Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Piotr Siwek"

Wykorzystanie biopolimerów w rolnictwie

Czytaj za darmo! »

Producenci i ogrodnicy amatorzy od wielu lat wykorzystują folie polietylenowe do ściółkowania gleby, bezpośredniego osłaniania roślin i pokrywania tuneli. Powszechnie stosowane ściółkowanie zapobiega wzrostowi chwastów, erozji i umożliwia lepsze wykorzystanie nawozów zwłaszcza na lekkich, piaszczystych glebach. Rośliny lepiej rozwijają się, ich wzrost przebiega szybciej, a plonowanie następuje wcześniej. Zastosowanie osłon polietylenowych (PE) w rolnictwie ma jednak szereg wad m.in. muszą być one usuwane z pola po zakończeniu uprawy - co jest trudne i pracochłonne, folie powstają ze źródeł nieodnawialnych - polietylen jest produktem polimeryzacji etylenu pochodzącego z przeróbki ropy naftowej, utylizacja tego materiału jest droga. Zużycie tworzyw sztucznych i ich wpływ[...]

Agroplastiki - dylemat dla środowiska DOI:10.15199/2.2018.12.4


  Trudno uwierzyć, że połowa materiałów polimerowych, wytworzonych na świecie, pochodzi z ostatnich 15 lat, a Polska do niedawna należała do liderów europejskich pod względem ich zużycia w codziennym życiu. Do rozwoju ich produkcji rozpoczętego w latach 50. ub. wieku przyczyniło się także rolnictwo. Do 2017 r. z wyprodukowanych 8,3 mld ton plastiku odpadami stało się 6,3 mld ton, a 5,7 mld ton nie zostało poddane recyklingowi. Trzeba przynajmniej kilkaset lat, aby odpady te rozpadły się na cząsteczki, z których powstały. Największe nagromadzenie odpadów materiałów polimerowych jest w morzach i oceanach, gdzie zabijają i uszkadzają miliony organizmów. Nie jest poznany jeszcze ich wpływ na nasze zdrowie [9, 11]. Status materiałów polimerowych w rolnictwie Określenie agroplastiki przylgnęło do materiałów, które stanowią wsparcie głównie dla produkcji ogrodniczej. Są to przede wszystkim folie i włókniny do ściółkowania, folie do pokrywania konstrukcji tunelowych, siatki przeciwgradowe i cieniujące, doniczki i pojemniki do rozsad, sznurki i klipsy do podwiązywania roślin. Nie należą do nich nawozy, środki ochrony iśrodki higieniczne. Plastikultura od lat jest uważana za nowoczesny system rolnictwa, który pozwala uzyskać więcej za mniej. Do zalet tego systemu należy biomimikra - naśladowanie natury, powodujące przyspieszenie wzrostu, większą bioróżnorodność, zmniejszenie zużycia nawozów, wody, ochrona gleby i systemu korzeniowego. Według obliczeń, bez stosowania tego systemu 60% plonów ogrodniczych i produktów zwierzęcych zniknie z rynku. Jako główne jego wady należy wskazać zanieczyszczenie środowiska, a niekiedy także straty na jakości warzyw i owoców. Początkowo syntetyczne materiały polimerowe stosowano w krajach wysoko rozwiniętych (USA, Japonia, Francja), a obecnie są rozpowszechnione na całym świecie. Od wielu lat dominuje na tym rynku polietylen (małej i dużej gęstości) oraz polipropylen. Europejskie roln[...]

Park Narodowy Bałkanów Środkowych DOI:


  Słowo o Bałkanach Nazwa "Bałkany" wywodzi się prawdopodobnie od tureckiego słowa balkan, którym nazywano Starą Płaninę (Stare Góry), a oznaczającego urwistą i porośniętą gęstym lasem górę. W 1808 r. geograf August Zeune, zgodnie ze zwyczajem nazywania półwyspów od dużych łańcuchów górskich użył tej nazwy zamiast starej: Hemus [2]. W połowie XIX wieku niejaki Vefic Effendi powiedział, że ci, którzy pragną poznać Bałkany, powinni podjąć się czterech zadań: "po pierwsze powinni nauczyć się języka; po drugie, zapomnieć przyswojonych wcześniej pojęć i poglądów; po trzecie, muszą poszukiwać prawdy, nie zaś faktów potwierdzających uprzednie założenia; wreszcie zamieszkać tam przez trzy lub cztery lata". O Bałkanach napisano wiele książek i artykułów, ale autorzy nie spełniali w większości powyższych kryteriów. Opowieści te miały pozwolić czytelnikom zwłaszcza płci męskiej na doświadczenie pośrednio roli bohatera i zaspokojenia potrzeby dominacji i zdobywania. Dlatego też tak często czytamy, że na Bałkanach wszyscy mężczyźni byli uzbrojeni po zęby, a kobiety traktowano tam jak zwierzęta pociągowe. W taki właśnie sposób popularna bałkanologia stworzyła wyobrażenie Bałkanów jako "dzikiej Europy". Bałkany oskarżano o winy, które w rzeczy samej popełniali sami oskarżyciele. Ta różnica sprawiała, że kraina ta stawała się celem prawdziwych lub wyimaginowanych podróży. Kiedy odkrywano, że wzniośle brzmiąca nazwa Bałkan oznacza tylko grzbiet rozdzielający wody lub przełęcz górską i niekoniecznie gwarantuje romantyczną scenerię, przypisano im znaczenie militarne (wojna rosyjsko-turecka 1877- 1878, bitwa o Szipkę). Inni autorzy nie mogli powstrzymać się od zdziwienia, wołając "Jak można robić tyle zamieszania z powodu takiego kretowiska". Większość uważała jednak, że Bałkany nie są wyłącznie obszarem geograficznym, ale raczej polem walki między Wschodem a Zachodem, przeszłością i teraźniejszością, barbarzyństwem a cywilizacją[...]

