierzę miało zaszyty list, z kluczową informacją o wszczęciu powstania przeciwko królowi Medów Astiagesowi. Steganografia jest taką modyfikacją sygnału, aby umożliwić skryte przenoszenie dodatkowych danych. Skrytość składa się na numeryczną niewykrywalność i brak możliwości rozróżnienia percepcyjnego (wzrokiem, lub słuchem) sygnału oznaczonego skrytymi danymi od sygnału nieoznaczonego. Zaprojektowanie algorytmu steganograficznego wymaga znalezienia kompromisu pomiędzy ilością skrytych informacji które można przesłać (pojemnością informacyjną [b], lub przepływnością binarną [b/s]), skrytością oraz odpornością na degradacje podczas transmisji i przetwarzanie w kanale telekomunikacyjnym. OPIS ALGORYTMU SYGNAŁOWEGO I STEGANOANALIZY JEGO IMPLEMENTACJI Zaprojektowany został koder (zobrazowany na rysunku 2) i dekoder steganograficzny. Koder modyfikuje współczynniki prostej jednowymiarowej transformaty kosinusowej obliczanej na wirtualnym wektorze wartości przestrzennych. Modyfikowanym sygnałem jest film o rozmiarach 1920 x 1080 pikseli. Pierwszym krokiem przetwarzania sygnału jest wyekstrahowanie klatek w przestrzeni barw YUV. Kolejno następuje permutacja kolejności pikseli w każdej klatce oraz kolejności klatek w strumieniu z wykorzystaniem generatora liczb pseudolosowych (ran-dom number generator RNG). Drugim krokiem jest określenie wartości oczekiwanej lokalnych skwantowanych bloków pikseli (1920/15=128 x 1080/15=72 x 5 klatek) zbioru pięcioklatkowych elementów kanału luminancji. Po-dzielenie strumienia daje w wyniku macierz 225 (15 x 15) wirtualnych wektorów przestrzennych (pojedynczy wirtualny wektor wartości oczekiwanych x4D pokazany jest na rysunku [...]

Synthesis and properties of multiblock thermoplastic elastomers with oligoamide-6.10 and oligoamide-12 as hard blocks Synteza i właściwości multiblokowych elastomerów termoplastycznych z oligoamidem-6.10 i oligoamidem-12 jako blokami sztywnymi DOI:10.15199/62.2015.11.12


  Terpoly[(amide-6.10)-b-(oxytetramethylene)-b-(tetramethylene terephtalate)] was synthesized and modified by a partial substitution of oligoamide-6.10 blocks with oligoamide-12 ones. The multiblock tetrapolymer was studied for mol. mass, viscosity no., thermal behavior, swelling, chem. structure and mech. properties. The addn. of the oligoamide-12 block resulted in an increase in the Young modulus, tensile strength, m.p., and theor. applicability range as well as in a decrease in cryst. temp. Zsyntezowano nowego rodzaju termoplastyczne polimery multiblokowe zawierające cztery bloki, w tym dwa oligoamidowe bloki sztywne. Polimery poddano badaniom strukturalnym, termicznym i mechanicznym. Dodatek bloku oligoamidowego 12 do terpolimeru poli[(amid- -6.10)-b-(oksytetrametylen)-b-(tereftalan tetrametylenu)] pozwolił uzyskać elastomery o zadowalających właściwościach mechanicznych. Termoplastyczne elastomery (TPE) stanowią grupę tworzyw łączących sprężystość tradycyjnych elastomerów z łatwością przetwórstwa tworzyw termoplastycznych1). Z punktu widzenia budowy fizycznej TPE rozróżnia się fazę miękką i twardą2, 3). Faza miękka (odpowiedzialna za właściwości elastyczne) powinna mieć względnie mały moduł sprężystości oraz względnie niską temperaturę zeszklenia (Tg) i małą gęstość. Faza twarda (odpowiedzialna za właściwości wytrzymałościowe i przetwórcze) musi mieć względnie duży moduł sprężystości, wysoką temperaturę zeszklenia (Tg) i/lub topnienia (Tm) oraz względnie dużą gęstość. Bloki tworzące tę fazę musi cechować tendencja do agregacji z tym samym rodzajem sekwencji tych bloków. Dochodzi wówczas do wzajemnego przyciągania się bloków i tzw. termicznie odwracalnego "pseudosieciowania". Silna kohezja tych bloków wpływa stabilizująco na strukturę fazową całego układu polimerowego. Pęcznienie fazy miękkiej jest konsekwencją interakcji między rozpuszczalnikiem a matrycą polimeru i wyraża wymianę entalpii pomiędzy dwiema fazami polimer[...]

