Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Jadwiga Holewa-Rataj"

Przegląd współczynników emisji metanu dla gazociągów DOI:10.15199/17.2017.7.1

Czytaj za darmo! »

Wstęp Inwentaryzacja emisji metanu z systemu gazowego, jako element walki ze zmianami klimatycznymi, stała się interesującym zagadnieniem już na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Wtedy to dwie organizacje, Gas Research Institute (GRI) oraz Environmental Protection Agency (EPA), zapoczątkowały badania prowadzone na rzecz inwentaryzacji emisji metanu oraz określiły, zarówno pierwsze algorytmy postępowania podczas prowadzenia inwentaryzacji emisji metanu, jak i pierwsze współczynniki emisji metanu dla sieci gazowych. Również w latach dziewięćdziesiątych wypracowane zostały trzy podejścia do prowadzenia inwentaryzacji emisji metanu, które stosuje się, w zależności od szczegółowości dostępnych danych o systemie: - W najmniej szczegółowym PODEJŚCIU 1 stosuje się jeden zagregowany współczynnik emisji metanu dla całego sektora, natomiast współczynnik aktywności podawany jest jako ilość dystrybuowanego gazu w m3 lub PJ [13]. - PODEJŚCIE 2 do wyznaczania wielkości emisji metanu z systemu gazowego wymaga już pewnej znajomości elementów wchodzących w skład systemu, gdyż emisja metanu liczona jest jako suma iloczynów współczynników emisji i współczynników aktywności dla każdego ze źródeł emisji. W przypadku prowadzenia inwentaryzacji emisji metanu zgodnie z PODEJŚCIEM 2, potrzebna jest znajomość m.in.: łącznej długości sieci gazociągowej, liczby tłoczni, stacji gazowych czy zespołów zaporowo- -upustowych. - PODEJŚCIE 3 jest najbardziej szczegółowe, zgodnie z tym podejściem współczynniki emisji metanu są wyznaczane dla poszczególnych kategorii emisyjności, a nie jak w przypadku PODEJŚCIA 2 dla całej grupy elementów (np. wszystkich gazociągów czy stacji gazowych). Takie podejście pozwala uwzględnić istotne, z punktu widzenia inwentaryzacji emisji czynniki, takie jak wiek czy rodzaj materiału, z którego wykonano dany element systemu. Badania zapoczątkowane przez Gas Research Institute (GRI) oraz Environmental Protection Agency (EPA)[...]

Ocena jakości paliw gazowych w kontekście wprowadzania wodoru do sieci gazu ziemnego DOI:10.15199/17.2019.2.1


  Jednym z priorytetów polityki energetycznej Polski do 2030 roku jest osiągnięcie w roku 2020 co najmniej 15% udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu finalnym energii brutto. Zobowiązanie to wynika bezpośrednio z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE [5]. Jednym z istotnych czynników zwiększenia udziału energii odnawialnej w całkowitym bilansie energetycznym jest uzyskanie możliwości magazynowania wyprodukowanej energii. Pozyskana ze źródeł odnawialnych energia elektryczna może być magazynowana np. w postaci wodoru. W tym celu jako magazyny wytworzonego wodoru najczęściej wykorzystywane są sieci gazowe. Pozwalają one nie tylko na długotrwałe magazynowanie energii w postaci wodoru, ale także na jej przesyłanie z miejsca wytworzenia do miejsc najbardziej efektywnego jej wykorzystania. Zatłaczanie wodoru do sieci gazu ziemnego powinno być jednak uregulowane prawnie, co pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa transportu i użytkowania mieszanin gaz ziemny-wodór. Na chwilę obecną brak jest wspólnotowych uregulowań prawnych, które określałyby maksymalne dopuszczalne zawartości wodoru w mieszaninie gaz ziemny-wodór, stąd też poszczególne państwa członkowskie muszą wypracować sobie własne regulacje prawne i techniczne w tym zakresie. Takie podejście powoduje, że dopuszczalna zawartość wodoru w mieszaninie gaz ziemny-wodór, w poszczególnych państwach UE jest zróżnicowana i wynosi od 0,1% w Wielkiej Brytanii do 12% w Holandii [25, 12]. Jednak maksymalna dopuszczalna zawartość wodoru w mieszaninie gaz ziemny -wodór stanowi nadal obszar badań i dyskusji, o czym świadczą między innymi zapisy normy PN-EN 16726:2015 Infrastruktura gazowa, Jakość gazu, Grupa H [15]. Badania te dotyczą przede wszystkim aspektów związanych z bezpieczeństwem transportu gazu. W[...]

 Strona 1