Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Jerzy J. NIZIŃSKI"

Analiza potrzeb wodnych na przykładzie plantacji drzew kauczukowych w Bongo (Wybrzeże Kości Słoniowej) DOI:10.15199/2.2018.9.3


  Martwica floemu drzewa kauczukowego jest chorobą pnia, objawiająca się przez zmianę tkanek floemu, w których znajdują się tkanki przewodzące lateks [5]. Nawet w przypadku bardzo poważnych ataków choroby, kambium i ksylem pozostają funkcjonalne. Biorąc pod uwagę ciągły przyrost komórek w kambium, warstwa niefunkcjonalnych (dotkniętych martwicą koloru brunatnego) komórek produkujących lateks jest wypychana na zewnątrz. Choroba ta dotyka głównie dorosłe drzewa, z których pobiera się lateks. Niemniej jednak, zaobserwowano u młodych, nieeksplatowanych jeszcze drzew kauczukowych pojawienie się symptomów martwicy floemu. W związku z tym nie ma, tak jak w przypadku innych podobnych patologii, związku przyczynowego z pobieraniem kauczuku. Wiele obserwacji sugeruje, że rozwój martwicy floemu jest powodowany lub przyspieszany przez kombinację chemo- -fizycznych czynników środowiska plantacji (mikro-klimat i stres wodny gleby) oraz uraz mechaniczny i / lub metaboliczny spowodowany przelewem kauczuku. Możemy również przyjąć hipotezę wpływu charakteru genetycznego drzew wyselekcjonowanych (zmienność klonalna). Jakościowe i ilościowe obserwacje [4] wydają się uzasadniać hipotezę związku martwicy floemu z częściowym zamknięciem aparatów szparkowych i bardziej ujemnym potencjałem wodnym w drzewach dotkniętych martwicą, co wskazuje na problem dostępu do wody (korzenie) lub tkanek przewodzących wodę (ksylem). W niniejszej pracy analizowano transfer wody w plantacjach drzew kauczukowych, biorąc pod uwagę glebę, pień drzewa kauczukowego i atmosferę jako fizyczną jedność, w którym procesy wpływające na obieg wody są współzależne. Mierzono potencjał wody i odporność na przepływ strumienia transpiracyjnego przez korzenie, sektor pnia na węźle przeszczepu, pień i liście na drzewach kauczukowych zdrowych i drzewach z martwicą floemu. Ekosystem pierwotny Wybrzeża Kości Słoniowej był to deszczowy las równikowy. Wykarczowane obszary [...]

Analiza pomiarów ewapotranspiracji rzeczywistej stepów i plantacji drzewiastych w strefie półpustynnej DOI:10.15199/2.2019.1.2


  W przypadku modeli deterministycznych ewapotranspiracji rzeczywistej pokryć roślinnych pojawia się problem (a) wyboru najważniejszych parametrów wejściowych oraz (b) ich początkowej kalibracji w danych warunkach środowiskowych. Celem pracy jest przedstawienie wartości modelu Penmana-Monteitha [2] przez zastosowanie tego modelu w warunkach terenowych. Model ten umożliwia wyliczenie ewapotranspiracji rzeczywistej dla zamkniętych pokryw roślinnych (np. plantacje drzewiaste) i może być przystosowany do nieciągłych pokryw roślinnych (np. sawanna z częściowo odkrytą powierzchnią gleby) przez rozgraniczenie transpiracji roślin i parowania z gleby. Ewapotranspiracja rzeczywista trawiastych sawann różni się od plantacji drzewiastych ze względu na ograniczony opór warstwy granicznej. Jest on tego samego rzędu wielkości, co opór powierzchniowy pokrywy roślinnej związanej z opornością szparkową i współczynnikiem ulistnienia, podczas gdy ewapotranspiracja rzeczywista plantacji drzewiastych jest ograniczona tylko oporem powierzchniowym. Drzewa mają aparaty szparkowe, które są wrażliwsze na suszenie powietrza i gleby niż szparki traw. W artykule dla oszacowania i modelowania ewapotranspiracji wybraną skalą czasową jest dzień; warunki te nazywają się "przepływem konserwatywnym", dla którego absorpcja jest równa transpiracji, co rzadko ma miejsce w rzeczywistości w skali czasowej krótszej niż dzień, podczas którego następuje odwodnienie i rehydratacja rośliny, ale co jest realistyczne w 24-godzinnym kroku czasowym. Historycznie Howard Penman [3], następnie John Monteith [2] wyznaczyli fizyczną podstawę do obliczenia parowania z mokrej powierzchni, a następnie ewapotranspiracji rzeczywistej z zamkniętej pokrywy roślinnej. Materiały i metody. Teoria pomiarów ewapotranspiracji rzeczywistej Równanie Penmana-Monteitha (1965) łączy profil aerodynamiczny z bilansem energii. Dla powierzchni o bardzo małym nachyleniu, jednolitej i [...]

 Strona 1