Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Elżbieta Dusza-Zwolińska"

Punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych jako przykład dobrze funkcjonującej gospodarki odpadami w mieście DOI:


  Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych, każda gmina [5] zobowiązana jest do 2020 r. osiągnąć odzysk i recykling odpadów komunalnych (papier, metal, tworzywa sztuczne, szkło) na poziomie 50%. W realizacji tego zadania pomaga tworzenie punktów selektywnej zbiórki odpadów komunalnych (PSZOK), co z kolei wskazane jest jako obowiązek własny gminy. Zadanie to sprecyzowane zostało w nowelizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie [7]. Punkty te powinny być łatwo dostępne dla wszystkich mieszkańców gminy i przystosowane do przyjmowania takich odpadów, jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, odpady wielkogabarytowe, czy odpady zielone [7], czyli odpadów powszechnie uważanych za problemowe. W Polsce od 1 lipca 2013 r. zaczął funkcjonować nowy system gospodarowania odpadami komunalnymi, oparty m.in. na systemie selektywnej zbiórki odpadów z podziałem na: bezpośredni odbiór odpadów od właścicieli nieruchomości zamieszkałych i odbiór odpadów selektywnie zebranych dostarczanych samodzielnie do PSZOK-ów. Spośród dużych polskich miast najwięcej PSZOK-ów - dokładnie osiem - działa w Szczecinie, natomiast najmniej w Gdańsku, gdzie znajduje się zaledwie jeden punkt selektywnej zbiórki odpadów dla mieszkańców (tab. 1). W Warszawie obecne są dwa stacjonarne punkty selektywnej zbiórki odpadów dostępne dla mieszkańców. W mieście wprowadzono również tzw. MPSZOK-i (mobilne punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych), których obecnie jest 40. Do ich obsługi wykorzystywane są odpowiednio przystosowane samochody zatrzymujące się w określ[...]

Do czego potrzebne są inwentaryzacje dendrologiczne? DOI:


  Inwentaryzacja przyrodnicza jest podstawowym dokumentem, stanowiącym spis podstawowych komponentów przyrodniczych (gatunków roślin, zwierząt, siedliska oraz stan ich zachowania) w trakcie trwania etapowych, a czasami wielomiesięcznych prac terenowych. Inwentaryzacja przyrodnicza ocenia stan środowiska i jego komponentów. Niejednokrotnie ma także za zadanie określić wpływ planowanych działań na środowisko naturalne oraz stopień zmian w tym środowisku, na skutek realizacji zamierzeń inwestycyjnych. Do wykonania badań środowiska dobierana jest odpowiednia metodyka, pozwalająca ocenić jego poszczególne składowe. Inwentaryzacja przyrodnicza odnosi się do wielu aspektów przyrody, począwszy od rozpoznania składu gatunkowego, zbiorowisk, liczebności, gatunków roślin, zwierząt, grzybów, porostów czy siedlisk przyrodniczych. Jednym z elementów wykonania kompleksowej inwentaryzacji przyrodniczej jest przeprowadzenie inwentaryzacji dendrologicznej na wskazanym obszarze. Inwentaryzacja dendrologiczna jest to spis stanu istniejącego dla wybranego obszaru zieleni z rozpoznaniem gatunków drzew i krzewów, z uwzględnieniem parametrów zieleni, jej stanu zdrowotnego i danych liczbowych. Powstaje w oparciu o wizję terenową, podczas której odnotowywane są poszczególne dane, pozwalające na scharakteryzowanie dendroflory. Podczas wizji terenowej powstaje opracowanie, na podstawie wcześniej przygotowanej tabeli, w której podawane są kolejno informacje, dotyczące liczby porządkowej, nazwy gatunku drzewa (polskiej i łacińskiej) oraz dane dendrometryczne, takie jak obwód pnia mierzony na wysokości 130 cm, powierzchnia krzewów wyrażona w metrach kwadratowych [...]

Ochrona drzew pomnikowych DOI:10.15199/2.2018.12.3


  Pojęcie pomnika przyrody jest dość dobrze znane. Każdy wie, że dąb Bartek, Chrobry czy Lipa Sądowa w Karpaczu to obiekty wybitnie cenne przyrodniczo i kulturowo, które otoczone są szczególna opieką, wpisane w otoczenie i ludzką świadomość dość głęboko. Większość wie też, że pomniki przyrody oznaczane są prostokątnymi tablicami koloru zielonego (w przypadku pojedynczych tworów przyrody ożywionej lub nieożywionej) lub czerwonego (w przypadku skupiska tych tworów). Lecz czy wiemy, że Wodogrzmoty Mickiewicza na szlaku górskich wycieczek to też pomnik przyrody? Albo, że osobliwość przyrodnicza, jaką jest Krzywy Las pod Gryfinem, to też pomnik przyrody? Czy wiemy, jak się nimi opiekować i jak je chronić. Przecież to, że już zawisła na nich zielona tabliczka, nie zawsze oznacza, że są one nietykalne i niezniszczalne. Może zatem warto zastanowić się nad tym, czym jest pomnik przyrody, kto go tworzy, jak się je pielęgnuje i czy można znieść status ochronny takiemu cennemu obiektowi przyrodniczemu. Co to jest pomnik przyrody? Status pomnika przyrody można nadać zarówno tworom przyrody żywej (drzewa, krzewy) jak i nieożywionej (źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe oraz jaskinie). Warunkiem uznania za pomnik przyrody jest szczególna wartość przyrodnicza, naukowa, kulturowa, historyczna lub krajobrazowa oraz wyróżniające cechy obiektu (art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Najliczniejszymi pomnikami przyrody są okazałe drzewa - pojedyncze lub rosnące w skupiskach. Mogą należeć do gatunków rodzimych lub obcych. Pomnikami przyrody mogą być także krzewy. Ustawa z 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (DzU z 2017 r. poz. 1074) wprowadziła dr inż. Elżbieta DUSZA-ZWOLIŃSKA, dr hab. Anna KIEPAS-KOKOT Katedra Ekologii, Ochrony i Kształtowania Środowiska, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie Pojęcie pomnika przyrody jest powszechnie znane i używane jako synonim obi[...]

 Strona 1