Synthesis of special purpose thermoplastic multiblock polymers Synteza termoplastycznych polimerów multiblokowych o specjalnym przeznaczeniu DOI:10.12916/przemchem.2014.228


  α,ω-Diols of poly(ε-caprolactone), poly(δ-valerolactone) and poly(ε-caprolactone-b-δ-valerolactone) were synthesized and studied by transform IR and 1H NMR spectroscopies for thermal and structural properties as well as H2O sorption and degrdn. Some of the α,ω-diols were used for synthesis of polyurethanes by the ring-opening polymerization. The polyurethanes were studied then for thermal properties, hardness, H2O sorption and degrdn. rate. Otrzymano trzy serie poliestrowych α,ω-dioli (bloków). I i II seria to α,ω-diole poli(ε-kaprolaktonu) i poli(δ-walerolaktonu) o zmiennym rodzaju i masie cząsteczkowej inicjatora, a III seria to α,ω-diole poli(ε-kaprolakton-b-δ-walerolaktonu) o różnej zawartości sekwencji zbudowanych z ε-kaprolaktonu i δ-walerolaktonu. Otrzymane makrole poddano badaniom termicznym, strukturalnym, a także oceniono zdolność do chłonności wody i do degradacji. Prepolimery o najlepszych właściwościach użyto do syntezy poliuretanów, które przebadano pod względem termicznym oraz oceniono ich zdolność do nasiąkliwości wodą i do degradacji. Polimery z termicznym efektem pamięci kształtu wykazują zmianę niektórych swoich właściwości pod wpływem zmiany temperatury "Pamięć kształtu" to zdolność materiału pod wpływem bodźców fizycznych, takich jak temperatura, światło, pole elektryczne albo magnetyczne, bądź czynników chemicznych, takich jak zmiany pH, siły jonowej, selektywnych rozpuszczalników lub związków chemicznych do odzyskiwania nadanego mu kształtu trwałego z kształtu tymczasowego1). Ponieważ w założeniu otrzymane tworzywa mają znaleźć zastosowanie medyczne należy przy ich projektowaniu uwzględnić biodegradowalność, biozgodność z żywymi tkankami i temperaturę przejścia (zmiany kształtu) bliską granicy temperatury ludzkiego ciała2). Poli(glikol etylenowy) (PEG) znalazł zastosowanie biomedyczne ze względu na zdol[...]

Preparation of dihydroxylic polyols based on poly(R-3-hydroxybutyrate) Otrzymywanie dihydroksylowych poliestrodioli z zastosowaniem poli(R-3-hydroksymaślanu) DOI:10.12916/przemchem.2014.449


  Two polyols based on poly(R-3-hydroxybutyrate) were prepd. by glycolysis with 1,2-ethanodiol in CHCl3 or CH2ClCH2Cl at b. temp. and then studied by FT-IR and 1H NMR spectroscopies to confirm their assumed chem. structures and by DSC to det. their thermal properties. A decrease in intrinsic viscosity, mol. mass and m. p. of the raw materials was obsd. during glycolysis. Przedstawiono sposób otrzymywania poliestrodioli obustronnie zakończonych grupami hydroksylowymi i przeanalizowano wpływ poszczególnych parametrów reakcji (temperatura, czas, rodzaj i stężenie katalizatora) na jakość otrzymanego produktu. Metodami FT-IR oraz 1H NMR potwierdzono zakładaną strukturę chemiczną tych makroli. Właściwości otrzymanych poliestrodioli oceniono badając graniczną liczbę lepkościową oraz temperatury przemian fizycznych. Stwierdzono, że uzyskane związki mają mniejsze od wyjściowej masy cząsteczkowe oraz niższe temperatury topnienia i mogą być stosowane jako bloki w różnego typu estrowych i uretanowych biodegradowalnych kopolimerach blokowych i multiblokowych. Rosnąca świadomość proekologiczna oraz szybki wzrost zużycia paliw kopalnych zmusiły ludzkość do poszukiwania nowych materiałów polimerowych, otrzymywanych z surowców odnawialnych mających właściwości biodegradowalne1-3). Ze względu na możliwość hydrolizy wiązania estrowego poliestry są jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się grup tworzyw biodegradowalnych3-5). Wśród nich ważną grupą są biodegradowalne estry pochodzenia bakteryjnego: polihydroksyalkaniany (PHA) a głównym ich przedstawicielem jest polihydroksymaślan (PHB)6, 7). Posiada on właściwości mechaniczne zbliżone do właściwości polipropylenu3, 8), jest jednak bardziej kruchy a jego temperatura topnienia jest zbliżona do temperatury degradacji9). Poprawę jego właściwości przetwórczych i użytkowych osiąga się poprzez modyfikację czystego polimeru i wytworzenie różnego rodzaju kopolimerów7, 9-12). Celem przeprowadzo[...]

 Strona 1