Społeczna agrokultura miejska w Polsce i Austrii DOI:10.15199/2.2019.2.1


  Naukowe określenie agrokultury brzmi: działalność, polegająca na świadomym i celowym sterowaniu procesami biologicznymi roślin i zwierząt w celu wytworzenia produktów żywnościowych i nieżywnościowych do celów komercyjnych oraz na własne potrzeby. Odbywa się na terenie administracyjnym miast oraz przyległych do nich terenach [5, 6]. Tak mówi definicja, która kryje w sobie różnorodność celów i metod takiej działalności - od produkcji żywności, przeznaczonej dla mieszkańców aglomeracji przez ogrody społeczne do uprawy: warzyw, ziół i roślin ozdobnych w ogródkach i na balkonach. Ze względu na dużą rozpiętość tematu artykuł dotyczy głównie społecznych form ogrodnictwa miejskiego. Rodowód miejskiej agrokultury Na co dzień nie myślimy o tym, że nawet wielkie aglomeracje były najpierw osadami zbieraczy i myśliwych, a społeczności miejskie dziedziczą wiejskie tradycje kulturowe. W okresie średniowiecza wiele miejscowości z prawami miejskimi nie miało nawet murów obronnych i ratusza, czyli wyraźnej granicy między wsią i miastem [1]. Od wieków miasto i przyległe tereny pełnią funkcje zarówno gospodarcze, jak i rekreacyjne - wzajemnie się przenikając. Role miejsc wypoczynku od zgiełku miasta spełniały w okresie świetności cesarstwa rzymskiego wille nadmorskie (villa maritima), wille wiejskie w majątkach ziemskich (villa rustica, v. suburbana), a później obiekty folwarczne. Tęsknota za wsią w okresie rozwoju przemysłu przejawiała się budowaniem domów i osiedli letniskowych na peryferiach i w przyległych do miast terenach. Obecnie ta tendencja utrzymuje się, a nawet narasta. Uzasadnia to potrzeba kontaktu z naturą i rosnące możliwości - chęć posiadania własnego ogrodu na peryferiach miasta i dostępne trasy rowerowe, ścieżki ekologiczne oraz miejsca biwakowania. Paradoksem jest, że w woj. małopolskim przez migrację ku przedmieściom ludność związana z produkcją rolniczą stanowi już zdecydowaną mniejszość. Rustykalną potrzebą[...]

Permakultura - inne spojrzenie na rolnictwo DOI:10.15199/2.2019.6.1


  Co to jest permakultura? Stale pogarszająca się jakość żywności i dewastacja środowiska naturalnego wskutek uprzemysłowionej produkcji stały się wyzwaniem dla wierzących w możliwość rozwiązania tych problemów. Z potrzeby przeciwstawienia się tym negatywnym tendencjom powstało w Polsce wiele wzorcowych gospodarstw ekologicznych, które budują przekonanie i zaufanie do zgodnego z naturą rolnictwa i jego produktów [10]. Permakultura - czyli trwałe (permanent) rolnictwo (agriculture) - stała się filozofią zintegrowanego projektowania środowiska i lokalnej społeczności dla wzajemnego dobroczynnego wspierania się i korzyści. Po opublikowaniu pod koniec XX wieku zasad permakultury przez Billa Mollisona, uważanego za jej ojca, zmieniło się podejście wielu ludzi do rolnictwa [9]. Z idei Mollisona czerpie inspiracje współczesna permakultura, a także rolnictwo ekologiczne na całym świecie. Jednym z rolników nadal rozwijających i wdrażających jego koncepcje w pokoleniowym gospodarstwie jest Sepp Holzer [5]. Według Billa Mollisona permakultura polega na projektowaniu i utrzymywaniu ekosystemów, które charakteryzują się bioróżnorodnością, stabilnością i trwałością. Skupia ona ludzi wytwarzających żywność i inne dobra w sposób zrównoważony, zgodny z naturą i dzielących się nimi z innymi. Wzorowanie się na naturalnych ekosystemach pozwala na stworzenie samowystarczalnych siedlisk ludzkich [8]. Współcześnie zasady permakultury znajdują znacznie szersze zastosowanie, np. przy budowaniu domów, systemów energetycznych i tworzeniu grup społecznych. Przyjmuje się, że rolnictwa zrównoważonego nie powinno się rozdzielać od zrównoważonego rozwoju społeczeństwa, dlatego permakulturę traktuje się jako jedną z filozofii i praktyk ekologicznych. Wykracza ona poza zagadnienia ochrony środowiska czy produkcji żywności i ma za zadanie zgłębianie procesów naturalnych w przyrodzie i stosowanie ich jako wzorców do naśladowania [1, 4]. Zasady [...]

 Strona 1